Παναγιώτα Αξιώτου
Ο ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ ΗΡΘΕ ΦΕΤΟΣ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ...στήν παράσταση ΤΑΡΤΟΥΦΟΣ ή ΟΙ ΑΠΑΤΕΩΝΕΣ που παίζεται στο θέατρο ΤΖΕΝΗ ΚΑΡΕΖΗ
αναδεικνύοντας τό έργο τού ΜΟΛΙΕΡΟΥ πιό βαθειά, οπτικά, λεκτικά, σωματικά...
Τά πάθη τής σάρκας ήρθαν στό προσκήνιο πιό επίμονα οπτικοποιημένα και η ανίχνευση τής σχέσης λόγου -σώματος πιό βιωματικά εξαρθρωμένη...
Δεν ξέρω άν όλα αυτά συμβαίνουν στην παράσταση αυτή κατά τύχη, κατά κρίση και επιλογή ή απλά από ένστιχτο. Ξέρω ότι ο ΑΙΜΙΛΙΟΣ ΧΕΙΛΑΚΗΣ που σκηνοθετεί, διαθέτει και τα τρία αυτά στοιχεία.
Και καταλαβαίνω ότι συμβαίνουν όλα εκείνα που μάς κάνουν να βλέπουμε καλό σύγχρονο θέατρο, συνολικά !
ΕΠΤΑ ΕΠΙ ΘΗΒΑΣ στα ΑΙΣΧYΛΕΙΑ
Η παράσταση τού μέτρου τού λόγου, τού ρυθμού και τής μελωδίας, ισορροπημένη, κατασταλαγμένη, βιωμένη λεκτικά και κινητικά, όσο ελάχιστες φορές, με υπόβαθρο ελληνικό και υπόνοια βαλκανική.
Ξύλινες σκάλες κάθετες πάνω στο χώμα και ανοιχτές στον ουρανό, στον άδειο χώρο, για να ανεβοκατεβαίνουν οι δυό τους κυρίως, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης σε μιά αέναη σχέση αγάπης-μίσους, όπου αλληλοσκοτώνονται με εναγκαλισμό, στον οποίο ενσωματώνονται και οι δύο αδελφές, οι ερωτευμένες αδελφές, οι αδελφές ταίρια ερωτικά με τους αδελφούς.
BLITZ !!!! τούς πάω...με χίλια...6a.m. "Όχι άλλη πραγματικότητα "
Τούς είδα για πρώτη φορά. Δική μου η παράλειψη.
Κάνουν ένα θέατρο σύγχρονο και συνάμα μυθολογικό (και πόσο κοντά είναι αυτά τα δύο ! ), διεισδυτικό στην ανθρώπινη ύπαρξη και πραγματικότητα, μ΄όλους τους μύθους που κουβαλάει και καταγγελτικό στην καταβύθισή του σε παρελθόν, μέλλον και προπαντός παρόν.
Η Σαλώμη του Καραθάνου ή το Πάσχον Σώμα
1. Η Ξηρότητα και η Υγρότητα
Την παράσταση αυτή, τήν είδα στις 2 Ιουλίου. Κάθε μέρα από τότε, ήθελα να γράψω γι΄αυτήν, αλλά όλο και τό άφηνα.
Κάπως έτσι συμβαίνει, νομίζω, με τις καλές παραστάσεις, πρέπει να κατακάτσουν για να ανοίξεις την πόρτα και να μπεις στο εσωτερικό τους.
Αλλιώς, στέκεσαι απ΄έξω και χαζεύεις μόνο την εικόνα τους...
ΤΟ "ΤΙΠΟΤΑ" ΣΑΝ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΜΟΙΑΖΕΙ
ΣΟΝΙΑ,
από το Νέο Θέατρο τής Ρίγας
(Λετονίας),
στην Πειραιώς 260,
στα πλαίσια του φεστιβάλ
Αθηνών - Επιδαύρου 2015,
σε σκηνοθεσία τού Άλβις Χερμάνις
(Ρίγα, 1965)
με τον Γκούνταρς Άμπολινς στο ρόλο της Σόνιας
και τον Γιεβγκιένι Ισάγιεφς στον ρόλο του αφηγητή.
Το έργο, σχεδόν παλιομοδίτικο, είναι βασισμένο
σε ένα διήγημα
τής Τατιάνα Τόλσκαγια (μακρινή συγγενής του Τολστόι),
σαν συνέχεια τού Γκόγκολ,
Θα μεταλάβω με νερό θαλασσινό. Της NIEMANDS ROSE
Την Niemands Rose, μού την γνώρισε ο Λάκης. Δίνοντάς μου να διαβάσω
ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ.
Η γραφή της, με έκανε να σταθώ και να μην προσπεράσω βιαστικά, όπως συνήθως κάνω, με την πληθώρα πιά, των «γραφημάτων». Ίσως γιατί διέκρινα, ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με «γράφημα-πάθημα».
5o) Τα γεμιστά της Αφροδίτης - τι σχέση μπορεί να έχουνε με την Ενόρμηση Θανάτου;
Έμοιαζαν όλα νάχουν τελειώσει.
Τα φιλιά και τα χάδια του πατέρα.
Οι ιστορίες και τα παραμύθια, κάθε φορά που μέ τάιζαν.
Το εξαντλητικό παιχνίδι, μέχρι αργά το βράδυ, στις αλάνες με χώμα, που σιγά-σιγά άρχιζαν
να τσιμεντώνονται.
Ακόμη και το μοναδικό περίπτερο, που είχε Παγωτά ΕΒΓΑ, στην παραλία, είχε κλείσει.
Και μαζί του χανόταν και όλη εκείνη όλη εκείνη η ονειρική,
αλλά συγχρόνως γεμάτη ηδονικές αισθήσεις, αθωότητα και η ζωή βιωμένη,
σαν μία έκσταση και ενότητα,
καμία έννοια, καμία αμφιβολία, κανένας ενδοιασμός και κανένας αντιπερισπασμός.
Διάφανη ή Χριστούγεννα 014
Έπεσε γυάλινη βροχή
τα σπίτια έγιναν κρυστάλλινα
κι οι δρόμοι
τα δέντρα γέμισαν σταλαχτίτες
περνάω ανάμεσά τους
και κόβομαι
τα κρύσταλλα κοκκινίζουν
από το αίμα μου
10) Η τριλογία της σαγήνης
ΑΝΤΡΕΣ - ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Οι ανακαλύψεις τών Θετικών Επιστημών, τα τελευταία χρόνια, είναι πράγματι μαγευτικές και έχουν εξηγήσει πολλά από αυτά που πριν μερικά χρόνια, θεωρούνταν ανεξήγητα.