Θεματικές (754)
Τη συνέντευξη του αρχιτέκτονα του Χίτλερ Άλμπερτ Σπέερ, θεωρεί ο Σ.Τσαγκαρουσιάνος ως τη σπουδαιότερη που διάβασε ποτέ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Αυτή είναι η σπουδαιότερη συνέντευξη που έχω διαβάσει ποτέ. Παγκοσμίως, θεωρείται μια από τις σπουδαιότερες στην ιστορία της δημοσιογραφίας. Είχα την τύχη να τη διαβάσω νωρίς, στα 80's, σε ένα αμερικανικό Playboy που είχα αγοράσει στα υπόγεια παλιατζίδικα της οδού Ηφαίστου (κλειστά πλέον).
Ήξερα μεν την Λένι Ρίφενσταλ, αλλά όχι τον Άλμπερτ Σπέερ, τον «αρχιτέκτονα του Χίτλερ», τον πιο κοντινό και ισχυρό συνεργάτη του, με τον οποίο έτρεφε μια σχεδόν ερωτική φιλία.
Oι συνεντεύξεις του Playboy εκείνων των δεκαετιών, ήταν μια αποκάλυψη. Δεν ξεπεράστηκαν ποτέ.
Κλέλια Ρενέση από συνέντευξη: Η ελληνική οικογένεια είναι ένα γκέτο
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Βασιλική Τσεβελέκου. Αντισυμβατική, ακτιβίστρια, ανήσυχο πνεύμα, ζωηρή κι ευαίσθητη κοινωνικά γυναίκα, είναι φυσικά και μια γνωστή ηθοποιός, που δεν προτάσσει την ομορφιά της, αλλά το τσαγανό και την απόφασή της να ζει ανεξάρτητη. Τη συναντήσαμε με αφορμή τη συνεργασία της με τον Γιάννη Οικονομίδη για τη «Σπασμένη φλέβα», που βγαίνει στις αίθουσες την Πέμπτη
Αντισυμβατική, ενεργή στα κοινωνικά, αφοπλιστικά ειλικρινής, χωρίς ίχνος βεντετισμού, η Κλέλια Ρένεση είναι εξαιρετική ηθοποιός σε ό,τι έχει κάνει σε σινεμά και τηλεόραση. Και πολύ ωραία γυναίκα. «Δεν είμαι ωραιομανής» μου λέει, και φαίνεται. Εξάλλου οι αληθινά ωραίες γυναίκες ποτέ δεν είναι. Ενα πρωινό καθημερινής με υποδέχτηκε ξυπόλυτη στο σπίτι της, στο πιο ωραίο και το πιο πράσινο σημείο της Καισαριανής.
«Την αντρική ματσίλα βίας την έχουμε στο σπίτι μας»
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Ιωάννα Σωτήρχου. Η Ζωή Χατζηαντωνίου υπογράφει τη σκηνοθεσία σε μία από τις δυνατότερες θεατρικές παραστάσεις που μας έρχεται από την προηγούμενη σεζόν, αποσπώντας από το καστ οριακές ερμηνείες. Οσο διαρκεί, ο θεατής νιώθει σαν να τρώει ξύλο: βιώνεται άραγε διαφορετικά η ακραία επιθετικότητα των πληγωμένων εφήβων, των μη προνομιούχων νέων;
Το έργο είναι «Η μέρα της φούστας». Διαδραματίζεται στη σχολική αίθουσα μιας μάλλον υποβαθμισμένης γειτονιάς, όπου η καθηγήτρια Λογοτεχνίας Σόνια -συγκλονιστική στον ρόλο η Θεοδώρα Τζήμου- πασχίζει να κάνει το μάθημά της σε μια τάξη που κοχλάζει από την καθημερινότητα μιας κοινωνίας σε ακραία κατάσταση.
Μία ξενάγηση από την Έλενα Παπαλεξίου στo μοναδικό "Θέατρο του Ήλιου" της κορυφαίας Άριαν Μνούσκιν, που θα μπορούσε να είναι πολιτικό σύστημα
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Ιωάννα Σωτήρχου. Η Αριάν Μνουσκίν ήταν φοιτήτρια όταν ενδιαφέρθηκε για το θέατρο. Πιστεύοντας ότι όλοι μπορούν να κάνουν θέατρο, μαζί με ομοϊδεάτες, ανάμεσά τους η μετέπειτα σπουδαία φωτογράφος Μαρτίν Φρανκ και τα περισσότερα από τα ιδρυτικά μέλη του «Θεάτρου του Ηλιου», συνέστησαν τον Θεατρικό Σύλλογο των Παριζιάνων Φοιτητών. Φοιτητών από άλλα γνωστικά πεδία, η ομάδα των οποίων έμελλε να έχει σημαντικό αποτύπωμα στα καλλιτεχνικά δρώμενα της εποχής.
Ηταν μόλις το 1959. Και κάπως έτσι πορεύτηκε στη ζωή της.
Ποιος είναι ο ελληνοαμερικανός Δημήτρης Δασκαλάκης και γιατί παραιτήθηκε πρόσφατα από επιτελική θέση καταγγέλλοντας το υπουργείο Υγείας των ΗΠΑ ;
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Λοιπόν , έχουμε και λέμε. Ο 53χρονος λοιμωξιολόγος αποτελεί εμβληματική μορφή στον αγώνα κατά της HIV/AIDS λοίμωξης.
Ο Δημήτρης Δασκαλάκης έλκει την καταγωγή του από την Ευρυτανία. Γεννήθηκε στην Ουάσινγκτον, μεγάλωσε στη Βιρτζίνια και σπούδασε σε κορυφαία αμερικανικά πανεπιστήμια. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται το Κολούμπια και το Χάρβαρντ.
Ο ξεχωριστός αυτός ελληνοαμερικανός γιατρός αποτελεί εμβληματική μορφή στον αγώνα κατά του AIDS στην πόλη της Νέας Υόρκης. Όντας ο ίδιος γκέι και ακτιβιστής για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, εργάστηκε επί χρόνια σκληρά στο υπουργείο Υγείας της πόλης για να μειώσει τα νέα κρούσματα της HIV/AIDS λοίμωξης.
Αρκετοί εργαζόμενοι θα αναρωτιούνται ποια εφόδια αντέχουν πιο πολύ στον χρόνο για να σταθεί με αξιώσεις κάποιος στην αγορά, οι ήπιες δεξιότητες ή οι τεχνικές γνώσεις;
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Μαρίνα Καρπόζηλου. Η συζήτηση για το μέλλον της εργασίας συνήθως περιστρέφεται γύρω από την τεχνολογία: ποιες θέσεις θα εξαφανιστούν, ποια επαγγέλματα θα γεννηθούν, ποια εργαλεία θα πρέπει να γνωρίζει κανείς για να σταθεί στην αγορά. Στην πραγματικότητα, όμως, το ερώτημα είναι βαθύτερο: ποια εφόδια αντέχουν στον χρόνο, όταν οι τεχνικές γνώσεις απαξιώνονται με ταχύτητα που λίγοι μπορούν να παρακολουθήσουν; Σε αυτό το ερώτημα επιχειρεί να απαντήσει η νέα μελέτη που συνυπέγραψε η Χέιτζιν Γιουν, αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Seoul National University, η οποία παρουσιάστηκε πρόσφατα στο Harvard Business Review. Το συμπέρασμα είναι ξεκάθαρο: οι τεχνικές δεξιότητες είναι απαραίτητες για να ξεκινήσει κάποιος την καριέρα του, αλλά η πραγματική επαγγελματική εξέλιξη εξαρτάται από τις λεγόμενες ήπιες δεξιότητες: την κριτική σκέψη, την επικοινωνία, την ενσυναίσθηση, την ικανότητα συνεργασίας.
