Ο Καζαντζίδης μια λατρευτική κοινωνική βάση, μια αληθινή προσωπολατρική διάσταση. Έγινε ο εκπρόσωπος ενός πληβειακού καημού που υπήρξε αδιαχώριστα ερωτικός και κοινωνικός.

Μάλλον ένας ορισμένος κόσμος «ανέθεσε» στον «Στελάρα» τον ρόλο αυτό. Διέθετε όμως και μεγάλες δόσεις ανατολίτικου πόνου και ηδυπάθειας και γι' αυτό τον λόγο η θρηνητική λαϊκότητά του δεν υπήρξε συμπαθής στην πολιτική Αριστερά και στον αγωνιστικό κόσμο (η αστικη δεξιά δεν τον άντεχε για άλλους λόγους, επειδή κυρίως υπενθύμιζε το γεγονός πως η Ελλάδα δεν βάδιζε προς την ευρω-αμερικανική κανονικότητα και τα χαμογελαστά ενσταντανέ της). 

Τον Καζαντζίδη τον άκουγαν διαφορετικά από τον Γαβαλά, τον Περπινιάδη, τους ρεμπέτες κλπ. Και γι αυτό η όποια αναζωπύρωση γύρω από τα τραγούδια και την περίπτωσή του, περνάει κυρίως από το Υπάρχω, το μοναδικό ίσως από τα τραγούδια του που μπόρεσε να ‘αγγίξει’ άτομα και παρέες της αστικής Ελλάδας. Δεν είναι τυχαίες οι διασκευές και επανερμηνείες αυτού ακριβώς του κομματιού που ήταν αποκλειστικά μελο-ερωτικό και ‘υπαρξιακό’  δίχως τις άλλες πλευρές της καζαντζιδικής κληρονομιάς. ΟΙ άλλες του πλευρές (φτωχοί, εργάτες, μετανάστευση κλπ) θα θεωρούνταν άλλωστε μιζεραμπιλισμός* μιας εποχής αδιαπέραστης από το φως των εκσυγχρονισμών μας.

*Είναι η τάση να εκθειάζεται κάποιος για την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκεται. Όσο περισσότερο υποφέρει, τόσο περισσότερο θεωρείται καλύτερος.

Πρόκειται για μία λέξη που δημιουργήθηκε προκειμένου να αποτυπώσει τη λατρεία της μιζέριας, όπου μια κοινωνική ομάδα εμφανίζεται ως ιδιαίτερα αδικημένη, εξαθλιωμένη, πάσχουσα, υποφέρουσα τα πάνδεινα και λόγω όλων αυτών των δεινών εκθειάζεται διά μέσου των στερήσεών της, των αποκλεισμών της, της εν γένει εξαθλίωσής της.