Ο Αλμπέρ Καμύ έζησε μόλις 47 χρόνια αλλά προίκισε τις επόμενες γενιές με τον ριζοσπαστισμό του έργου του, το ανθρωπιστικό του όραμα και τη δίψα του για δικαιοσύνη, όπως τα εξέφρασε με όλες του τις ιδιότητες: ως λογοτέχνης, δημοσιογράφος, δραματουργός, σκηνοθέτης, δοκιμιογράφος, ως πολίτης, πάντα μάχιμος και ανήσυχος.Ταπεινής καταγωγής, γεννημένος το 1913 στο Αλγέρι από έναν Γάλλο έμπορο κρασιού που δεν πρόλαβε να γνωρίσει και μια Ισπανίδα αγράμματη καθαρίστρια, ο νομπελίστας (1957) συγγραφέας του «Ξένου», της «Πανούκλας», του «Μύθου του Σισύφου», του «Επαναστατημένου ανθρώπου», βίωσε ώς το μεδούλι μια εποχή έντονων ανακατατάξεων και αντιπαραθέσεων.
Ο Καμύ όρθωσε ανάστημα απέναντι στο φασισμό και το ναζισμό, συστρατεύτηκε για λίγο με τον κομμουνισμό αλλά εναντιώθηκε στον ολοκληρωτισμό της πρώην ΕΣΣΔ, πήρε αποστάσεις από την τρομοκρατία που θέριεψε κατά τον πόλεμο της Αλγερίας, κι όσο δημοφιλής υπήρξε εν ζωή, ακόμα περισσότερο παραμένει εδώ και δεκαετίες, έπειτα από το μοιραίο τροχαίο δυστύχημα που προκάλεσε το θάνατό του, σαν σήμερα το 1960.
Σ.Δ. Δεν μπορώ ακόμα και σήμερα να εξηγήσω τι μας είχε πιάσει την χρονιά του '70 που προετοιμαζόμασταν για τις εισαγωγικές εξετάσεις στην Γ'βάθμια κι εμείς ( κάποιοι συμμαθητές δηλαδή του εξατάξιου Γυμνασίου Δραπετσώνας) διαβάσαμε τον Ξένο και τον Μύθο του Σίσυφου (παρόλο που με παίδεψε πολύ και επειδή λίγα κατάλαβα το ξαναδιάβασα μετά περίπου 20 χρόνια και τότε νομίζω ότι το εκτίμησα δεόντως). Το σίγουρο είναι πως αυτά τα δύο βιβλία ήταν τα πρώτα που σαφώς με έκαναν να νιώσω αλλιώτικος και διαφορετικός, αν και ποτέ δεν κατέληξα ότι αυτό δούλεψε εν δυνάμει υπέρ μου. Το λέω αυτό γιατί με τον καιρό έμαθα ότι το "ξεχωρίζω" είναι ένας λάκος που έχει τη φάβα του γι'αυτό θέλει μεγάλη προσοχή. Να προσθέσω τέλος, πως εκτός από τα εξαιρετικά γραπτά του με επηρεάσε εξ ίσου και η ζωή του Καμύ και η στάση που κράτησε στα σημαντικά γεγονότα της ζωής του.
Ένα από τα πολλά ωραία και δυνατά που είχε πει/γράψει και ηχεί επίκαιρο στις μέρες μας. "Η μοίρα της ανθρωπότητας διαμορφώνεται από ανθρώπους χωρίς ιδανικά και χωρίς μεγαλείο. Κάθε φορά που ακούω έναν πολιτικό λόγο ή που διαβάζω εκείνους που μας διοικούν, εδώ και χρόνια, αισθάνομαι τρόμο, γιατί δεν ακούω τίποτα που να ηχεί ανθρώπινα. Πάντα οι ίδιες λέξεις που λένε τα ίδια ψέματα."
και με πιο πολλά στοιχεία από το σημείωμα της Παπασπύρου.
lifo.gr/culture/ Αλμπέρ Καμύ: Ένας από τους ιδιοφυέστερους στοχαστές του 20ού αιώνα του Χρήστου Παρίδη (2013)
