Παρέα με τα δύο γατιά και τον σκύλο της περάσαμε αρκετή ώρα μαζί, πολύ περισσότερη από όση απαιτείται για μια συνέντευξη. Συζητήσαμε για πολλά. Για την ελληνική κοινωνία και τον ρόλο των πολιτών, για τις ερμηνείες της, για το θέατρο που απαρνήθηκε για χάρη της κόρης της και θα επιστρέψει «μόνον εάν βρεθεί κάτι μαγικό για να μπω στη διαδικασία να αφήνω το παιδί μου τα βράδια». Και κυρίως για τη «Σπασμένη φλέβα». Την καινούργια ταινία του Γιάννη Οικονομίδη που βγαίνει στις αίθουσες στις 27 Νοεμβρίου.

● Η πρόταση να συνεργαστείτε με τον Γιάννη Οικονομίδη πώς προέκυψε;

Με πήρε τηλέφωνο και μου είπε «έχω έναν μικρό ρόλο αλλά πιστεύω ότι σου ταιριάζει». Ηθελα πολύ να δουλέψω με τον Γιάννη και για τον Γιάννη. Είπα «ναι» σχεδόν αμέσως, πριν διαβάσω το σενάριο. Ξεκίνησα να το διαβάζω ενώ κοίμιζα το παιδί, ήταν πριν από δυόμισι χρόνια, και την κουνούσα για να την πάρει ο ύπνος. Πέρασαν δυο-τρεις ώρες, εκείνη είχε κοιμηθεί κι εγώ εξακολουθούσα να την κουνάω και να διαβάζω. Οταν τέλειωσα αναφώνησα «τι σενάριο έγραψαν οι άνθρωποι», γιατί το συνυπογράφουν ο Γιάννης και ο Βαγγέλης Μουρίκης.

● Ποια θεωρείτε ότι είναι η σπασμένη φλέβα της ελληνικής κοινωνίας; Από πού αιμορραγούμε;

Από έλλειψη κατανόησης, συμπόνιας και από το αυταρχικό σύστημα διακυβέρνησης, γι’ αυτό δεν μπορούμε να νοιαστούμε για τον διπλανό μας. Εχουμε γίνει εσωστρεφείς και μοναχικοί. Λέμε να βγάλουμε την ημέρα και ποιος χέστηκε για τους άλλους. Μακριά από εμάς και όπου θέλει ας πάει. Εχει σταματήσει η συλλογική δράση να αγγίζει τον Ελληνα. Μας αφορά μόνο το προσωπικό και το οικογενειακό. Οι κυβερνήσεις δρουν με ασυδοσία γιατί ξέρουν ότι δεν πρόκειται να αντιδράσει κανείς. Οταν διαμαρτύρονται οι συνδικαλιστές και οι ομάδες με τους πιο ζωηρούς αυτής της κοινωνίας, τους πετάνε ένα τυράκι για να ηρεμήσουν. Δεν υπάρχει συλλογική αντιμετώπιση για την εξουσία που είναι βία επάνω στις ζωές μας. Κάνουν απεργία οι εκπαιδευτικοί; Βρίζουν οι γονείς γιατί έχουν τα παιδιά στο σπίτι. Σπασμένη φλέβα είναι αυτή που έχει σταματήσει να νιώθει το σύνολο του οργανισμού και μπουκώνει, μπουκώνει, μέχρι που κάποια στιγμή σπάει. Στο εξωτερικό οι κοινωνίες είναι πιο υπεύθυνες και πιο ενημερωμένες. Κανένας Ελληνας, σχεδόν, δεν γνωρίζει τι ψηφίζεται στη Βουλή. Εν έτει 2025 που θα μπορούσαμε με ένα application όλοι οι άνω των 18 να παρακολουθούμε τα έργα της κυβέρνησης. Ποιο δημόσιο έργο φτιάχτηκε και πόσα πήρε ο εργολάβος; Να ενημερωνόμαστε για τα ουσιαστικά αντί να σκρολάρουμε ακατάσχετα σε θέματα άσχετα και ανούσια.

