Δοκίμιο - στοχασμοί (197)
Την ανοικονόμητη ποιητική αύρα της ζωής του Γιώργου Β. Μακρή, μας χάρισε η Χαριτίνη Ξύδη με το κολλάζ που φιλοτέχνησε στο fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σ.Δ. Πολλά χρόνια πριν, τότε που διάβαζα ποικίλα περίεργα/παράξενα περιοδικά, τα περισσότερα βραχύβια, που τα ανακάλυπτα σε κάτι τρύπες, το ωραίο ήταν πως ξεφυλίζοντάς τα ένιωθα με μια απίστευτη φυσικότητα περίεργα και παραξένα, ωραία δηλαδή έτσι όπως ζούσα σε συνδυασμό με το πως ονειρευόμουν να ζήσω. Τότε πρωτοδιάβασα για τον Γιώργο Β. Μακρή (Αθήνα,1923- 31 Ιανουαρίου 1968) κάποια συμβάντα της ζωής του που με κούρδισαν τόσο ώστε ήθελα να ζούσε και να τον γνώριζα από κοντά και ότι ήθελε προκύψει. (Κι άλλες φορές έχω παρατηρήσει ότι αυτά που ήθελα να ζήσω και δεν τα έζησα είναι πιο πολλά από όσα έζησα. Καλό αυτό; Κακό; Ακόμα δεν ξέρω.)Χρήστος Βακαλόπουλος - Αθήνα, 17 Ιανουαρίου 1956 - 29 Ιανουαρίου 1993, της Stavroula Papaspirou + ένα σταγονίσιο φιλί
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
«Πιστεύω πως τη "Γραμμή του ορίζοντος" είναι σαν να την έγραψε ολόκληρη η γενιά μου. 
Πέτρος Τατσόπουλος. Πριν από εκατομμύρια χρόνια ή και μόλις σαράντα, όταν στον πλανήτη κυριαρχούσε ακόμη
μια πρωτόγονη μορφή ζωής χωρίς smartphones και laptops, το φιντάνι που θα τολμούσε να σκάσει μύτη στα ελληνικά γράμματα, θα ερχόταν αργά ή γρήγορα αντιμέτωπο με το αμείλικτο ερώτημα: Νεκρολογία του λογοτέχνη Λάσλο Κράσναχόρκαϊ* για τον σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ**
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Ο θάνατος του Μπέλα Ταρ ήταν μια τεράστια απώλεια για όλους μας — και για μένα προσωπικά. Έχασα έναν πολύ στενό φίλο, έναν σύντροφο στη δημιουργία μαγικών εικόνων στην οθόνη του σκοτεινού σινεμά, κι ακόμη περισσότερο: Έχασα ένα σκοτεινό σινεμά, όπου πια δεν θα υπάρχει ούτε το φως που δημιουργούσε εκεί ο Μπέλα. Μένουν για μένα και για όλους μας οι αίθουσες, άδειες. Έρχεται ένας νέος κόσμος, φυσούν νέοι άνεμοι. Η συνήθεια όλων μας που αλλάζει αθόρυβα την κινηματογραφική βιομηχανία
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Έλενα Σαλαντή. Κάποτε οι ταινίες και οι σειρές, ήταν ένας τρόπος για να ξεφύγει ο θεατής από την καθημερινότητα. Σήμερα, κάνουν τα πάντα για να χωρέσουν σε αυτήν.
Τις προάλλες συζητούσαμε με μια φίλη για μια σειρά στο Netflix, το «Missing You». Δραματική σειρά 5 επεισοδίων, με ντετέκτιβ, απαγωγές, μυστήριο και μια ερωτική ιστορία, δοκιμασμένη συνταγή για μια σειρά που σε «κρατάει» αλλά όχι και τελείως.
Καταλήξαμε να σχολιάζουμε ακριβώς το ίδιο: Όσο βλέπεις τη σειρά, μπορείς να τσεκάρεις μηνύματα που δεν πρόλαβες να δεις όλη μέρα, να ανοίξεις ομαδικές συνομιλίες, να σκρολάρεις, μέχρι και να μιλήσεις στο τηλέφωνο.
Το πρόβλημα με εμάς και τον Μ.Καραγάτση με επίκεντρο κυρίως (αλλά όχι μόνο) το μυθιστόρημά του «Η Μεγάλη Χίμαιρα», (του Νίκου Α. Μάντη)
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Εδώ και μερικές μέρες, η μικρή λίμνη που αποτελεί την ελληνική βιβλιοφιλική κοινότητα στα social media και το διαδίκτυο, έχει αναστατωθεί αρκετά, έως ελαφρού κυματισμού, με αφορμή ένα άρθρο της νέας πεζογράφου Ρένας Λούνα στον ιστότοπο της Lifo, όπου περίπου επιχειρείται η αποδόμηση του Μ. Καραγάτση, με επίκεντρο κυρίως (αλλά όχι μόνο) το μυθιστόρημά του «Η Μεγάλη Χίμαιρα».
Εκεί, η Ρένα Λούνα επιλέγει αρκετά αποσπάσματα από το βιβλίο για να υποστηρίξει ότι, πέρα όλων των άλλων μειονεκτημάτων του, ο Καραγάτσης διέπεται από έναν αχαλίνωτο σεξισμό/μισογυνισμό,
1982 ή περί μεταιχμίου, του Νικόλα Σεβαστάκη, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
1.
