Δευτέρα, 10 Φεβρουαρίου 2020 15:44

Τα παράσιτά μου στο ΠΑΡΑΣΙΤΑ

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

parasitaΗ ταινία του 50χρονου Νοτιοκορεάτη Μπονγκ Τζουν-χο τα "Παράσιτα" είναι η πρώτη μη αγγλόφωνη ταινία που κερδίζει στα 92 χρόνια των βραβείων Όσκαρ, αυτό της καλύτερης ταινίας. Κέρδισε επίσης τα Όσκαρ, πρωτότυπου σεναρίου, σκηνοθεσίας και ξενόγλωσσης ταινίας. Η ταινία είχε κερδίσει τον Μάιο του '19 και τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες, κάτι που έχει συμβεί ακόμα μία φορά στην ιστορία αυτών των δύο βραβείων. Από τη νίκη του Χρυσού Φοίνικα κι έπειτα, η ταινία έχει βγάλει μέχρι σήμερα 167 εκ. δολάρια όταν κόστισε 11 εκ. δολάρια, και έκοψε 70.000 εισιτήρια στην Ελλάδα, νούμερο εντυπωσιακό για μια μη-αγγλόφωνη ταινία τέτοιου είδους.

Εν αντιθέσει με το φοβερά προβλέψιμο "Τζόκερ" που είχε μία παραπλήσια θεματολογία και που άρχισα να την βαριέμαι από το πρώτο μισάωρο, τα "Παράσιτα" μου κράτησαν το ενδιαφέρον σχεδόν καθ'όλη τη διάρκεια που την έβλεπα. Με κέρδισε επίσης το ότι μετακινείτο με μια φυσικότητα από ένα κινηματογραφικό είδος σε κάποιο άλλο, όπως και το γεγονός ότι η δύναμη που πατούσε το ένα της πόδι ήταν η πρωτότυπη σύλληψη διαφόρων στάνταρ αναφορών όπως στις ταξικές διαφορές, στις οικογενειακές σχέσεις και στη σχέση των φύλων, κ.α.

Για όποιον έχει μια όχι τυπική σχέση με τα Όσκαρ, είναι φανερό ότι αυτή η ανεξάρτητη μικρή παραγωγή εκτός Χόλυγουντ αποτελεί ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για την ποιότητα των ανεξάρτητων ταινιών που κυκλοφορούν εντός κι εκτός συστήματος διανομής όπως και για εκείνο τον κόσμο που αναζητά στις ταινίες όχι μόνο μία ευχαρίστηση αλλά και ένα αεράκι που προκαλεί ασυνήθιστα σκιρτήματα στην ψυχή του.  

Αθέλητα σχεδόν η ταινία του Μπόνγκ Τζουν Χο με έκανε να θυμηθώ το περσινό "Κλέφτες καταστημάτων". Με μια σημαντική για μένα διαφορά. Η ταινία του 58χρονου Γιαπωνέζου Χιροκάζου Κορ έντα με συγκίνησε με ένα πρωτόγνωρο κι αυθεντικό για τα δικά μου κόλπα τρόπο, εξ αιτίας μάλλον που στην ουσία του τον κόσμο της τον αισθάνθηκα σαν μια ηλιαχτίδα στο σκοτάδι. Επιπλέον, κανένας από τους πρωταγωνιστές των "Παράσιτων" δεν μου προκάλεσε συμπάθεια, κανένα πλάνο ένα κάποιο συναίσθημα, εν αντιθέσει με όλους τους ήρωες των Κλεφτών που μέσα από περίεργους δρόμους με έφεραν σε μία κατάσταση που τους έβγαλα μετά χαράς το καπέλο. Στο δια ταύτα, το "Κλέφτες καταστημάτων"είναι μια ταινία που πολύ θα ήθελα να την είχα σκηνοθετήσει, όμως, τέτοια επιθυμία δεν μου γέννησε το "Παράσιτα" με τις ανοίκιες ακρότητές του. 

Από τις ταινίες που έχω δει φέτος αναφέρω ως παράδειγμα το "Πόνος και δόξα" του Αλμοδοβάρ, διότι όταν βγήκα έξω από το σινεμά για λίγο ήμουν εκτός της τρέχουσας πραγματικότητας. Αυτό όποτε συμβαίνει κινούμαι ψυχή τε και σώματι σε ένα κόσμο όπου ο αναβρασμός μου αντλεί από ότι καλύτερο και άπαιχτο διαθέτω και νιώθω έτοιμος να με οδηγήσω στην αλήθεια πραμάτων που με εξιτάρουν, που με ταξιδεύουν. Το ίδιο μου έχει συμβεί με αρκετές ακόμα ταινίες, όπου αυτό το "είμαι αλλού μάγκα μου" διαρκεί τουλάχιστον ένα λεπτό. Αυτήν την παραισθησιακή ευφορική φάση μετά την προβολή την έχω διαλέξει ως ένα από τα κριτήρια για τις ταινίες που μου αρέσουν πάρα πολύ. Σε τέτοια φυγή δεν με ώθησε το "Παράσιτα", που όμως, μου προσέφεραν ως αντισταθμιστικό δώρο την όξυνση της κριτικής ματιάς του κόσμου μας, ώστε να τον βιώσω όπως είναι και όχι όπως εν επιθυμία και δίχως φόβο και άκρα ιδοτέλεια θα ευχόμουν να είναι. 

