Αλέξης Δαμιανός (Αθήνα, 21.1.1921 -2006), ο μόνος Έλληνας σκηνοθέτης που ήθελα να του μοιάσω και δεν πειράζει που άργησα τρεις μέρες να τιμήσω τα γενέθλιά του. Από τις τρεις ταινίες που γύρισε, η ΕΥΔΟΚΙΑ (1971) μου προκάλεσε μεγάλη ταραχή και μεγάλη πόρτα πέρασα εξ αιτίας της. Να τονίσω ότι άλλο είναι να την πρωτοβλέπεις μέσα στη χούντα και άλλο μετά την πτώση της. Όποτε μιλούσε ο Δαμιανός, είτε στην τηλεόραση είτε δια ζώσης που τον άκουσα σε εκδηλώσεις αλλά και σε φιλικά του σπίτια, κρεμόμουνα από τα χείλη του. Και δεν ήταν μόνο αυτά που έλεγε και ο τρόπος που τα ζωγράφιζε στον αέρα, αλλά ήταν ότι, τουλάχιστον εγώ, ένιωθα ότι τα πίστευε και προσπαθούσε να τα ζει. 

Η τύχη του ασυνειδήτου θα είναι όμοια με αυτή των δεινοσαύρων; Θα μπορούσε το ασυνείδητο να έρθει αντιμέτωπο με έναν αναπόφευκτo αφανισμό; Και η ψυχανάλυση; Δεν απειλείται άραγε σήμερα από τον κίνδυνο να αφανιστεί για πάντα; Και οι ψυχαναλυτές; Ποια θα ήταν η ευθύνη τους αναφορικά με αυτό τον αφανισμό; Εν κατακλείδι, ποιο θα είναι το μέλλον της ψυχανάλυσης στον πολιτισμό μας; Ποια θα είναι δηλαδή η πιθανότητα για το υποκείμενο του ασυνειδήτου να συνεχίσει να υπάρχει;

Θέτω αυτές τις ερωτήσεις με μία σκόπιμα ακραία και παράδοξη μορφή  για να φτάσουμε κατευθείαν στο περιεχόμενο αυτού του βιβλίου.

Ο Κώστας Αξελός ( Αθήνα, 1924 - Παρίσι, 4/2/2010) ήταν ο θεμελιωτής της «Πλανητικής σκέψης» και του «Παιχνιδιού του κόσμου» – δύο έννοιες που σημάδεψαν το στοχαστικό έργο του. «Η πλανητική σκέψη αντιστοιχεί στην περιπλάνηση του «είναι» εν τω γίγνεσθαι της ολότητας του κόσμου». Πηγαίνοντας παραπέρα λέει: «Το περιπλανώμενο «είναι» του ανθρώπου παίζει ένα παιχνίδι μέσα στο οποίο τα σχέδιά του αδιάκοπα διαψεύδονται». Ο κόσμος είναι το παιχνίδι, ο άνθρωπος ο συμπαίκτης. «Σε μας εναπόκειται να μάθουμε να παίζουμε το παιχνίδι από το οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε».

Μαρία Κατσουνάκη. Είναι ωραία η εικόνα και αισιόδοξη: μια κινηματογραφική αίθουσα γεμάτη όχι μόνο από κοινό, αλλά και από παλμό. Ο σκηνοθέτης Γιώργος Τσεμπερόπουλος, με την καθοριστική συμμετοχή του Χρήστου Μάστορα, επιχείρησε την (πολυκύμαντη) βιογραφία του Στέλιου Καζαντζίδη, και υπέγραψε μια εισπρακτική επιτυχία. Ετσι, αποχαιρετήσαμε το 2024 και πατήσαμε στο 2025 με το «Υπάρχω» να προκαλεί συνωστισμό και ουρές.

Αλλά το πιο σημαντικό, ίσως, δεν είναι τα εισιτήρια (πριν από μία εβδομάδα ξεπερνούσαν τις 250.000)· είναι η ευφορία και η συγκίνηση στην αίθουσα, τα τραγούδια που ενώνουν φωνές, που μοιράζονται βιώματα ή ακούσματα, που συμβάλλουν, έστω και στιγμιαία, στη συνύπαρξη διαφορετικών γενιών και καταβολών. Ο,τι ενστάσεις κι αν έχει κανείς για την ταινία, η χημεία της με τους θεατές είναι καταλυτική.