Ράνια Ροκιά

Ράνια Ροκιά

lifo21Η Γαλήνη Χατζηπασχάλη διαβάζει στη LiFO ένα διήγημα του Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες από τη συλλογή «Δώδεκα διηγήματα περιπλανώμενα» σε μετάφραση Κλαίτης Σωτηριάδου-Μπαράχας (εκδ. Λιβάνης, 1993). Ο πρωτότυπος τίτλος της είναι «Doce cuentos peregrinos» και εκδόθηκε αρχικά το 1992, δέκα χρόνια αφότου ο συγγραφέας είχε τιμηθεί με το βραβείο Νόμπελ.

Ψάχνοντας κείμενα, η Γαλήνη αναζήτησε αυτό το βιβλίο ‒είναι εξαντλημένο πια‒ και ένα διήγημα που ο Μάρκες έγραψε πολύ πριν από τα μεγάλα μυθιστορήματά του, κι ας εκδόθηκε μετά από αυτά. Βρίσκοντάς το, θυμήθηκε την εντύπωση που της είχε κάνει όταν το πρωτοδιάβασε στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αφού είχε ήδη βυθιστεί, όπως εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο, στη μαγεία των μεγάλων έργων του.

lifo20Λοιπόν, υπάρχει ένας νεαρός Αμερικανο-Βιετναμέζος συγγραφέας γεννημένος το 1988 στις στάχτες του μεταπολεμικού Χο Τσι Μιν, σε έναν ορυζώνα του Βιετνάμ, που ζει και δημιουργεί στην καρδιά της Νέας Υόρκης. Και το όνομα αυτού; Ocean Vuong. Το ωραίο είναι πως όλες τις αντιξοότητες της ζωής του τελικά κατάφερε να τις βάλει στη δούλεψη της τέχνης του. Ποιήματα δηλαδή και δύο πετυχημένα μυθιστορήματα. Όσες για τις αντιξόοτητες είχαν να κάνουν με την εκδίωξη της οικογένειάς του από την πατρίδα του λόγω της μεικτής της καταγωγής, η παραμονή της σε καταυλισμό προσφύγων στις Φιλιππίνες, η δύσκολη μετανάστευση στο Χάρτφορντ των Ηνωμένων Πολιτειών, η διάγνωσή του ως δυσλεκτικού και οι πρώτες αγγλικές λέξεις που είπε στα έντεκα, η φτώχεια, ο ρατσισμός, το στίγμα και η περιθωριοποίηση – που με τον μαγικό τρόπο της τέχνης  συνέβαλαν, το καθένα με τον τρόπο του, στην εκθετική επιτυχία του έργου του.

fba1στον παγετώνα Τέιλορ στις Ξηρές Κοιλάδες. Εκεί ξετυλίγεται ένα από τα πιο ανατριχιαστικά και μαγευτικά  θεάματα της φύσης. Μπροστά από έναν γαλακτερό λευκό παγετώνα, ξεπηδά ένας καταρράκτης από σκούρο κόκκινο υγρό που μοιάζει με φρέσκο ανθρώπινο αίμα.
Οι Blood Falls οι «Καταρράκτες του Αίματος» είναι τόσο δραματικοί που οι πρώτοι εξερευνητές πίστεψαν πως ήταν μάρτυρες ενός κοσμικού εγκλήματος από την ίδια τη φύση.
Αυτός ο αιματηρός καταρράκτης παρέμεινε απόλυτο μυστήριο για πάνω από έναν αιώνα.
Όταν ο Αυστραλός γεωλόγος Γκρίφιθ Τέιλορ τον ανακάλυψε το 1911, πίστεψε πως το κόκκινο χρώμα οφειλόταν σε κόκκινα φύκια στον πάγο. Για δεκαετίες, οι επιστήμονες προσπαθούσαν να εξηγήσουν γιατί ένας πολικός παγετώνας αναβλύζει αίμα.
Η αλήθεια όμως αποδείχθηκε πολύ πιο θεαματική από οποιαδήποτε θεωρία:
Κάτω από τον παγετώνα Τέιλορ βρίσκεται ένα από τα πιο ακραία οικοσυστήματα του πλανήτη.

fbb101Χτες, για πρώτη φορά, μετά από καμιά….200αριά χρόνια (χαχαχα), δεν παράγγειλα ποτό όταν ήρθαν για την παραγγελία, παράγγειλα ΓΡΑΝΙΤΑ ΦΡΑΟΥΛΑ. Είχε ξυπνήσει μέσα μου η παιδική ηλικία, οι πρόγονοι που με πήγαιναν στα αθηναϊκα θέατρα τα καλοκαίρια, σε εκείνη τη μέθεξη για ένα παιδί, και τα ξαναείδα μπροστά μου. Στο «Αλσος του Οικονομίδη» που λέγαμε.. Οι αναμνήσεις ξεπήδησαν σαν μοίρες, απλώθηκαν σε όλο το χώρο κι άρχισαν ένα τρελό χορό, σαν τις ενάρξεις και τα φινάλε των επιθεωρήσεων, σαν τα μιούζικαλ του Δαλιανίδη. Είχα πλέον βεβαιωθεί ότι το καλοκαιρινό θέατρο της Αθήνας είχε πια χαθεί. Κι εχτες, που πήγα, καθυστερημένα είναι η αλήθεια στο «Αλσος»του Φοίβου, είδα μπροστα μου τα πάντα.

kathimerini57Ολοένα και μεγαλύτερη παρουσία έχουν φέτος στις ελληνικές θάλασσες οι μοβ μέδουσες (Pelagia noctiluca), γεγονός που δημιουργεί ανησυχία στους λουόμενους. Τι κάνετε σε περίπτωση που σάς τσιμπήσει μωβ μέδουσα. Υπενθυμίζεται ότι το τσίμπημά τους θεωρείται ιδιαίτερα επώδυνο και επικίνδυνο και σε περίπτωση που συμβεί, οι συστάσεις των ειδικών είναι αυστηρές.

