Εμβληματική μορφή για μας αυτού του νέου Ευρωπαϊκού σινεμά υπήρξε ο Ζαν Λυκ Γκοντάρ (Παρίσι, 1930) που πρώτη του ταινία υπήρξε το "Με κομμένη την ανάσα" (1960) στην οποία πρωταγωνίστησαν οι Ζαν Πολ Μπελμοντό και Τζιν Σίμπεργκ. Η ηθοποιός όμως που κυριολεκτικά μας μάγευσε έπαιξε στις επόμενες ταινίες του Γκοντάρ και ήταν η Δανέζα Άννα Καρίνα ( Solzberg, 1940 - Παρίσι, 14.12.2019).
Το μίνι αυτό αφιέρωμα στην Καρίνα, αυτό το περπατημένο κορίτσι της γειτονιάς, με τις φευγαλέες σκιές να τρεμοπαίζουν στα χαρούμενα βάθη της, μας προέκυψε διότι σε ηλικία 79 χρόνων μας άφησε για πάντα αφήνοντας χθες την τελευταία της πνοή στο Παρίσι.
Η Άννα Καρίνα έπασχε από καρκίνο, όπως ανακοίνωσε σήμερα στο Γαλλικό Πρακτορείο ο καλλιτεχνικός της πράκτορας.
Η ηθοποιός με το χλωμό πρόσωπο και τα μεγάλα γαλαζόγκριζα μάτια είχε γυρίσει στα χρόνια του 1960 επτά ταινίες με τον Γκοντάρ, ο οποίος ήταν τότε ο σύντροφός της. Μερικές από τις σπουδαιότερες συνεργασίες με τον «πατριάρχη» της Νουβέλ Βαγκ ήταν το Le Petit Soldat, το Une femme est une femme, το Vivre sa vie και το Alphaville. Μάλιστα, με το «Η κυρία θέλει έρωτα» (Une femme est une femme) η Καρίνα, κέρδισε την Αργυρή Άρκτο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου.
Πρωτοπόρος η ίδια του γαλλικού Γαλλικού Νέου Κύματος, είχε ξεκινήσει την καριέρα της σε διαφημιστικά της εποχής. Εκείνες οι οντισιόν τής άνοιξαν το δρόμο προς το γαλλικό κινηματογράφο. Έκανε επίσης καριέρα τραγουδίστριας, κυρίως στο πλευρό του Σερζ Γκενσμπούρ.
Η Καρίνα εθεωρείτο ευρεώς ως εμβληματική προσωπικότητα του κινηματογράφου του '60. Οι Νιου Γιορκ Τάιμς την έχουν χαρακτηρίσει ως «μία από τις σπουδαιότερες καλλονές της μεγάλης οθόνης και αξεπέραστο σύμβολο του γαλλικού Νέου Κύματος».
Η Καρίνα έγινε η μούσα του auteur, με τον οποίο σύναψαν μια από τις εμβληματικότερες σχέσεις ηθοποιού - σκηνοθέτη, αν και ήταν εξόχως προβληματική η προσωπική τους ζωή μαζί, πρωταγωνιστώντας συνολικά σε επτά ταινίες του. Όλες τους γυρισμένες τη δεκαετία του '60, θα εκτόξευαν τη δημοφιλία και το ταλέντο της, ενώ θα αναδεικνυόταν σε σύμβολο της εποχής. Ο Γκοντάρ χρωστά τη μισή του ιδιοφυία στο ακομπλεξάριστο παίξιμο της Καρίνα και στο μεθοδικό τρόπο δουλειά της, ο οποίος αγνοούσε την κούραση και ιδίως τις ιδιοτροπίες του.
Η Καρίνα όμως δεν περιορίστηκε στις συνεργασίες της με τον Γκοντάρ, προσθέτοντας στη φιλμογραφία της ηχηρά ονόματα του παγκόσμιου σινεμά, όπως οι Ζακ Ριβέτ («La Religieuse»), Λουκίνο Βισκόντι («Ο Ξένος») και Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ («Κινέζικη Ρουλέτα»).
Παράλληλα στις αρχές των '70s σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στη δική της ταινία, το ρομαντικό δράμα «Vivre Ensemble». To 2008 θα βρισκόταν ξανά πίσω και μπροστά από την κάμερα για το «Victoria», φιλμ το οποίο αποδείχθηκε κύκνειο άσμα της.
Στη δημιουργική ζωή της πραγματοποίησε πέρασμα και από το τραγούδι, αφήνοντας ουκ ολίγα αξιομνημόνευτα τραγούδια. Στο απόγειο της καριέρας της συνεργάστηκε με τον ανεπανάληπτο Σερζ Γκέινσμπουργκ, με τον οποίο ηχογράφησε μια σειρά τραγουδιών που έγιναν επιτυχίες της εποχής. Καρπός της δουλειάς τους ο δίσκος «Anna» (1967), με χαρακτηριστικά τα κομμάτια τα «Ne Dis Rien», «Sous Le Soleil Exactement» και το «Roller Girl», τα οποία ακολούθησαν το yé-yé ύφος που κυριαρχούσε τότε στη γαλλόφωνη ποπ. Την ίδια περίοδο ο σκηνοθέτης Πιερ Κόραλνικ, σε συνεργασία με τον Γκέινσμπουργκ, έγραψε για την Καρίνα το μιούζικαλ «Anna», στο οποίο πρωταγωνιστεί μαζί με τους Ζαν-Κλοντ Μπριαλί και Μαριάν Φέιθφουλ.
Άννα Καρίνα: Η Άννα και ο βασιλιάς Αν θεωρήσουμε πως ο Γκοντάρ ήταν ο αρχιτέκτονας της nouvelle vague, η σέξι και ατίθαση Άννα Καρίνα ήταν το πρόσωπό της. Του Θοδωρή Κουτσογιαννόπουλου.
Ο Γκοντάρ αποθέωσε το πρόσωπο της Άννα Καρίνα, και αυτή ανταποκρίθηκε με μεταδοτική φυσικότητα στην αγάπη και την προσμονή του φακού του, χωρίς περιττούς ακκισμούς, συνείδηση της ομορφιάς της, ή φόβο για υπερβολές στην έκθεση του συναισθήματος.
