Στον φετινό διαγωνισμό της Eurovision δεν ακούστηκαν ακτιβιστικά γιουχαΐσματα. Λέγεται πως φρόντισε γι’ αυτό η παραγωγή, χαμηλώνοντας την ένταση του ζωντανού ήχου του κοινού ώστε να αποφευχθεί η πολιτικοποίηση της διοργάνωσης και να μη δημιουργηθεί «κλίμα» εναντίον της εκπροσώπου του Ισραήλ, όπως συνέβη πέρυσι. Ακόμη και οι συνήθεις παλαιστινιακές σημαίες, πάντως, δεν είχαν έντονη παρουσία· κυρίως σε ετεροχρονισμένες φωτογραφικές λήψεις τις είδαμε – επομένως και ο αντίκτυπός τους ήταν περιορισμένος.
Graffiti στο «τείχος της ντροπής» στην Δυτική Όχθη του Ισραηλινού κράτους ενάντια στους Παλαιστίνιους/ες.
Ένα αφιέρωμα στο Παλαιστινιακό Ζήτημα
Πρόλογος επιμέλεια δημοσίευσης : Γιώργος Μεριζιώτης
Μια σειρά κειμένων σχετικά με την Ισραηλο-Παλαιστινιακή διαμάχη, το Παλαιστινιακό Ζήτημα και το κράτος του Ισραήλ. Δείτε στο τέλος του κειμένου (κεφάλαιο XI) τις παραπομπές.
Σημ. Αυτό το αφιέρωμα ειναι προγενέστερο (ένα χρόνο) από τα φετινά τραγικά και αποτρόπαια γεγονότα στην περιοχή του Ισραήλ και της Γάζας που άρχισαν από τις 7/10/2023 και δεν το έχω επικαιροποιήσει. Οφείλω εξαρχής να πω ότι είμαι ενάντια στην ισλαμιστική φονταμενταλιστική οργάνωση Χαμάς αλλά και το σιωνιστικό – φασιστικό κράτος του Ισραήλ.
Δεν θα σας πω παραδείγματα από τον δημόσιο τομέα, που είναι άπειρα. Θα πω ένα παράδειγμα αξιολόγησης, αξιοκρατίας και ελεύθερης αγοράς από τον ιδιωτικό τομέα, που συμβαίνει μπροστά στα μάτια όλων: το Attica TV των Μπάκου-Καϋμενάκη-Εξάρχου, στη μορφή που το γνωρίσαμε τα τελευταία 2 χρόνια και κέρδιζε συνεχώς τηλεθέαση, θα κλείσει.
Σε έναν πλανήτη που θερμαίνεται, το νερό γίνεται το νέο πετρέλαιο. Όμως στην Ελλάδα, η λειψυδρία δεν είναι απλώς φυσικό φαινόμενο. Είναι πολιτικό σύμπτωμα. Σύμφωνα με την έκθεση της Deloitte, η χώρα καταγράφει υπερδιπλασιασμό (+139%) των απολήψεων νερού για ύδρευση από το 2001 ως το 2022. Όχι γιατί αυξήθηκαν τα παιδιά, τα χωράφια ή τα εργοστάσια, αλλά γιατί αυξήθηκαν τα resorts. Η τουριστική φρενίτιδα –αυτή η εθιστική εξαγωγή «εμπειρίας» που μετατρέπει τα νησιά σε σκηνικά και τους κατοίκους σε κομπάρσους, καταπίνει τον πιο πολύτιμο φυσικό πόρο: το νερό.
Την άλλη Πέμπτη η ισραηλινή πρεσβεία στην Αθήνα γιορτάζει την 77η Ημέρα Ανεξαρτησίας της χώρας και με κάλεσαν στη δεξίωση. Οταν μου ήρθε η πρόσκληση με έπιασε θλίψη. Σκεφτόμουν πώς είναι δυνατόν οι παριστάμενοι να τρώνε, να πίνουν και να συζητούν όταν οι Παλαιστίνιοι που ζουν στη Λωρίδα της Γάζας απειλούνται με γενικευμένο λιμό. Δεν το λέω εγώ. Το λένε Ισραηλινοί στρατιωτικοί στους Νew York Times και προειδοποιούν ότι αν δεν αρθεί γρήγορα η πολιορκία της περιοχής και δεν αποκατασταθεί η ανθρωπιστική βοήθεια, θα απλωθεί η πείνα, ειδικά στους πιο ευάλωτους πληθυσμούς, τα παιδιά.
Πριν κλείσω τα 20 είχα τις συμπάθειές μου, τις αντιπάθειες μου και τα ούτε κρύο ούτε ζέστη, που αφορούσαν από ανθρώπους μέχρι και θεούς, από έργα μέχρι και συμβάντα , από γειτονιές μέχρι και χώρες. Όπως κατάλαβα μετά τα 20 οι συμπάθειές μας και οι αντιπάθειές μας ήταν είναι και θα είναι, σε σχεδόν απόλυτο βαθμό, αυθαίρετες. Τη Βραζιλία ας πούμε τη συμπαθούσα πολύ, την Αργεντινή αρκετά και την Ουρουγουάη την αντιπαθούσα. Πάντα εύρισκα πραγματικούς λόγους γι'αυτές τις κλίσεις της καρδιάς αλλά σιγά σιγά καταλάβαινα ότι ήταν αποτελέσματα προειλημμένων αποφάσεων, που όπως προείπα ήταν αυθαίρετες.
Η