Στην ιστοσελίδα inaturalist.org παρέχονται πληροφορίες και αναλυτικός χάρτης, όπου απεικονίζονται οι περιοχές, στις οποίες είναι πιο έντονη η παρουσία τους. Μάλιστα, στον ίδιο ιστότοπο υπάρχει η δυνατότητα εντοπισμού και άλλων θαλάσσιων οργανισμών ανά τον κόσμο.

news2472Τα μικροπλαστικά έχουν εισχωρήσει σε κάθε πτυχή της ζωής μας, φτάνοντας ακόμα και σε περιοχές του πλανήτη που μέχρι πρόσφατα θεωρούσαμε ανέγγιχτες –ακόμη και στο ποτήρι με το νερό που πίνουμε καθημερινά.

Αυτά τα αόρατα πλαστικά σωματίδια έχουν διασπαρθεί παντού, και παρότι δεν τα βλέπουμε, οι επιπτώσεις τους μπορεί να αποδειχθούν ιδιαίτερα σοβαρές.

Πιο ανησυχητικό είναι πως τα μικροπλαστικά δεν παραμένουν μόνο στο περιβάλλον· έχουν πλέον εισβάλει στον ανθρώπινο οργανισμό, επηρεάζοντας ζωτικά όργανα και θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία μας με αβέβαιες συνέπειες.

anagnostis1Είναι στα αλήθεια ο τουρισμός η βαριά βιομηχανία της χώρας την οποία πρέπει να διαφυλάττουμε ως κόρην οφθαλμού ή μήπως στην πραγματικότητα αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες αποδόμησης της ελληνικής κοινωνίας την τελευταία δεκαετία; Για ποια κοινωνική συνοχή μπορούμε να μιλάμε όταν μεγάλα ποσοστά του δυναμικού πληθυσμού εργάζονται για τη σεζόν στα νησιά αλλάζοντας την ανθρωπογεωγραφία των μεγάλων αστικών κέντρων για τους μήνες Μάρτιο έως Οκτώβριο; Τι ατομική και συλλογική συγκρότηση μπορεί να επιτευχθεί για ανθρώπους που διαβιούν σε μία διαρκή συνθήκη κινητικότητας, όχι από επιλογή αλλά για λόγους διαβίωσης; Τι σχέσεις μπορούν να συγκροτηθούν και ποιος ο αντίκτυπος στους κοινωνικούς, οικογενειακούς, διαπροσωπικούς δεσμούς των νεώτερων γενεών; Μπορεί στα αλήθεια η Ελλάδα να συνεχίσει να απορροφά τα εκατομμύρια τουριστών που επελαύνουν ετήσια από τις πόλεις και τα νησιά της;

poloΟι θεές της Ελλάδας έκαναν πάλι το θαύμα τους! Η Εθνική ομάδα πόλο γυναικών στέφθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια στη Σιγκαπούρη, με μια θριαμβευτική νίκη (12-9) επί της υπερδύναμης Ουγγαρίας στον μεγάλο τελικό. Πέμπτο χρυσό και 15ο μετάλλιο της γυναικείας υδατοσφαίρισης.

Στην κορυφή του κόσμου

kathimerini48Bαθύς Ιούλιος ήδη. Τα τηλερεπορτάζ, με τον πάντα ανυποψίαστο ενθουσιασμό τους να εξαντλεί τα πατροπαράδοτα κλισέ, καταμετρούν με μακάρια ελαφρότητα τουριστικά ρεκόρ και πληρότητες καραβιών, ξενοδοχείων, φαγάδικων και του χώρου μπροστά από τον Αγνωστο, όπου 57 κεράκια περιμένουν μάταια δικαίωση. Και αρπάζονται από τον πρώτο διάσημο ξένο που φτάνει στις Κυκλάδες ή τα Επτάνησα για να υμνήσουν άλλη μία φορά τη «μαγευτική ελληνική μοναδικότητα». 

athinorama5Ένα από τα πιο παλιά γαλακτοπωλεία της πόλης, το οποίο αντιστέκεται στο χρόνο παραμένοντας ίδιο και απαράλλακτο εδώ και ενενήντα χρόνια, συνεχίζει να φτιάχνει το εμβληματικό του καϊμάκι.

Αν βρεθείς στον Πειραιά και δεν περάσεις από τη "Στάνη του Κουντούρα" για παγωτό, χάνεις όλη την ουσία. Ένα από τα πιο παλιά γαλακτοπωλεία της πόλης, το οποίο αντιστέκεται στο χρόνο παραμένοντας ίδιο και απαράλλακτο εδώ και ενενήντα χρόνια, συνεχίζει να φτιάχνει το εμβληματικό του καϊμάκι με βάση τη συνταγή που έφερε από τη Σμύρνη ο Στέλιος Κουντούρας το 1922. Πλούσιο, μαστιχωτό και με άρωμα αυθεντικότητας, φτιάχνεται με σαλέπι από τη Φλώρινα και γάλα από φάρμα του Καρπενησίου.