Κινηματογράφος

Κινηματογράφος (95)

Στις αρχές του Ιουλίου το εβδομαδιαίο περιοδικό Αθηνόραμα, που πριν 40 χρόνια κυκλοφόρησε ως οδηγός της ψυχαγωγίας, της διασκέδασης και της αναψυχής στην πόλη, ξεκίνησε μια ψηφοφορία με αντικείμενο το ποια ελληνική ταινία από 40 επιλεγμένες ανάμεσα απ'αυτές που γυρίστηκαν τα τελευταία 40 χρόνια, θεωρούσαν οι ψηφοφόροι ως την καλύτερη. Η ψηφοφορία τελείωσε και η "Λούφα και παραλλαγή" (1984)  του Νίκου Περάκη κατέκτησε την 1η θέση.  

Πληρώνεις 7 ευρώ και για δυο ώρες έρχεσαι σε επαφή με το πνεύμα του Αμαζόνιου, αυτή την πιο παρθένα περιοχή της γης μας που ακόμα και στις μέρες μας ανακαλύπτονται νέες φυλές.  Όχι όμως μέσα από κάρτ ποστάλ εικόνες που σε καθησυχάζουν με την έξοχη αισθητική τους στρογγυλεύοντας τις αποστάσεις του πολιτισμού του λευκού ανθρώπου απ'αυτήν του σκουρόχρωμου.

Ακούγαμε πολλά για το ντοκιμαντέρ «Fuocoammare» («Φωτιά στη θάλασσα») του Ιταλού Τζιανφράνκο Ρόζι (Ασμάρα, 1964), με θέμα τη Λαμπεντούζα,που κέρδισε τέλη Φεβρουαρίου τη Χρυσή Αρκτο του Φεστιβάλ Βερολίνου και λίγο αργότερα το μοίρασε ο Ματέο Ρέντσι στην πρώτη, άκαρπη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. με την Τουρκία για το προσφυγικό.

Συνολικά εννέα βραβεία απέσπασε η ταινία του σκηνοθέτη Αλέξη Αλεξίου «Τετάρτη 04:45», από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου. Μεταξύ αυτών συμπεριλαμβάνονται τα βραβεία καλύτερης ταινίας,σκηνοθεσίας και Α' ανδρικού ρόλου. Η τελετή απονομής των βραβείων έγινε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, υπό την παρουσία ομάδας προσφύγων, αλλά και της σπουδαίας ηθοποιού και ακτιβίστριας, Βανέσσα Ρεντγκρεϊβ.

Για τον Αλεξάντερ Σοκούροφ, στην νέα του ταινία

«Η κιβωτός των ανθρώπων»Francofonia),

το Παρίσι δεν αντιπροσωπεύει μόνο τη Γαλλία και το Λούβρο

είναι κάτι παραπάνω από ένα κτίριο γεμάτο αριστουργήματα.

Η τέχνη κοιτάζει επίμονα στα μάτια τον πόλεμο. Είναι ανυπεράσπιστη,

αλλά ταυτόχρονα πολύ πιο δυνατή από οποιοδήποτε στρατό στον κόσμο.

Όταν ένας από τους καλύτερους ντοκιμαντερίστες μας, ο Απόστολος Καρακάσης, που έχει δώσει εδώ και πολλά χρόνια ταινίες για ιστορία, πολιτισμό και καθημερινότητα και δεν τον λες και στρατευμένο, αρπάζει ξαφνικά μια κάμερα και τρέχει σε εργοστάσιο υπό κατάληψη, είναι η καλύτερη απόδειξη ότι η κρίση δεν μεταμορφώνει μόνο τις ζωές μας. Αλλά και την τέχνη μας.

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2016 11:34

Ενδιαφέροντα στοιχεία για τις ταινίες του 2015

Συντάκτρια

Σίγουρα θα υπάρχουν θεατές ταινιών, συστηματικοί ή και περιστασιακοί, που τους γεννιέται η επιθυμία να μαθαίνουν διάφορες πληροφορίες σχετικές με τις ταινίες. Μια πληροφορία είναι αυτή που μας μεταφέρει τη γνώμη των άλλων για τις ταινίες που προβλήθηκαν, άσχετα αν τις είδαμε. Στην εποχή μας γι' αυτή συνεργούν τουλάχιστον πέντε ρυάκια.

Ο σκηνοθέτης Νίκος Παναγιωτόπουλος ( Μυτιλήνη, 1941, Αθήνα, 12.1.16) γύρισε 17 ταινίες ακολουθώντας μία έμφυτη τάση του, να κάνει όπως είχε πει, απλές και φτηνές ταινίες με το τίποτα για το τίποτα. Κάτι που αυτό έφτανε σ'εμένα ως πρόκληση να φτιάξω κι εγώ τις δικές μου ταινίες, έστω και μόνο στο μυαλό μου.

Το 1ο ΓΕΛ Κερατσινίου με την ταινία "Τι Τους Νοιάζει" απέσπασε δύο βραβεία στο Camera Zizanio 2015 και το φεστιβάλ Ολυμπίας, το πρώτο βραβείο στο ελληνικό τμήμα 17-20 ετών και το Βραβείο του Συνηγόρου Του Παιδιού.

 

Τον σταματάει στο δρόμο ένα 20άρικο πιτσιρίκι και τον ρωτάει αν ήσασταν σκηνοθέτης ποιος θα θέλατε να ήσασταν. Απ'ότι μας είπε μετά, το σκέφτηκε για λίγο πριν απαντήσει και αντιλήφθηκε πως μπερδεύτηκε διότι η όποια επιλογή σε τέτοια θέματα διαμορφώνετε και εκτός των ταινιών, εν κρυπτώ και παραβύστω μέσα στα χρόνια. Κατέληξε λοιπόν πως διαμορφώθηκε και από τη ζωή του σκηνοθέτη, το πως αυτή φόρτισε τις φαντασιώσεις του και του επέτρεψε τις ανατάσεις μέσω των ταυτίσεων και συγκρούσεων,