Τον τελευταίο καιρό έχουν πληθύνει για κάποιον λόγο οι αφορμές όπου μου ζητήθηκαν, εκ του πλαγίου ή ρητά, αυτοβιογραφικής απόχρωσης κείμενα. Αναπόφευκτα, το πρώτο ενικό πρόσωπο έγινε συχνότερο αν και είναι, όπως γνωρίζουμε, πολύ επισφαλές και ολισθηρό. Όταν όμως κάποιος σε προσκαλεί να μιλήσεις για σπαράγματα (μιας) γενιάς ή να τοποθετήσεις τον εαυτό σου σε συλλογικά ρεύματα και δημόσιες εμπειρίες, θα ήταν πολύ δύσκολο να αποφύγεις το πρώτο πρόσωπο. Αναγκαστικά, επιστρέφεις στη σχέση του πρώτου προσώπου με έναν πρώτο πληθυντικό: με ένα αυθαίρετο εμείς, ένα συλλογικό χωνευτήρι εμπειριών, αναφορών, ονείρων. Το εγώ, το εσύ και οι κοινότητες που μας εγκαλούν, μας ορίζουν ή είχαν λόγο στο πώς και στο γιατί μιας ενηλικίωσης (αφού κάθε γενιά είναι κυρίως μια ξεχωριστή ιστορία ενηλικιώσεων).
Δυο τρία πράματα που μου έκαναν κλικ μέσα στις γιορτές και καθ' οδόν έγιναν τέσσερα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Το πρώτο που παρατήρησα μέσα στις γιορτές είναι ότι κάποιοι συνδημότες μας είχαν την φαεινή να στολίσουν με φωτάκια δένδρα στο πεζοδρόμιό τους σαν να ήταν χριστουγεννιάτικο. Μου άρεσε και ωραία θα'ταν του χρόνου να πληθύνουν έτσι ώστε κάποτε τα του εξωτερικού χώρου να είναι όσα και του εσωτερικού ώσπου να γίνει κι αυτό κάτι συνηθισμένο.
Το δεύτερο που παρατήρησα και μου άρεσε ήταν πως η αθλιοπειρατική απαγωγή του Μαδούρου από τον Τραμπ έγινε δίχως να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα είτε Βενεζουελανό είτε Αμερικάνικο. Ναι, αλήθεια σας λέω και εννοείται, πάντα τέτοια, όταν δηλαδή ακούμε για πολέμους το μυαλό μας να μην πηγαίνει σε νεκρούς και τραυματίες, μάχιμους και άμαχους νέους, γέρους, γυναίκες και παιδιά.
Το θέμα είναι πως όταν κάποτε αυτή η ιστορία γίνει Χολυγουντιανή τύπου περιπέτεια για το ευρύ κοινό αν θα την κράξουνε και οι κότες για τα ψευδοϊστορικά της στοιχεία, όπως συνέβη με τον Καποδίστρια του Σμαραγδή, δίχως αυτό φυσικά να αποκλείει ότι θα κάνει σουξέ στα ταμεία.
Αλμπέρ Καμύ... σαν σήμερα το 1960, της Σταυρούλας Παπασπύρου, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ο Αλμπέρ Καμύ έζησε μόλις 47 χρόνια αλλά προίκισε τις επόμενες γενιές με τον ριζοσπαστισμό του έργου του, το ανθρωπιστικό του όραμα και τη δίψα του για δικαιοσύνη, όπως τα εξέφρασε με όλες του τις ιδιότητες: ως λογοτέχνης, δημοσιογράφος, δραματουργός, σκηνοθέτης, δοκιμιογράφος, ως πολίτης, πάντα μάχιμος και ανήσυχος.
Art never comes from happiness, Μάνος Σ.Στεφανίδης, από το fb
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ζούμε στην εποχή της Διακινδύνευσης όπως έγραψε ο Ούλριχ Μπεκ, αλλά επίσης βιώνουμε την Τέχνη του συμψηφισμού και άρα της διαρκούς συνεπαγωγής, της διαρκούς εξίσωσης με τον χαμηλότερο διαιρέτη.
Χιλιάδες σχολές καλών τεχνών, εκατοντάδες μουσεία σύγχρονης τέχνης, εκατοντάδες χιλιάδες θεωρητικοί και ιστορικοί τέχνης, εκατομμύρια καλλιτέχνες με διπλώματα και σφραγίδα πλάι σε αντίστοιχους, αδίστακτους "πεινασμένους" φιλότεχνους συνεργάζονται για την επιβολή της "ουδέτερης" τέχνης της συνεπαγωγής: Αφού 'αυτό" είναι τέχνη, τότε τέχνη είναι και το δίπλα και το παραδίπλα σ' αυτό και ούτω καθεξής. Άρα τέχνη είναι τα πάντα, συμψηφιστικά, σε τρόπο ώστε να συγχέονται γλυκά κριτήρια και επιλογές. Και η άποψη να μην έχει καμία σημασία. Ούτε και η κριτική ή η απαρέσκεια.