Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014 18:09

10) Η τριλογία της σαγήνης

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)
 
 
Στο Εγκώμιο τής Ελένης, ο Γοργίας (ο σοφιστής) θεωρεί τη σαγήνη είσοδο σε μια λογική, η οποία επιβάλλεται πρώτα απ' όλα στον σαγηνευτή και
διαλύει την διάσταση τής αποπλάνησης και τού δόλου.
 
Ο Μάριο Περνιόλα, στο βιβλίο του: Η Κοινωνία τών Ομοιωμάτων, αναφέρει ότι ο σαγηνευτής στερείται ταυτότητας. Είναι πολύτροπος, όπως ο Οδυσσέας, εύστροφος, ποικίλος και καταλαμβάνει πολλούς τόπους. Κατά βάθος είναι ο Ουδείς, ένας ολότελα άδειος χώρος.
Οι όροι τού παιχνιδιού καθορίζονται από τον σαγηνευόμενο, εφόσον τούς δέχεται.
Κάθε πράγμα μεταστρέφεται στο αντίθετό του.
Η σχέση ανάμεσα στον σαγηνευτή και τον σαγηνευόμενο είναι η μύηση. 
Τα πράγματα όλα έχουν διπλή και μυστηριώδη όψη, που διαλύει την διάκριση Φαινομενικότητας - Πραγματικότητας, όπως ακριβώς στο Ομοίωμα.  
     Την στιγμή που όλα θραύονται.
"Να είναι κανείς στον κόσμο και όχι τού κόσμου"
"Να ζεί κανείς εν σάρκα, σχεδόν χωρίς σάρκα"
 μάς λέει αυτός ο εξαίρετος Μπελλαρμίνο, τής μοναδικής εποχής τού μπαρόκ, όπου όλα ήταν μεταμφίεση και θέαμα, δηλαδή προσομοίωση, ακόμα και ο θάνατος και η ζωή, ένας ακόμη ρόλος που έπρεπε να παιχτεί, όπως στις τελετές μύησης τών αρχαίων μυστηρίων.
 
 
​Οι ρέπλικες (ανθρώπινοι κλώνοι)  τού Σύμπαντος, στην ταινία Blade Runner, τού Ρίντλεϋ Σκοτ, τού 1982, προσαρμοζόμενες στα μάτια που τίς παρατηρούν, είναι ανοιχτές σε όλα τα βλέμματα, χωρίς μυστικά, όπως μέσα στο "γυάλινο σπίτι" , που έλεγε ότι ήθελε να ζήσει ο Αντρέ Μπρετόν και υποχρεωμένες να υποδύονται το ρόλο τους, σαν
προϋπόθεση να ζουν με το κοινό τους.
Αναπτύσσονται σαν σε τροχιά ή μεταμόρφωση, κάτω από αλεπάλληλες μεταμφιέσεις, για να μάς παραπλανήσουν, μέχρις ότου μία από αυτές χάνει
μια φολίδα (λέπι)  από το τεχνητό της δέρμα, που είναι σαν λέπια ψαριού ή φιδιού και από αυτό αποκαλύπτεται.
Δεν έχει εκλογή: Να κάνει μια επίδειξη για την ματαιοδοξία και τον ναρκισσισμό της ή να μήν κάνει τίποτα;  Επιλέγει να εκτεθεί.
Βγάζει τα λέπια της ένα-ένα κι' απομένει γυμνή, μες το γδαρμένο σώμα της.
 
Στην ταινία Ο Ποταμός τού ΄Ερωτα (Suzhou River) τού Κινέζου σκηνοθέτη Ye Lou,τoύ 2000, η Μουντάν, αντίθετα, απογοητευμένη από έρωτα, φοράει τα λέπια της ένα-ένα, μεταμορφώνεται σε γοργόνα και πέφτει στο ποτάμι, όπου εξαφανίζεται.
Εμφανίζεται πάλι, μετά από καιρό, σαν σωσίας της ή alter ego, η χορεύτρια Μέϊ-Μέϊ, που παρουσιάζει κάθε βράδυ το νούμερο μιάς γοργόνας, μέσα στο
τεχνητό ενυδρείο-σκηνή, ενός καμπαρέ τής Σαγκάης, όπου και σαγηνεύει ξανά τον αγαπημένο της και όλους τους άλλους, πάλι από την αρχή.
 

         
 
 
           Αφημένη
           να κρέμομαι από τον ουρανό 
           όπου ξυπνάω μαζί σου
           χωρίς εσένα
 
          " Ολομόναχοι μαζί"
 
ο ελληνικός τίτλος τής ταινίας: 3 ΙRON, τού Κορεάτη σκηνοθέτη Κιμ Κι Ντουκ, τού 2004
Το ερωτευμένο ζευγάρι, ο Τέϊ Σουκ και η Σαν Χουά δεν μπορούν να αντέξουν την φριχτή πραγματικότητα, που τούς περιβάλλει. Εκείνη, στα χέρια ενός
αδίστακτου σαδιστή και εκείνος στη φυλακή.
΄Ομως ο Τέϊ Σουκ βρίσκει την λύση. Εξασκείται και τελειοποιεί την ικανότητα να κρύβεται στο κενό διάστημα, που οι άλλοι δεν μπορούν να τόν δουν.
΄Ετσι, φεύγει αόρατος από την φυλακή και καταφέρνει να είναι συνέχεια μαζί της, χωρίς κανένας άλλος να μπορεί να τόν αντιληφθεί, εκτός από εκείνην.
Η αφανής πλευρά που κρύβεται πίσω από κάθε τι, η τόσο φανερή μόνο για τους σαγηνευμένους και τόσο ακαταμάχητη!
" Σε κάθε στερεό σώμα, ανεξάρτητα από το πόσο ακατανόητο είναι το σχήμα του, αντιστοιχεί ένα ελλειψοειδές αδράνειας. Αυτό είναι ένα φάντασμα-συνοδός τού σώματος. Καθώς κινείται το σώμα, κινείται και το φάντασμά του. Είναι ο σωσίας του. Αν αφήσουμε το φάντασμα να απορροφήσει την υλική ουσία τού σώματος, τότε έχουμε ένα στερεό φάντασμα και ένα απόκοσμο άϋλο σώμα, δεμένο μαζί του, σαν ένα έμψυχο κέλυφος", μάς λέει ο Jean Stewart, στο βιβλίο του, η Επιστήμη τού Χάους.
Η ταινία δανείζεται αυτό το σχήμα, που θυμίζει το Αθέατο Είναι και τό μετατρέπει σε ένα παιχνίδι ερωτικό, κάτι σαν προέκταση τής επιθυμίας.
Παρουσία φυσικού και αισθητού και υπεραισθητού,μια πολλαπλότητα,σκόρπια και αναρχική, μια διασπορά μέσα στις επικίνδυνες συνθήκες τού έρωτα και τού θανάτου, στις γραμμές διαφυγής, μιας διαφυγής στο κενό, ανάμεσα στο εικονικό και στο ανεικονικό μας πρόσωπο, μια διάλυση της μορφής και τού Εγώ μας
Τί ωραίο,αδυσώπητο παιχνίδι! Ποικιλία μορφών και δονήσεων και ιδιοτήτων! Παιχνίδι μεταμορφώσεων! Και στις τρεις ταινίες
Ψεύδος κι' αλήθεια ένα. Ολικός ερωτισμός. Αισθητική σαγήνης. Παραισθητική αιώρησης. Παρουσία θριαμβική κάθε πλευράς, κάθε όψης, κάθε σημείου. Παρουσία τού Κενού.
       Σαν μια απόσταση που ολοένα μεγαλώνει
       σαν μια κλωστή που ολοένα και τεντώνεται
       καθώς απομακρύνονται αυτοί που τήν κρατούν.
       Μόνο μια στιγμή τού κόσμου που ανασαίνει
       και μετά βυθίζεται.
       Αν είναι αυτό και όχι μόνο
       αν βρεις τί μπορεί να είναι
       αν στέκεσαι αντικρυστά στον ήλιο
       αν κινείσαι, αν ζεις, αν πεθαίνεις.
       Το πέρασμα μέσα στην διάρκεια
       χωρίς να υπάρχει διάρκεια.
       Μια μουσική επίμονη από κόκκινο παντού
       που συσσωρεύεται κι εκτινάσσεται μέχρι το κενό
       σαν από αλλοτινό, αλλοπαρμένο όνειρο.
        Παρούσα απουσία.
     
  
 
 (Οι φωτο αφιερώνονται στον Οδυσσέα, που μέ έμαθε να τίς μεταφέρω.)
Διαβάστηκε 1726 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014 07:29

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση