Με το που ξέσπασε το σκάνδαλο τζέκου-κεντέρη-θάνου, η προθήκη εξαφανίστηκε εν μια νυκτί, άρα δεν τα πωλούσαν και πολύ νόμιμα. Ωστόσο, η διακίνησή τους δε σταμάτησε. Οι ενδιαφερόμενοι έπιαναν τον ιωσήφ, τον υπεύθυνο, του κάναν την παραγγελία και αυτός τους την έφερνε 1-2 μέρες μετά. Μιλάγαμε με τον ιωσήφ και τον είχα ρωτήσει γιατί τα απέσυραν και αν ήταν παράνομα. Ήταν "οριακά" είχε απαντήσει.

Εκεί, σε αυτό το γυμναστήριο, εξοικειώθηκα με την ορολογία και τη φιλοσοφία των αναβολικών. Παιδάκια (και όχι μόνο παιδάκια) συνήθως αδύνατα ή πλαδαρά σαν κεφτεδάκια πλεύριζαν σπυριάρικα κοκόρια βουτηγμένα στη χημεία και ζητούσαν πληροφορίες για τη μαγική μαρμίτα που θα τους χάριζε μούσκουλα, αντριλίκι και αυτοπεποίθηση. Η συνήθης σειρά ήταν αρχικά πρωτεΐνες για όγκο, αυστηρή διατροφή και μετά κουμπιά ή ενέσεις δλδ κυρίως ντεκα, ντιαναμπόλ και γουινστρόλ για γράμμωση. Σε dt έβλεπες το τεως κεφτεδάκι σε φάση "σηκώνει βάρη και δεν κλατάρει", να κυκλοφορεί με μασχάλες ξεκούμπωτες σα συγκαμένες που έμεναν μισάνοιχτες ένεκα οι φρεσκοφυτρωμένοι καλοποτισμένοι νέοι μύες. Άλλα σκευάσματα έδιναν όγκο και άλλα ενέργεια και δύναμη για να σηκώνουν περισσότερα κιλά, με αποτέλεσμα οι τραυματισμοί να πηγαίνουν σύννεφο, ομοίως και οι κοκορομαχίες που δεν ξέρω αν τις προκαλούσε η πολλή ενέργεια ή αν όλη αυτή η υπερέκθεση στα χημικά τους άλλαζε και την συμπεριφορά. Μετά τον όγκο πήγαιναν στη γράμμωση και τους έβλεπες στη σειρά να κοιτάν στους καθρέφτες τις κοιλιές τους και να μετράν νταμάκια για το πολυπόθητο six pack. Οι αποφασισμένοι και έμπειροι χώριζαν το χρόνο σε χειμερινή περίοδο που έκαναν όγκο και θερινή που ξεκίναγε την άνοιξη και έκαναν γράμμωση ώστε να βγουν στην παραλία σμιλεμένοι μπας και πάθουν τα κορίτσια/ αγόρια κοκομπλόκο. Τα σκευάσματα πάνω από πρωτεΐνες τα προμηθεύονταν από τους αρχικόκορες που είχαν τις άκρες και, μαζί με τα γουινστρόλ τους έδιναν και ένα συνοδευτικό κουτί με φάρμακα για το συκώτι. 

Υπήρχαν διάφοροι χημικοί, άλλοι περιστασιακοί, άλλοι εθισμένοι, υπήρχε και ένας, ο διονύσης νομίζω, μποντυμπιλντεράς με πεντιγκρύ και διακρίσεις σε αγώνες, που ήταν ο θεός των μικρών μουσκουλάδων. Τον αντιμετώπιζαν με δέος σαν mr olympia και αυτός τους έλεγε ιστορίες για ειδικά κουμπιά που φαρδαίνουν τις φλέβες και για τη διατροφή αποκλειστικά με μπακαλιάρο που έκανε ένα μήνα πριν τους αγώνες. Σε εμένα, λόγω φύλου, οι περισσότεροι δεν ομολογούσαν ότι χαπακώνονταν. Σαν τις γυναίκες που δεν παραδέχονται το λίφτινγκ και λένε "πολύ νερό και ξεκούραση", έτσι και αυτοί ελεγαν "πολύ κοτόπουλο και βάρη". Αντε να έφταναν μέχρι τις πρωτεΐνες ("σαν να τρώω καθημερινά είκοσι ασπράδια αυγού") και τέλος.