«Θέλετε να προχωρήσετε στη ζωή σας ή να πετάξετε;», μία συνέντευξη της διάσημης ψυχοθεραπεύτριας Φιλίπα Πέρι στην Ελένη Τζαννάτου
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Η Φιλίπα Πέρι είναι μία από τις πιο διάσημες ψυχοθεραπεύτριες στη Μεγάλη Βρετανία, ενώ τα τρία βιβλία της κυκλοφορούν και στα ελληνικά. Χιλιάδες άνθρωποι ζητούν τις συμβουλές της. Τι έχει να πει για τις σχέσεις του 21ου αιώνα, τη μοναξιά και τους κινδύνους της ποπ ψυχολογίας; Tα τελευταία χρόνια, ήταν απλώς η «Φιλίπα». Τουλάχιστον για τους αναγνώστες του Observer, που έσπευδαν να διαβάσουν τις λύσεις (ή πιο σωστά τις προτροπές) που έδινε στα προβλήματα των άλλων αναγνωστών, αλλά και να κάνουν και οι ίδιοι αυτό που προέτρεπε η στήλη της: «Ask Philippa». Η Φιλίπα Πέρι είχε διανύσει ήδη μια μακρά πορεία ως ψυχοθεραπεύτρια αλλά και «σταρ» της ψυχολογίας, πριν δει τη φωτογραφία της –με το άψογο καρέ και τα γυαλιά με τον χρωματιστό κοκάλινο σκελετό– στις σελίδες του Observer. Ακολούθησε τον δρόμο της ψυχολογίας, μετά από μια πρώτη, εθελοντική εμπειρία στο τηλεφωνικό κέντρο υποστήριξης Samaritans, πριν απλώσει τις σκέψεις της σε περιοδικά όπως το Psychologies και το Red Magazine και βρεθεί μπροστά στην κάμερα του BBC, μέσα από διάφορες αφορμές.
Διαβάζοντας αυτή τη συνέντευξη της Ίνγκριντ Ρομπέινς με θέμα "την ισχύ του μεγάλου πλούτου και το όριο" και παρόλο που μέσες άκρες μου ήταν γνωστές οι θέσεις της, εν τούτοις ένιωσα κάτι να σαλεύει μέσα μου, κάτι που με αναζωογόνησε
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Μιλάει η Ίνγκριντ Ρομπέινς (Ingrid Robeyns, 1972) συγγραφέας του βιβλίου Limitarianism: The Case Against Extreme Wealth
Η Ingrid Robeyns [Ίνγκριντ Ρομπέινς, 1972] είναι Βελγο-Ολλανδή καθηγήτρια πολιτικής φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Ουτρέχτης. Η έρευνά της μπορεί να ενταχθεί στο μεγάλο ερώτημα: Τι είναι μια καλή και δίκαιη κοινωνία; Το τελευταίο της βιβλίο τιτλοφορείται Limitarianism: The Case Against Extreme Wealth. Το παρακάτω κείμενο είναι συνέντευξη της φιλοσόφου στον Adam M. Lowenstein δημοσιογράφο και ερευνητή θεμάτων πολιτικής επιρροής και εταιρικής εξουσίας.
Αυτό το ερώτημα είναι δυνατόν να μην τριγυρίζει στο μυαλό των εργαζομένων; Γιατί η αμοιβή του 8ωρου να μην ανταποκρίνεται στην κάλυψη στοιχειωδών αναγκών μας, ώστε να αναγκάζεται κάποιος να δουλεύει 13 ώρες;
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Λένα Κυριακίδη. H περαιτέρω επιμήκυνση του εργάσιμου χρόνου στη βάση των εργοδοτικών αναγκών και η επιτάχυνση των πολιτικών ευέλικτων μορφών δουλειάς έχουν σοβαρές συνέπειες στην απασχόληση, στην παραγωγικότητα αλλά και στις αποδοχές, εξηγεί στην «Εφ.Συν.» ο σπουδαίος, Ομότιμος πλέον, καθηγητής Εργασιακών Σχέσεων, Γιάννης Κουζής. Με αφορμή το υπό ψήφιση νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας μας μιλά για την επίμονη άρνηση απέναντι στην ανάγκη για μείωση των ωρών εργασίας, την αρνητική τομή στο εργατικό δίκαιο από τους αντεργατικούς και μνημονιακούς νόμους και την επίδραση του ευρύτερου πλαισίου εργασιακής επισφάλειας.
Νικόλας Σεβαστάκης: «Ο αξιακός και ανθρωπιστικός ριζοσπαστισμός είναι προϋπόθεση για ένα καλύτερο αύριο»
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Συνέντευξη του Νικόλα Σεβαστάκη, καθηγητή στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών του ΑΠΘ, από τον Δημήτρη Παπανικολόπουλο.
Ας ξεκινήσουμε από τα γεγονότα στις ΗΠΑ, από τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ και όσα ακολούθησαν. Πρόκειται για κάποιο σημείο καμπής; Να περιμένουμε να αλλάξουν πολλά ύστερα από αυτό;
Δε νομίζω. Είναι περισσότερο ένας κρίκος στην αλυσίδα κάποιων πραγμάτων.