Τετάρτη, 27 Αυγούστου 2014 08:44

Της 'Αννας Δαμιανίδη οι διακοπές στην πόλη

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Όσες φορές έχω ταξιδέψει στο εξωτερικό με γκρουπ, από μετρίως μέτρια ήταν έως όχι καλά. Μπορεί με τα οργανωμένα γκρουπ να είναι πιο άνετα, πιο ασφαλή, να σχετιζόμαστε πιο εύκολα με άλλους άγνωστους συμπατριώτες μας και να επισκεπτόμαστε όλα τα σημαντικότερα αξιοθέατα, αλλά τουλάχιστον εγώ, νιώθω εντελώς σαν πιόνι. Εσείς; 

 

Και σχεδόν πάντοτε, μετά από δυο τρεις μέρες, είναι σίγουρο ότι μας κυριεύει μια αδυναμία να αφομοιώσουμε οτιδήποτε και να αισθανθούμε κάτι μέσω των νέων πλούσιων ερεθισμάτων. Ενώ, όποτε έχω ταξιδέψει με παρέα, ακόμα και οικογενειακώς, το έχω ευχαριστηθεί και ας μην είδα τα καλύτερα, ας μην επισκέφτηκα τα πιο ωραία, ας ταλαιπωρήθηκα και ας μην πλήρωσα τις πιο φτηνές τιμές. Αυτό που κάνει τη διαφορά, νομίζω ότι είναι ο ρυθμός, η διάθεση και μια ψευδαίσθηση ελευθερίας. Με λίγα λόγια, όταν πηγαίνουμε μόνοι μας, εμείς είμαστε το μέτρο των διακοπών κι αυτά που μας ταιριάζουν κι ακολουθεί το πρόγραμμα. 

Ένα από αυτά που μου αρέσει να κάνω στις ξένες χώρες είναι να χαζεύω τον κόσμο. Μόνη μου ή με τους συνταξιδιώτες μου το ίδιο μ'αρέσει. Οι βόλτες στους δρόμους της ξένης πόλης, εκεί όπου σε υποδέχεται το ταπεινό με την φιλόξενη πατίνα του χρόνου, εκεί όπου καιροφυλακτεί το απρόβλεπτο, ιδιαίτερα αν δεν είναι Ευρωπαϊκή, πάντα μου προκαλούν μια ευχαρίστηση και ποικίλα συναισθήματα, που μπορεί να μην είναι έντονα, αλλά έχουν μεγάλη γκάμα. Το άλλο που με εξιτάρει είναι να δοκιμάζω ντόπια φαγητά, ποτά και γλυκά στους δρόμους και στα μαγαζιά για εργαζόμενους (όχι στα φαστ φουντ). Εδώ επίσης να πω ότι με τις ξένες γλώσσες, δυστυχώς λίγα πράματα. Παρόλα αυτό το μειονέκτημα, τα βασικά συνήθως καταφέρνω και τα φέρνω εις πέρας. Πάντα δε με ξετρελαίνει να συνεννοούμαι με νοήματα και παντομίμες. Θυμάμαι ακόμα που είχα καταφέρει μια Γερμανίδα πωλήτρια να της εξηγήσω με χειρονομίες ότι θέλω ένα λικέρ πικραμύγδαλου που δεν υπήρχε στα ράφια της. Στο τέλος και οι δύο πολύ χαρήκαμε που καταφέραμε να επικοινωνήσουμε και να ολοκληρωθεί η αγορά.

