Θέατρο

Θέατρο (45)

antigoni1Καλή σχέση με το θέατρο, τόσο στην πραγματική μου ζωή όσο και στην καλλιτεχνική, δεν έχω. Oριστικό. Δεν ξέρω γιατί, παρόλο που κατά καιρούς επινοώ κάποιους λόγους για να το εξηγήσω. Με τα χρόνια κατέληξα πως λίγο ασφυκτιώ στο εν δυνάμει μου στην τρέχουσα καθημερινότητά μου και ως εκ τούτου το θέατρο, που θέλει να παίζει και με το σώμα μου, δεν μου πάει τόσο όσο το σινεμά, η μουσική και η λογοτεχνία. Προφανώς και δεν τίθεται θέμα αμφισβήτησης της ποιότητας των παραστάσεων αφού έχω δει και καμιά δεκαριά τα τελευταία σαράντα χρόνια που με συνεπήραν για λίγο. Την "Αντιγόνη" σε σκηνοθεσία Λ.Βογιατζή την είδα στην Επίδαυρο το 2006 και παρά λίγο κάτι θα ανήκε στις δικές μου πεντάστερες. Τώρα αν αξίζει να τη δει κάποιος στην μικρή οθόνη, ε, ας το το δοκιμάσει, βλέποντας κι όσο αντέξει.

theatroΟ εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (Δ.Ι.Θ.). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του Δ.Ι.Θ. επιλέγει κάθε φορά από μια χώρα-μέλος του μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει μήνυμα, το οποίο διαβάζεται σε όλα τα θέατρα [πράγμα το οποίο για τη φετινή χρονιά δε θα τηρηθεί λόγω της πανδημίας του κορονοϊού] και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε. σε όλο τον κόσμο.  

poreiaΜε τη «Μεγάλη Χίμαιρα» του Μ. Καραγάτση σε διασκευή Στρατή Πασχάλη και σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου, ξεκινά τη Δευτέρα 23/3, η on line παρουσίαση παραστάσεων από την εικοσαετή διαδρομή του θεάτρου Πορεία μέσα από την ιστοσελίδα www.poreiatheatre.comχωρίς κανένα οικονομικό αντίτιμο. Η προβολή θα είναι διαθέσιμη από τις 10 π.μ. της Δευτέρας 23/3 έως τις 10π.μ. της Τρίτης 24/3. Δέκα εννέα είναι συνολικά οι παραστάσεις που θα παρουσιαστούν και κάθε ημέρα θα είναι διαθέσιμη μία διαφορετική παράσταση από το αρχείο του θεάτρου. Όλες παρουσιάζουν και κινηματογραφικό ενδιαφέρον, καθώς έχουν γυριστεί από επαγγελματίες κινηματογραφιστές με έξι κάμερες και κοντινά πλάνα.

diamantis-2Σ.Δ: Μόνο καλά λόγια ακούγαμε αυτά τα πέντε χρόνια για τον Νίκο Διαμαντή. Οι επιλογές του είχαν ένα άνοιγμα όχι μόνο στους καλούς θεατράνθρωπους της χώρας αλλά και σε καλλιτέχνες όλων των πεδίων, όπως και στις καλλιτεχνικές ερασιτεχνικές δυνάμεις της πόλης του Πειραιά και των πέριξ, δίνοντάς τους βήμα για να παρουσιάσουν έργα τους. Όπως επίσης με μέτρο ευνόησε μια διασπορά της θεατρικών δρώμενων και σε άλλους χώρους έξω από το Δημοτικό θέατρο. Με λίγα λόγια, κατά την γνώμη μας ο κ.Διαμαντής παρήγαγε ένα σπουδαίο έργο και τον συγχαίρουμε.

Μακάρι ο νέος διευθυντής να προχωρήσει το έργο του Δημοτικού Θεάτρου από το υψηλό σημείο που το ανέβασε ο Νίκος Διαμαντής. Το αν ανεβάζει τον πήχη του πολιτισμού στον Πειραιά οι λόγοι της αιφνίδιας παραίτησης του Νίκου Διαμαντή εξαρτάται από τους λόγους αυτούς. Πάντα όμως θεωρούμε ότι καλό είναι να γίνονται γνωστοί αυτοί οι λόγοι αφού είναι αναπόφευκτο ότι θα προκαλέσουν και μία δημόσια συζήτηση που η ποιότητά της είναι συνυφασμένη με τους συμμετέχοντες.  

dimotiko5Ήταν το 2015 ο Νίκος Διαμαντής αναλάμβανε τη διεύθυνση του Δημοτικού Θεάτρου, που στεγάζεται στο ιστορικό νεοκλασικό οικοδόμημα του 1885, στο κεντρικότερο σημείο του Πειραιά, ήταν ένας πολιτιστικός οργανισμός που έκανε τα πρώτα του βήματα ως θέατρο ρεπερτορίου, επιδιώκοντας να αποτελέσει έναν σοβαρό και αξιόπιστο θεσμό. Με τη συνδρομή σημαντικών σκηνοθετών, μετακλήσεις ταλαντούχων ερμηνευτών και αναθέσεις σε σύγχρονους συγγραφείς σύντομα πέτυχε να μπει στον χάρτη του ευρύτερου αθηναϊκού πολιτιστικού γίγνεσθαι.

olia5Δεν ξέρω για άλλους , αλλά εμένα, κάθε φορά που καταπιάνομαι μ' ένα καινούργιο ρόλο, ξυπνάνε και κονταροχτυπιούνται μέσα μου διάφορες φωνές. Χαμός γίνεται.
Άλλες έρχονται απ' τα έγκατα και κραυγάζοντας, σπρώχνουν επιτακτικά να ακουστούν - τώρα που βρήκαν την ευκαιρία-
άλλες - οι φωνές της ευκολίας - προτρέπουν να μη κουραστείς, ποιος ο λόγος...Κάνε αυτά που ήδη ξέρεις καλά και είναι υπεραρκετό.
Άλλες φωνές είναι της αλαζονείας. Σου ψιθυρίζουν ότι κατά βάθος μόνο εσύ ξερεις καλύτερα απ' τον καθένα πως και τι πρέπει να κάνεις.

carlosΤο Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου τιμά κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου, αυτή την παγκόσμια γιορτή του Θεάτρου, καλώντας μια διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου για να γράψει ένα μήνυμα. Το μήνυμα μεταφράζεται σε περισσότερες από 20 γλώσσες, δημοσιοποιείται μέσα από το δίκτυο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και τα Εθνικά του Κέντρα (περισσότερα από 90 Εθνικά Κέντρα και πολλά Συνεργαζόμενα Μέλη) αλλά και θεατρικούς οργανισμούς σε όλο τον κόσμο, διαβάζεται σε όλα τα θέατρα και μεταδίδεται από τα Μ.Μ.Ε σε όλο τον κόσμο. Το ΔΙΘ έχει ως στόχο να προωθεί τις εθνικές και διεθνείς δραστηριότητες που διοργανώνονται στο πλαίσιο των εορτασμών για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου.

markosΗ παράσταση «Εγώ, ο Μάρκος Βαμβακάρης», που συγκέντρωσε διθυραμβικές κριτικές από το σύνολο του Τύπου, επιστρέφει για δεύτερη χρονιά την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου και κάθε Παρ., Σάβ., Κυρ. στο θέατρο Στοά. 

Μέσα από έναν εκπληκτικό μονόλογο, ο σπουδαίος Θανάσης Παπαγεωργίου υποδύεται τον Μάρκο Βαμβακάρη –ή καλύτερα ΕΙΝΑΙ ο Μάρκος Βαμβακάρης– και αφηγείται τη ζωή του από το 1912 έως το 1967. Η οικογένεια, το σπίτι του, η Σύρος, η μετακόμιση στον Πειραιά, οι παρέες, το μπουζούκι, οι τεκέδες. Μέσα από την εξομολόγηση, ο θεατής μαθαίνει όλη την πορεία του ρεμπέτικου τραγουδιού, αλλά και τις ιστορίες που κρύβονται πίσω από τα πιο γνωστά τραγούδια.

kerolari1Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένας βασιλιάς που είχε έναν μοναχογιό που αρνιόταν πεισματικά να παντρευτεί. Μάταια ο βασιλιάς προσπαθούσε να του αλλάξει γνώμη. Το βασιλόπουλο ήταν αμετάπειστο... Μέχρι που αντίκρισε το πορτρέτο της βασιλοπούλας που κι αυτή δεν ήθελε να παντρευτεί και μαγεύτηκε από την ομορφιά της.

Το παραμύθι «Η βασιλοπούλα που δεν ήθελε να παντρευτεί» αφηγείται τις περιπέτειες ενός ριψοκίνδυνου βασιλόπουλου που κάνει τα πάντα για κατακτήσει την καρδιά της σκληρής βασιλοπούλας.

Πρόκειται για μια παράσταση που ενώνει τη δραματοποιημένη αφήγηση με το θεατρικό παιχνίδι.

olia6Κινηματογραφόφιλος μπορώ να πω ότι είμαι εκ γεννετής, αλλά θεατρόφιλος όχι, δεν το μπόρεσα να γίνω. Κάποιες παραστάσεις όμως σχεδόν κάθε χρόνο τις βλέπω, πάντα με την ελπίδα να σταθώ τυχερός. Να όπως συνέβη πριν μερικούς μήνες που πήγαμε με τον Γιάννη στο "Από Μηχανής Θέατρο" καλεσμένοι στο "Γάμο του Καραχμέτη". Είδαμε λοιπόν επί σκηνής το διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που για να το απογειώσει η Όλια Λαζαρίδου χρειάστηκε 60' και τους ηθοποιούς Ιφιγένεια Γρίβα και Νικόλαο Χαλδαιάκη.

Σελίδα 1 από 4