Μαργαρίτα Πουρνάρα. Η εκφραση «κρέμονται από τα χείλη» περιγράφει καλύτερα από κάθε άλλη την προσήλωση που δείχνουν οι ακροατές σε κάθε διάλεξη της Μαρίας Ευθυμίου. Με πάθος, με γνώση, με έναν ρυθμό που κρατά ολοζώντανη την αφήγηση, η ιστορικός σε κάνει να πιστεύεις ότι βλέπεις μπροστά σου τα γεγονότα να εξελίσσονται.

Παράλληλα, με τρόπο γλυκό και με χιούμορ μας κάνει και μια εθνική ψυχανάλυση, ορίζοντας κάθε φορά τις βαθύτερες αιτίες, τις πραγματικές ρίζες για συμπεριφορές και αντιδράσεις. Χωρίς αφορισμούς και εθνικοπατριωτικές κορώνες αλλά με επιστημονική προσέγγιση καταφέρνει να εκλαϊκεύει χωρίς να λαϊκίζει.

Ευγενία Κοτρώτσιου. Ο νεοεκλεγείς δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Ζοχράν Μαμντάνι, συνεχίζει να δίνει σαφές πολιτικό στίγμα γύρω από την έννοια της «προσιτής πόλης».

Μετά τις δεσμεύσεις για δωρεάν λεωφορεία και προσβάσιμες σε όλους υπηρεσίες μέριμνας για τα παιδιά, η νέα του πρωτοβουλία αφορά τον πολιτισμό, με τη διάθεση δωρεάν θεατρικών εισιτηρίων σε κατοίκους της πόλης.

Σε συνεργασία με το φεστιβάλ Under the Radar, που φιλοξενεί πειραματικές και σύγχρονες θεατρικές παραστάσεις έως τις 25 Ιανουαρίου, διατέθηκαν συνολικά 1.500 δωρεάν εισιτήρια, τόσο δια ζώσης όσο και διαδικτυακά.

Το 2025 ήταν μια δύσκολη χρονιά. Γεωπολιτικά τουλάχιστον. Και παρότι στη Γάζα επιτεύχθηκε κάποιου τύπου εκεχειρία, στην Ουκρανία ο πόλεμος συνεχίζεται, όπως και σε πολλές ακόμη περιοχές του κόσμου, που δεν φτάνουν στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Αντίστοιχα, στις ΗΠΑ μαίνεται ο μέγιστος πολιτισμικός πόλεμος, με τον Τραμπ να τα έχει βάλει με όλους και όλα, βιβλία, πανεπιστήμια, κράτη, κτίρια – ακόμη και κορνίζες.

Εντός επικράτειας, δεν είδαμε επίσης κανένα φως λαμπερό, ούτε καν την παραμονή των Χριστουγέννων. Οι εγχώριες προτεραιότητες φαίνεται να κλίνουν προς τον πολιτισμό της …νύχτας και του παλκοσένικου. Παρότι -εντάξει ας μην τα ισοπεδώνουμε όλα- έχουν γίνει κάποια βήματα υποστήριξης στον τομέα του βιβλίου, όποιος/α ισχυριστεί ότι είμαστε διαβαστερός λαός, πλανάται πλάνην οικτράν.

Γιατί τον 21ο αιώνα, ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι διψασμένοι για «μαγεία» παραδίδονται αμαχητί στις ανορθολογικές αποπλανήσεις των υπερφυσικών «εξηγήσεων» και των παραεπιστημονικών «θαυμάτων»;

Και πώς εξηγείται ότι, παρά τη διαρκή επιστημονική επανάσταση που ξεκίνησε τον δέκατο έβδομο αιώνα, τα όρια μεταξύ μαγικής και επιστημονικής σκέψης εξακολουθούν να παραμένουν θολά, και η γοητεία της μαγικής σκέψης και των υπερφυσικών εξηγήσεων δεν εξαλείφθηκε ποτέ;

Η εγχώρια ειδησεογραφία και οι εικόνες από την εξεταστική επιτροπής της Βουλής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ μας έχουν «μαυρίσει» όλους τόσο πολύ που πληθαίνουν οι στιγμές που αισθανόμαστε ότι η χώρα έχει πιάσει, πάλι, πάτο.

Δεν όμως είναι αλήθεια ούτε για την πολιτική ζωή ούτε για την κοινωνική δραστηριότητα. Τα πράγματα δεν είναι μαύρα.

Σκεφτόμουν, μάλιστα, χθες ότι αδιάσειστο τεκμήριο ότι ζω σε μια χώρα που παραμένει σημαντική είναι τα βιβλία που εκδίδονται σε αυτή και μάλιστα τα κλασικά, οι μεταφράσεις έργων της Αρχαίας Γραμματείας αλλά και της λεγόμενης κλασικής Λογοτεχνίας. 

Όχι ένα όποιο και όποιο, αλλά αναβαθμισμένες εκδοχές του απλού και ταπεινού τοστ, που ετοιμάζονται ώσπου να πεις κύμινο.

Είναι ίσως η ταχύτερη λύση και το πιο απλό σνακ για να καλμάρουμε την πείνα μας. Παραλλαγές υπάρχουν άπειρες, κάποιες εκ των οποίων σας δίνουμε εδώ, μαζί με δύο νόστιμα και εύκολα κόλπα – κάντε τα και θα μας θυμηθείτε: να βουτυρώνετε πάντα το τοστ, έστω και με ελάχιστη ποσότητα βουτύρου, γιατί ανεβάζει τη γεύση τουλάχιστον δύο επίπεδα πάνω. Και το καλύτερο από όλα είναι να αφήνετε κομμάτια τυριού να κρέμονται έξω από τις φέτες του ψωμιού. Θα λιώσουν, θα πέσουν στην τοστιέρα, θα ξεροψηθούν όσο ξεροψήνεται και το τοστ, και θα προσθέσουν κι άλλους πόντους νοστιμιάς.