Υπάρχει ακόμα ένα κριτήριο που χρησιμοποιώ για να πω αν μια ταινία την ερωτεύτηκα ή όχι. Κι αυτό είναι η επιθυμία να την ξαναδώ. Γι'αυτήν την επιλογή ακόμα δεν έχω εντοπίσει τους λόγους που μου συμβαίνει. Λόγου χάρη το "Οι τρεις πινακίδες έξω από Έμπινγκ, στο Μιζούρι", μια ταινία που την βρήκα εκπληκτική, δεν μου προέκυψε μέχρι τώρα η επιθυμία να την ξαναδώ. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι η ευχαρίστηση που νιώθω την πρώτη φορά που βλέπω μια ταινία δεν είναι ασφαλές κριτήριο, διότι αυτή εξαρτάται πιο πολύ με κάποια από τα μεταχειρισμένα στοιχεία μας, αυτά που μας καθορίζουν την τετριμμένη πλευρά μας. Ίσως ένας από τους λόγους για να ξαναδώ κάποια ταινία είναι η ασάφειά της να είναι της ίδιας ουσίας με την ασάφεια της εσωτερικής μου ζωής, εκείνης που δεν μας αφήνει να την τακτοποιήσουμε κλείνοντάς την σε κουτάκια.

parasita1Το "Παράσιτα" σαν να τα εξάντλησα, ενώ ας πούμε το "Ο νεκρός" του Τζίμ Τζάρμους την είδα ακόμα δύο φορές και την ευχαριστήθηκα ανακαλύπτοντας με χαρά και άλλες πλευρές της. Το ίδιο μου προέκυψε στα νεανικά μου χρόνια και με την "Ευδοκία" του Αλέξη Διαμιανού και αργότερα με το "Γκλόρια" του Τζων Κασσαβέτη. Όπως επίσης, ότι θυμάμαι τώρα και χαίρομαι, και με τις "Μάτια ερμητικά κλειστά" του Στάνλεϋ Κιούμπρικ, " Τα φτερά του έρωτα" του Βιμ Βέντερς,  "Το μωρό της Ροζ Μαρί" του Ρομάν Πολάνσκι, "Μπλέιντ Ράνερ" του Ρίντλεϊ Σκοτ, "Ένας χωρισμός" του Ασγκάρ Φαραντί,  "Οι τρεις ταφές του Μελκιάδες Εστράδα" του Τόμι Λι Τζόουνς, "Ο πολίτης Κέην" και "Η Δίκη" του Όρσον Ουέλες, "Ο τρελός Πιερό" και "Κάρμεν" του Ζαν Λύκ Γκοντάρ, "Η νύχτα μου στης Μόντ" του Ερίκ Ρομέρ, " Βίκυ, Χριστίνα, Βαρκελώνη" και "Μάτς πόιντ" του Γούντι Άλεν, "Τόκιο στόρυ" του Γιασουτζίρο Όζου, " Χάος" και "Αλοζανφάν" των Ταβιάνι, "Ο δεσμώτης του ιλίγγου" και "Σιωπηλός μάρτυς" του Άλφρεντ Χίτσκοκ και αρκετές ακόμα από όλα τα κιν/γραφικά είδη κι από όλες τις εποχές που την πρώτη φορά με είχαν ξετρελάνει.

Τις αρετές των "Παρασίτων" τις έχουν αναδείξει όλοι σχεδόν οι κριτικοί και τις αναγνώρισε και η Αμερικανική Ακαδημία των Τεχνών και των Επιστημών. Αν ας πούμε ήμουν μέλος αυτής της Ακαδημίας νομίζω ότι για τους λόγους που ανέφερα μάλλον δεν θα την ψήφιζα ως την καλύτερη ταινία, αν και δεν το έχω σκεφτεί ποια από τις υπόλοιπες θα προτιμούσα.  

Αναλυτικά η λίστα των φετινών βραβείων  

Καλύτερη Ταινία: Parasite Σκηνοθεσία: Μπονγκ Τζουν Χο

A' Ανδρικός Ρόλος: Χοακίν Φίνιξ – Joker

Α' Γυναικείος Ρόλος: Ρενέ Ζελβέγκερ – Judy

Β' Ανδρικός Ρόλος: Μπραντ Πιτ, Once Upon a Time in Hollywood

Β' Γυναικείος Ρόλος: Λόρα Ντερν, Marriage Story

Πρωτότυπο Σενάριο: Parasite, Bong Joon-ho, Jin Won Han

Διασκευασμένο Σενάριο: Jojo Rabbit, στον Taika Waititi

Ξενόγλωσση Ταινία: Parasite (Νότια Κορέα)

Όσκαρ Φωτογραφίας: «1917», Roger Deakins

Όσκαρ Καλύτερου Ντοκιμαντέρ: «American Factory», Julia Rieichert, Steven Bognar

Όσκαρ Καλύτερου ντοκιμαντέρ μικρού μήκους: «Learning to Skateboard in a Warzone», Carol Dysinger

 Όσκαρ ταινίας Μικρού μήκους: «The Neighbors’ Window», Marshall Curry

Όσκαρ Καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας: «Parasite», Bong Joon Ho

Όσκαρ Μοντάζ: «Ford v Ferrari»,  Michael McCusker, Andrew Buckland

Όσκαρ Μοντάζ ήχου: «Ford v Ferrari», Don Sylvester

Όσκαρ Μιξάζ: «1917»

Όσκαρ Παραγωγής: «Once Upon a Time in Hollywood», Barbara Ling and Nancy Haigh

Όσκαρ Μουσικής: «Joker», Hildur Guðnadóttir

Όσκαρ Τραγουδιού: «I’m Gonna Love Me Again», Rocketman

Όσκαρ Μέικ απ και κομμώσεις «Bombshell»

Όσκαρ Κοστουμιών: «Little Women», Jacqueline Durran

 Όσκαρ Οπτικών Εφέ: «1917»

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου 2020 20:36
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση