Κείμενο Α

Σύντομη ιστορία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Από το 1989 και μετά, τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν γίνει η ιδεολογία μετά από «το τέλος των ιδεολογιών», η τελευταία «ουτοπία» σε έναν κόσμο χωρίς αξίες. Αλλά η μεταχείριση προσφύγων και μεταναστών, η κατάσταση εξαίρεσης στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» και στους δρόμους της Αθήνας, και οι «ανθρωπιστικοί» πόλεμοι δείχνουν ότι η κατάσταση είναι πιο σύνθετη. Όπως είχε παρατηρήσει ο Καθολικός φιλόσοφος και πρωτεργάτης της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου Ζακ Μαριτέν, «συμφωνούμε για τα δικαιώματα αρκεί να μη μας ρωτήσουν γιατί. Με το “γιατί” αρχίζουν οι διαφωνίες».

Παραδοσιακά ο Τύπος είχε κάποιου είδους διαπλοκή με την πολιτική και με τα οικονομικά συμφέροντα. Η διαφορά του σήμερα από το χθες είναι ότι παλαιότερα οι εφημερίδες στηρίζονταν στην κυκλοφορία τους. Άρα είχαν μία κάποια οικονομική ανεξαρτησία, επειδή η κυκλοφορία ήταν η κύρια πηγή των εσόδων τους. Σταδιακά, κύρια πηγή των εσόδων έγινε η διαφήμιση. Πρόκειται για ποιοτική διαφορά.

Την Τζιάμ, μια νεαρή Ελληνίδα,  την στέλνει στην Κωνσταντινούπολη  ο θείος της, πρώην ναυτικός του Ρεμπέτικου, για να βρει ένα δυσεύρετο κομμάτι που το χρειάζεται για να επισκευάσει το σκάφος τους. Εκεί συναντά την Avril, μια δεκαεξάχρονη  Γαλλίδα, μόνη της και χωρίς χρήματα, που έχει πάει στην Τουρκία ως εθελόντρια για τους πρόσφυγες. Η Τζιάμ βοηθάει την Αντίλ στο δρόμο προς τη Μυτιλήνη. Ένα ταξίδι συναντήσεων, μουσικής, ανταλλαγής, γενναιοδωρίας και ελπίδας.

Το βραβείο για το έργο «Ανάπτυξη Ευρυζωνικών Υποδομών σε Λευκές Αγροτικές και Απομακρυσμένες Περιοχές» (Rural Broadband) παρέλαβε ο υπουργός Ψηφιακής πολιτικής Νίκος Παππάς στο πλαίσιο των «European Broadband Awards 2017», που διοργανώνει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (DG CNECT) τη Δευτέρα.

Ο διαγωνισμός πραγματοποιείται για δεύτερη χρονιά με στόχο την ανάδειξη των βέλτιστων ευρωπαϊκών πρακτικών για την υλοποίηση κάθε είδους και εμβέλειας έργων (τοπικών, περιφερειακών, εθνικών - ανεξαρτήτως τρόπου χρηματοδότησης και υλοποίησης), τα οποία προωθούν την ευρυζωνικότητα.

1) Στο Ταε Κβον Ντο, στο κατάμεστο με 9 χιλιάδες ορκισμένους φαν του Nick Cave. Η συναυλία ως γνωστόν ήταν sold out δύο μήνες τώρα, ακόμα και μέσα στην «Εφ.Συν.»υπήρχε κόσμος που αναζητούσε, ματαίως, εισιτήριο (δεν μου μιλούν από τα νεύρα τους εδώ και μέρες αλλά δεν τους φταίω...).

2) Δυόμιση ώρες κράτησε το live και πρέπει να ήταν το καλύτερο που έχει δώσει ποτέ στην Ελλάδα. Οσο μεγαλώνει γίνεται όλο και καλύτερος. Ξεκίνησε στις 10 παρά τέταρτο αλλά από τις 8 και μισή ο χώρος ήταν γεμάτος, κάποιοι πήγαν εκεί από τις 6 το απόγευμα.

"Το «γνώθι σ'αυτόν» είναι η μεγαλύτερη κορυφή για να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας, αυτό το μεγάλο άγνωστο." Μπορείτε να παρακολουθήστε σε βίντεο (23:04) ολόκληρη την ομιλία της Λίνας Νικολακοπούλου ( Μέθανα, 1958), στο φετινό TEDxAcademy.

Η Λίνα Νικολακοπούλου είναι μία από τις πιο εμβληματικές μορφές της ελληνικής μουσικής σκηνής, τα τελευταία 35 χρόνια. Στιχουργός, παραγωγός και διακεκριμένη πολυσχιδής προσωπικότητα με συνεχή και δυναμική δραστηριότητα. Οι καλλιτεχνικές της δημιουργίες έχουν μεγάλη απήχηση τόσο στην Ελλάδα όσο και το εξωτερικό με πωλήσεις εκατομμυρίων αντιτύπων.

Σε μία συμμαχία για μια «Ευρώπη χωρίς Κάρβουνο» (Europe Beyond Coal) συνασπίζονται οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών από 28 ευρωπαϊκά κράτη στα πλαίσια της μάχης κατά της κλιματικής αλλαγής, της ατμοσφαιρικής ρύπανσης και των καταστροφικών επιπτώσεών τους για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. 

Η πανευρωπαϊκή συμμαχία θέτει ως στόχο την επίσπευση της απεξάρτησης από το κάρβουνο και τη στροφή προς καθαρές και ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. 

Το καλοκαίρι του 490 π.Χ. συνέβη ένα πρωτόγνωρο περιστατικό. Ενώ το στράτευμα των Αθηναίων ήταν παραταγμένο σε απόσταση αναπνοής από το στράτευμα των Περσών στον Μαραθώνα, οι δέκα στρατηγοί που είχαν αναλάβει τη διοίκησή του συσκέπτονταν καθημερινώς και αντάλλασσαν επιχειρήματα γύρω από την τακτική που όφειλαν να ακολουθήσουν. Όποτε προέκυπτε διαφωνία, έθεταν το ζήτημα σε ψηφοφορία. Την κρισιμότερη μάλιστα στιγμή, χωρίστηκαν στη μέση, πέντε με την εκτίμηση ότι έπρεπε να επιτεθούν και πέντε με την εκτίμηση ότι έπρεπε να περιμένουν.

Το πολιτικό συνοικέσιο είχε αρχίσει εδώ και καιρό και μετά από παλινδρομήσεις κατέληξε στη σημερινή αμφίσημη κατάσταση. Ο λόγος για τη σχέση του ΠΑΣΟΚ με το Ποτάμι και για τις εν εξελίξει διαδικασίες για την εκλογή αρχηγού μίας παράταξης, η οποία ακόμα δεν έχει συγκροτηθεί και δεν έχει ακόμα καθορισμένα ιδεολογικά-πολιτικά χαρακτηριστικά. Με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι το κόμμα του χάνει συνεχώς εκλογικό έδαφος, με την Κοινοβουλευτική Ομάδα του να φυλλορροεί και αντιμέτωπος με την προοπτική να μην μπει στη Βουλή, ο Θεοδωράκης τελικώς μπήκε στο παιχνίδι της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Αποχαιρετιστήκαμε προχθές, Δευτέρα. Στο Μαρούσι, όπου ζούσε εδώ και κάποιο καιρό. Οι φίλοι της που μαζευτήκαν, ο καθένας μια ιστορία. Οχι υποχρεωτικά μεγάλη. Αλλά από αυτές που θέλεις να θυμάσαι.

Είχε κάτι το μεγάλο. Αρχίζοντας από το μπόι της. Κορμάρα. Αν ήταν αρχαϊκή κόρη, θα έφερνε στην κόρη του Αντήνορα. Και μεγάλες ήταν και οι χειρονομίες της. Και τα μέσα που διάλεγε για να τις πραγματοποιήσει.

Τη θυμάμαι στον γάμο, στον Άγιο Ευθύμιο. Ήμασταν εμείς, ο παπα-Πυρουνάκης, η Γιολάντα η κουμπάρα μας, που τάχα δεν ξέραμε πως ήταν προτεστάντισσα, και σχεδόν άλλος κανείς.