Από όλα τα ποτά πιο πολύ μ'αρέσει το κρασί με παρέα. Να κάτι που είναι κοντά στα μυθιστορήματα και στα δοκίμια του Τσεχογάλλου Μίλαν Κούντερα (Μπρνο, 1929- Παρίσι, 11.7.2023). Αυτά που έλεγε για τους ήρωές του και ο τρόπος που εξιστορούσε τις περιπέτειές τους και τις πνευματικές τους αναζήτήσεις ( με απλά λόγια υψηλά νοήματα) μου προκαλούσαν μια ασυνήθιστη απόλαυση σε συνδυασμό με σκιρτήματα μεθυστικών σκέψεων, από αυτές που με οδηγούσαν στο να βλέπω με φρέσκο μάτι τον εαυτό μου στη ζωή. Με λίγα λόγια, ο Κούντερα είναι ένας από αυτούς τους καλλιτέχνες που πιστεύω ότι με σμίλεψαν ως προς το να νιώθω ενίοτε με ένταση την ομορφιά της περιπέτειας στον κόσμο μέσα από τη θάλασσα της σχέσης της μέσα ελευθερίας ακόμα και όταν το έξω το αποτρέπει. Ναι, αυτή που κάθε φορά σε αφήνει ρέστο όταν επιτέλους φτάνεις στην Ιθάκη σου, πλούσιος όμως από το πλήθος των ερωτήσεων στις αποσκευές σου.

Φρέσκα κουλούρια. Στις Κυριακάτικες αυτοδιοικητικές εκλογές του β' γύρου το ποσοστό αποχής για δημάρχους ήταν 59,29% και για περιφερειάρχες 64,84%. Όλα τα κόμματα παραδέχτηκαν ότι εδώ υπάρχει ένα σοβαρότατο πρόβλημα που υποσκάπτει τη δημοκρατία και ότι θα προσπαθήσουν να το λύσουν. Νομίζω ότι για να πετύχουν κάτι τέτοιο, αν είναι ειλικρινείς, θα πρέπει κατ'αρχάς να αλλάξουν εις βάθος τα ίδια.

Και το πρώτο είναι να σταματήσουν να ανήκουν στους εθελοτυφλούντες που το πρόβλημα της μεγάλης αποχής το χρεώνουν κατά βάση στον κόσμο αρνούμενα να δουν το προφανές. Ότι δηλαδή, τα ίδια τα κόμματα, άλλα λιγότερο και άλλα περισσότερο, το δημιούργησαν, μιας και τη χειραγώγηση των πολιτών καλλιεργούν συστηματικά με την πολιτική συμπεριφορά τους και τα προβλήματα όχι μόνο δεν τα λύνουν με τις προτάσεις τους αλλά και τα πληθαίνουν. Είναι επίσης δύσκολο να μην δει κανείς ότι στην αύξηση της αποχής παίζουν σημαντικό ρόλο και όλα εκείνα τα μέσα επικοινωνίας που άμεσα και έμμεσα επηρεάζουν τις πολιτικές και τις κοινωνικές εξελίξεις. 

Τι είπε η Τατιάνα Στεφανίδου στην εκπομπή της στον ALFA ανήμερα του ναυαγίου στην Πύλο. 

«Η απίστευτη εκμετάλλευση των ψυχών που τους στοιβάζουν στα καράβια με όλο τον κίνδυνο, την κακοκαιρία που μπορεί να είχε και την θάλασσα, στοιβαγμένοι μέσα στα αμπάρια, υπεράριθμοι σε ένα αλιευτικό, δεν ξέρω κι αν τα βουλιάζουν κιόλας. Και στη συνέχεια επιβαρύνοντας την Ευρώπη και τη χώρα μας με αυτούς τους κατατρεγμένους ανθρώπους. Γιατί λέω επιβαρύνοντας; Γιατί προχθές κάναμε την κουβέντα για τα ασθενοφόρα που δεν υπάρχουν διαθέσιμα στην Ελλάδα. Και εδώ βλέπουμε μία κολοσσιαία κινητοποίηση, έχουν πάει 8-10 ασθενοφόρα να βοηθήσουν την κατάσταση. Εάν αυτή τη στιγμή κάποιος χρειαστεί ασθενοφόρο στο νομό Πελοποννήσου, σε κάποιο χωριό πάθει καρδιακό επεισόδιο, πού θα βρεθεί ασθενοφόρο να τον μεταφέρει;», ήταν η τοποθέτησή της.

Τα χρόνια '70-'76 ο Γιάννης Μαρκόπουλος με τα όμορφα, ρωμαλέα και πολύριζα τραγούδια του μπήκε στη ζωή μου και ακόμα και τώρα θεωρώ ότι μου έκανε καλό και όποτε τυχαίνει να τα ακούω αισθάνομαι ότι δένουν και με το σήμερα με ένα μυστήριο τρόπο. Το γεγονός ότι ο Ξυλούρης αναδείχθηκε μέσα από τα τραγούδια του ήταν ένα επιπλέον ατού του. Τι είχαν αυτά τα τραγούδια; Κάτι το πολύ προσωπικό, που μόνο όταν τα ακούσεις το καταλαβαίνεις ακόμα και σήμερα. Ρυθμοί και μελωδίες που πατούσαν γερά στην πλούσια μουσική παράδοση της Κρήτης μαζί με τις μουσικές που έφερνε  από την Αίγυπτο το Λιβυκό πέλαγος στα αυτιά και την ψυχή του νεαρού Μαρκόπουλου την εποχή της εφηβείας του που ζούσε στην Ιεράπετρα. Κι αυτοί οι ήχοι δωσμένοι προπάντων με λύρες, που τον οδηγούσαν σε εφάνταστες ενορχηστρώσεις. Και οι στίχοι βεβαίως διαφόρων πρωτοκλασάτων ποιητών. Όλα αυτά ήταν το διαβατήριο τους για να μπουν μετά βαΐων και κλάδων στην ενδοχώρα μου. Εκείνα τα χρόνια ένιωθα ότι φυσούσαν με δύναμη να διώξουν έξω μου το χουντικό καθεστώς και μέσα μου κάποιους άλλους υπαρξιακούς φόβους. Το γεγονός ότι ένιωθα ανεβασμένος όποτε τα άκουγα, είτε από τα άλμπουμ είτε σε συναυλίες, πιστεύω ότι αυτό ήταν μία ισχυρή ένδειξη πως ήταν με την μεριά του φωτός.