● Σε αυτή τη νοοτροπία βλέπετε να διαφοροποιείται η νέα γενιά;

Ναι, παρότι η ελληνική οικογένεια νοσεί και γιορτάζει ταυτόχρονα τα ίδια πράγματα. Είναι ένα γκέτο. Φέρεις την κληρονομιά που σου έχουν φορέσει μαζί με τα ονόματα, τα επίθετα και ταυτόχρονα οφείλεις να επιστρέψεις την αγάπη που σου έδωσαν. Ετσι είθισται. Μπορεί η μάνα σου να έχει κάνει εκατό χιλιάδες επιλογές που τελικά την οδήγησαν σε δυσμενή θέση, εσύ να έχεις παλέψεις να ξεφύγεις από αυτά για να φτιάξεις την προσωπικότητα και τη ζωή σου, αλλά η κοινωνία σού επιβάλλει, με τους όρους της, ότι οφείλεις να τη βοηθήσεις.

● Περιγράφετε, κατά κάποιον τρόπο, το πλαίσιο όπου κινείται ο ήρωας στη «Σπασμένη φλέβα». Θεωρείτε ότι αντιπροσωπεύει κομμάτι του Ελληνα της εποχής μας;

Θα ήθελα να πω όχι. Αλλά πιστεύω ότι είναι μεγάλο το ποσοστό των ανθρώπων που ό,τι πράττουν στη ζωή τους αφορά μόνο το προσωπικό τους όφελος. Στην ταινία βέβαια έχουμε το είδος του άντρα που δρα και ενάντια στην οικογένειά του για να σωθεί ο ίδιος. Ενας ανόητος που έλεγε «οκ μωρέ, το έχω, θα τα καταφέρω, τα έκανα λίγο σαλάτα αλλά θα τα διορθώσω». Αυτό γονιδιακά είναι μέσα στη νοοτροπία του Ελληνα, αν και δεν θεωρώ ότι λειτουργεί τόσο ακραία μέσα στην οικογένεια.

● Πώς δουλέψατε με τον Γιάννη Οικονομίδη; Ισχύει ότι είναι ιδιαίτερα απαιτητικός, σκληρός με τους ηθοποιούς;

Αστέρι είναι ο άνθρωπος. Σου δίνει την ψυχή του, είναι μια αγκαλιά. Είναι ένας «αρχηγός» που δεν ξεχωρίζει τον εαυτό του από το σύνολο. Είναι μέσα και μοχθεί πιο πολύ από σένα που παίζεις. Δεν είναι από αυτούς που δίνουν εντολές και αποστασιοποιημένα περιμένουν το αποτέλεσμα. Βιώνει την ταινία κάθε στιγμή μαζί σου, την ταξιδεύει. Είναι επίμονος στις λεπτομέρειες και αυτό τον κάνει, για εμένα, τεράστιο καθοδηγητή του ηθοποιού. Θα παίξεις τη σκηνή δέκα φορές στην πρόβα και κάθε φορά θα σου βάλει έναν καινούργιο παράγοντα που δεν μπορούσες καν να διανοηθείς. Σου λέει «ωραία, τώρα πες το σαν να κατουριέσαι και θέλεις να τελειώσεις τη συζήτηση, πες το σαν να έχει καύσωνα και σκας». Εμείς οι ηθοποιοί στην Ελλάδα δεν έχουμε μάθει να δουλεύουμε με τέτοια συστήματα. Σε βάζει σε μια κατάσταση, σου δίνει πληροφορίες που σε ωθούν στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Σπανίως ένας σκηνοθέτης θα καθίσει να ασχοληθεί τόσο πολύ με τους ηθοποιούς.

● Ο ρόλος σας βοηθάει για να αποκαλυφθεί ακόμα μια πτυχή της προσωπικότητας του ήρωα που ενσαρκώνει εξαιρετικά ο Βασίλης Μπισμπίκης, ο οποίος έχει επάνω του όλη την ταινία. Πώς ήταν τα γυρίσματα μαζί του;

Ο Μπίλι τράβηξε μεγάλο κάρο. Η συνεργασία μας ήταν μια χαρά, πολύ δοτικός ηθοποιός, τέρμα ρεαλιστής στη δουλειά όπως και εγώ. Δεν χρειάστηκε να μεταφραστούμε με κώδικες υποκριτικούς, είμαστε, πάνω-κάτω, στο ίδιο σχήμα. Είναι φίλος μου πλέον ο Βασίλης, είναι γενναιόδωρος και δουλευταράς. Στις σκηνές μας το υποκριτικό βάρος έπεφτε πιο πολύ επάνω του. Δούλευε στωικά σε ολονύχτια γυρίσματα, πάλι και πάλι.

● Εχετε νωπή την εμπειρία από την ταινία «Υπάρχω», που σας έφερε το πρώτο μεγάλο βραβείο της καριέρα σας, το Β’ Γυναικείου Ρόλου. Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο;

Αλλο σύμπαν. Ο Γιώργος έγινε φίλος μου μετά το ταξίδι που κάναμε στο «Υπάρχω». Ξεκάθαρα ήθελε να υποδυθώ την Καίτη Γκρέυ, αλλά περίμενα μέχρι να βρεθεί ο Στέλιος γιατί ηλικιακά ήμουν λίγο μεγαλύτερη από την ηλικία που θα έπαιζα. Εκανα δοκιμαστικά με όλους τους ηθοποιούς που ήταν υποψήφιοι για τον ρόλο του Καζαντζίδη και το έκανα με μεγάλη χαρά, γιατί αγάπησα πολύ τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο. Μιλάμε για σπάνιο άνθρωπο. Ο Γιώργος μού έδειξε την ατέλειωτη αγάπη που έχει για την τέχνη του. Πώς μιλάει γι’ αυτήν, πόσο νοιάζεται για τους ηθοποιούς, για το κάδρο, για το παραμικρό, ακόμα και για την ελιά που θα είναι πάνω στο τραπέζι. Δεν μπορείς παρά να εμπνευστείς και να αγαπήσεις τέτοιους ανθρώπους. Είναι δάσκαλοι. Το ζητούμενο για εμάς τους ηθοποιούς είναι να βρεθούμε στο τερέν με ανθρώπους που αγαπούν τη δουλειά μας με υγιή τρόπο. Οχι ανταγωνιστικά. Και ξέρουν να εκμαιεύσουν από εσένα την αγάπη γι’ αυτό. Ο Γιώργος είναι μάγος και δάσκαλος. Εχει πιστέψει βαθιά αυτό που κάνει και ξέρει πολύ καλά τι θέλει από τους άλλους. Με την αγάπη, την εμπιστοσύνη και τον κάματο, δεν μπορείς παρά να πείσεις τους άλλους.

● Οταν παίρνετε στα χέρια σας τον ρόλο, είτε είναι η Καίτη Κίτσου στη «Μουρμούρα», είτε η Καίτη Γκρέυ ή η Γαλήνη στο «Porto Leone», που προβάλλεται στον Alpha, πώς τον δουλεύετε; Τι ψάχνετε;

Θέλω να αγαπήσω τον χαρακτήρα πριν μπω στη διαδικασία. Οταν μου έρχεται ένα χαρτί και γνωρίζω τους συνεργάτες, καταλαβαίνω με έναν μαγικό τρόπο αν θα το κάνω ή όχι. Μου αρέσει να πλάθω τους ρόλους, να τους νταχτιρντίζω που λέμε. Η διαδικασία που χτίζεις τον χαρακτήρα και οι πρόβες θέλω να πιστεύω ότι είναι έρωτας για όλους τους ηθοποιούς. Το μυαλό, η καρδιά είναι ανοιχτά και πρέπει να τα αδειάσεις από τα δικά σου για να ανήκεις σε κάποιον άλλο. Είναι μοναδική διαδικασία. Σκέφτηκα πολύ για να πω «ναι» στον Πάνο Παπαχατζή για τον ρόλο της Γαλήνης στο «Porto Leone». Είναι ο πιο κόντρα ρόλος που έχω κάνει τα τελευταία χρόνια. Είναι μαζεμένη, θεοσεβούμενη, καταπιεσμένη. Ολα αντίθετα από μένα. Αλλά με συνδέει κάτι πολύ μαγικό με τη Γαλήνη που μου χρησίμευσε σαν πληροφορία για τη ζωή μου. Εχει τόση αγάπη για τα παιδιά της που σπάει όλα τα ταμπού που την καταδυναστεύουν. Παίρνει τη ζωή στα χέρια της. Αυτό μου άρεσε. Είναι μια μικρή επανάσταση. Θα ήθελα να της μοιάσω, στα δικά μου μέτρα.

● Ποια η σχέση σας με τη θρησκεία, με το μεταφυσικό;

Αγαπάω όλες τις θρησκείες και με χαρά μπορώ να μελετήσω τα Ευαγγέλια, τα ιερά κείμενα ως μια αφήγηση, ένα βιβλίο που θα μου δώσει γνώση. Με τη διαδικασία της θρησκείας, με τα μυστήρια, δεν έχω σχέση. Αν βρεθώ σε ένα ξωκλήσι εννοείται ότι θα μπω, αλλά πιστεύω στην απέραντη ενέργεια που κρύβει αυτός ο κόσμος. Πιστεύω στην αγάπη, στο καλό, στη φύση και ότι όλα είμαστε ένα.

● Το μότο σας είναι «δεν αντιδρώ, δρω»...

Μου πήρε χρόνια να το μάθω.

● Εχετε πάρει θέση για τον κόβιντ, τα Τέμπη, την Παλαιστίνη...

Τοποθετούμαι, αλλά όχι συνέχεια. Αν έπαιζα το παιχνίδι της αντίδρασης, δεν θα μου έφταναν δέκα ζωές για να αντιδράσω σε ό,τι είναι κόντρα στην ανθρώπινη φύση σε μια κοινωνία που νοσεί.

● Εχετε βρεθεί κοντά στη Μάγδα Φύσσα...

Και στη Μάγδα, και στη Μαρία Καρυστιανού, και στον Παύλο Ασλανίδη.

● Ποια είναι η αφετηρία σας;

Με ελκύουν οι άνθρωποι που δεν το βάζουν κάτω παρότι έχουν κατακρεουργηθεί από το σύστημα. Η Μάγδα έχασε ένα παιδί. Η Μαρία έχασε ένα παιδί. Ο Παύλος έχασε ένα παιδί. Και αντί να κάτσουν να ανάβουν καντήλια στο σπίτι τους, κάνουν συλλογικό αγώνα για όλους εμάς. Αυτό το θεωρώ, ξεκάθαρα, ηρωικό. Η Μάγδα ξέρει ότι δεν θα φέρει πίσω τον γιο της. Ο αγώνας που κάνει είναι για τα δικά μας παιδιά, για το δικαίωμα να πιστέψουμε ξανά σε αυτή τη γαμημένη κοινωνία. Οπως η Μαρία, ο Παύλος και όλοι οι γονείς. Δεν μπορεί να συμβαίνει κάτι τέτοιο και να μην ανοίγει ρουθούνι. Δεν μπορείς παρά να θαυμάζεις τον αγώνα και τη δύναμή τους. Συνδιαλέγομαι, συντροφεύω με οποιονδήποτε τρόπο φωτισμένους ανθρώπους που βρίσκουν αυτό το μονοπάτι για να διαχειριστούν την ακρότητα του πόνου που τους έχουν φέρει η κοινωνία και η πολιτική διαχείριση. Θα μπορούσαν να πουν «τελείωσα με αυτόν τον κόσμο, γίνομαι αναχωρητής, φεύγω». Κατανοητή αντίδραση. Ομως αυτοί οι άνθρωποι μπήκαν στην αρένα με τα σκυλιά και τα θηρία και δεν μπορώ παρά να ενώσω τις δυνάμεις μου μαζί τους.

Πηγή:.efsyn.gr/nisides/