Μετά το μπαμ της "δυναμικής α.ε" που βάρεσε κανόνι από τα λίγα (το 2005) άλλαξα γυμναστήριο, χάθηκα με τα πρώτα κοκόρια που γνώρισα. Πού και πού εβλεπα στο δρόμο μερικούς -κάποιους ξεφούσκωτους σαν να τους τρύπησες με βελόνα, κάποιους ακόμα καλοπρησμένους. Στο καινούργιο μου γυμναστήριο ήξερα να ξεχωρίζω τα στάδια παραμόρφωσης, ήξερα τι ήταν τα χρωματιστά ζουμάκια που έπιναν με ευλάβεια, ήξερα να διαβάζω τη λέξη ντιαναμπόλ ή γουινστρόλ γραμμένη στην πλάτη τους με τα σπυριά της. Το μόνο που με ξάφνιασε ήταν η πληροφορία ότι κάποιοι έπαιρναν αναβολικά για άλογα γιατί ήταν πιο φθηνά. Ένας από αυτούς με τα αλογίσια χάθηκε κά'να τρίμηνο και μάθαμε ότι είχε βγάλει φυσαλίδες στο συκώτι και κινδύνεψε η ζωή του. 

Όταν πέθανε ο γιγουρτάκης και ο πατέρας του κατήγγειλε ως αιτία θανάτου του τα αναβολικά, έθετα το θέμα στα κοκοράκια του γυμναστηρίου μου. Για κάποιο μυστήριο λόγο όλοι τους με ένα στόμα μια φωνή μου έλεγαν τα ίδια: έπαθε έμφραγμα γιατί πήρε και φάρμακα/ κάτι μπέρδεψε ο τύπος/ οι αθλητές στους ολυμπιακούς ξέρεις τι παίρνουν/ εμείς κάνουμε την υγιεινότερη ζωή γυμναστική-διατροφή-πειθαρχία και τέτοια. Επίσης στο καινούργιο γυμναστήριο παρατήρησα τη στενή σχέση φουσκωτών (και τύπων που ασχολούνται με πολεμικές τέχνες) με τον χρυσαυγιτισμό και μόνη εξήγηση που έχω είναι ότι, επειδή στην πλειοψηφία τους δεν είναι καλλιεργημένα παιδιά, ίσως για αυτό είναι επιρρεπή στην ποδηγέτηση προς μία φανατισμένη κουλτούρα βίας.

Ούσα έμπειρη παρατηρήτρια ένεκα η πολυετής (τυπική) θητεία μου στα γυμναστήρια, το συμπέρασμα που έχω βγάλει εν πολλοίς είναι ότι στο θέμα των αναβολικών λογική δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο παιδάκια που είδαν πολύ σβατζενέιγκερ και σταλόνε στη ζωή τους και που σκοτώνουν μαζί με τον εαυτό τους και τις αναμνήσεις του νταή που τους φόβιζε στο σχολείο ή του τύπου που φίλησε πρώτος το κοριτσάκι που αυτοί ήθελαν γιατί (κατά τη γνώμη τους) αυτός ήταν μπρατσαράς και αυτοί ήταν κεφτεδάκια/ καλαμάκια. Για αυτό, όταν βλέπω φουσκωτό freak σαν τα θύματα του μακελειού στην καρδαμύλη, γαρνιρισμένο με ζωγραφιές στο σώμα του ή σκέτο, δε βλέπω δυνάμει ναζί, μπράβο, καμένο, βλαμμένο, αλλά μόνο ένα παιδάκι που κάποτε πολύ φοβήθηκε/ πληγώθηκε και νόμιζε ότι θα βρει το αντριλίκι του ακουμπώντας ("δειλά") στους επιτήδειους το χαρτζηλίκι του.

Φιλοθέη Βαρσάμη. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ένα κατεβατό από τα σχόλια αυτής της ανάρτησης (127), που τα πιο πολλά είναι ενδιαφέροντα. Αν πω ότι άρθρο + σχόλια = "διατριβή", νομίζω ότι δε θα είμαι και μακριά από την αλήθεια.