Σ'αυτήν τη Γερμανική πόλη με την ιστορία του πικραμύγδαλου, εκτός από τον ποδαρόδρομο, ταξίδευα κάθε μέρα και με λεωφορεία. Για πρώτη φορά παρατήρησα τόσο συστηματικά την κίνησή τους και είχα μείνει με την απορία του πως γίνεται και τα καταφέρνουν να είναι τα λεωφορεία στην ώρα τους, λες και ήταν σταθερά μέσα τροχιάς. Το άλλο που μου έκανε εντύπωση μεγάλη, ήταν η συμπεριφορά των οδηγών. Ακόμα κι αν αυτή η υπερχειλίζουσα ευγένεια ήταν αποτέλεσμα εκπαίδευσης, κάτι σαν λούστρο δηλαδή, αποφάσισα ότι χίλιες φορές την προτιμώ από τη συμπεριφορά των δικών μας οδηγών. Οι περισσότεροι εδώ είναι αχαρακτήριστοι. Είναι λες και φταίμε όλοι εμείς που αυτοί έγιναν οδηγοί, ενώ είχαν άλλα μεγάλα όνειρα για τον εαυτό τους. Μ'αυτούς τους ανθρώπους, που το πιο πιθανόν είναι ότι κάποιο βύσμα ενεργοποίησαν και πήραν αυτήν τη θέση, καλύτερα να μην μπλέξεις μαζί τους, γιατί άκρη δε θα βγάλεις. Και όμως τόσο εδώ όσο και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες μιλάμε για δημόσιους υπαλλήλους. Οι διαφορές τους όμως είναι μεγάλες. Όχι μόνο σε μισθούς, συνθήκες δουλειάς, κλπ, αλλά και στην στάση τους απέναντι στο κοινό. 

Και το κρίσιμο ερώτημα είναι πως γίνεται σε άλλες χώρες και όλο το σύστημα που εξαρτάται από το κράτος να σε εξυπηρετεί και να σε σέβεται, ενώ εδώ το πιο συνηθισμένο είναι να σε φτύνει ; Αυτός ο σεβασμός των ξένων, γίνεται φανερός και από το ότι οι άνθρωποι κάνουν καλά τη δουλειά του και από το ότι σου συμπεριφέρονται άψογα. Εδώ οι δικοί μας, και για να είμαι ακριβής, οι περισσότεροι από αυτούς που έχω έρθει σ'επαφή εγώ και ο κύκλος μου, είναι λες και σου κάνουν χάρη που ασχολούνται μαζί σου. Συνήθως βγάζουν μια αγκαθωτή αδιαφορία και μια πικρόχολη επιθετικότητα, μάλλον εξ αιτίας κάποιων κόμπλεξ. Στην περίπτωση δε, που το θέμα αρχίσει να ξεφεύγει από τη ρουτίνα τους, τότε είναι που σε πιάνει ένα όπου φύγει φύγει ή το άλλο άκρο, ένα " θα σου γαμ.......την μάνα και τον πατέρα που σ'έκανε, αρχίδ.., ε αρχίδ..", χωρίς να σημαίνει ότι αυτά τα δύο άκρα μπορούν να καλυτερεύσουν τα πράματα.

Αλήθεια το πιστεύω ότι ίσως να βοηθούσε, αν μέσα στα προγράμματα εκπαίδευσης των δικών μας δημοσίων υπαλλήλων ( για τους ιδιωτικούς δεν έχω να πω κάτι, όχι ότι αυτοί είναι άψογοι, αλλά την ευθύνη της συμπεριφοράς τους την έχουν τα αφεντικά τους, οι διευθυντές τους...), στέλνανε για ένα διάστημα, ας πούμε σε στυλ μετεκπαίδευσης, όλους όσους έχουν δοσοληψίες με το κοινό, σε κάποιες ευρωπαϊκές χώρες για να παρακολουθήσουν από κοντά τη συμπεριφορά των εργαζομένων στην ίδια μ'αυτούς ειδικότητα. Γιατί τι άλλο μπορεί να μας αλλάξει; 

Η Άννα Δαμιανίδη μήπως; Αυτή είναι μια παλιά καλή δημοσιογράφος που μου την έμαθε ο άντρας μου. Ένα δικό της άρθρο που μου έδωσε χθες να διαβάσω, έδρασε σαν μαγνήτης και μάζεψε όλες αυτές τις μνήμες από διακοπές που ήταν σκόρπιες και χύμα μέσα μου. Το μικρούλικο αλλά συμπαθητικότατο αυτό άρθρο της, δημοσιεύτηκε στην "Εφημερίδα των Συντακτών" με τον τίτλο "Διακοπές στην πόλη". Πατώντας   εδώ  θα σας εμφανιστεί το άρθρο μαγνήτης. 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 28 Αυγούστου 2014 17:10

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση