Παρασκευή, 06 Δεκεμβρίου 2019 18:23

Spyros Yannaras, από το fb: "Ονειρεύομαι μια σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία χωρίς έριδες και φατρίες όπου ο ένας θα προβάλλει με καμάρι το καλό έργο του διπλανού"

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

gianarasΕίναι δύσκολο να γράψεις για τους ομοτέχνους σου και δη για συνομήλικους σου ή περίπου. Γιατί στην Ελλάδα θεωρούμε (δυστυχώς όχι αστοιχείωτα) πως κάθε αναφορά ή κείμενο συγγραφέα για συγγραφέα εμπεριέχει δόλο, πως η φάβα κρύβει σίγουρα λάκκο ή κάποιας μορφής συναλλαγή, και πως, αν μη τι άλλο, κάθε γραπτό γραφιά για γραφιά είναι οπωσδήποτε προϊόν ιδιοτέλειας.

Τα λιβανιστήρια στα αναρίθμητα λογοτεχνικά περιοδικά, βγάζουν μάτι και οι εξυπηρετήσεις ανταμείβονται απροκάλυπτα και υπό το φως του ήλιου. Σου γράφω, μου γράφεις. Η πραγματικότητα αυτή προκαλεί τεράστια στρέβλωση και ζημιά, καθώς το φυσιολογικό και λογικό είναι πως οι συγγραφείς που εκτιμούν ο ένας το έργο του άλλου, καταλήγουν να γίνουν πραγματικοί φίλοι που επιζητούν το κείμενο του φίλου τους. 

Η λερωμένη όμως σκέψη από το λερό ελατήριο της ιδιοτέλειας μαγαρίζει με την κοπριά της κάθε τέτοια σπάνια και πολύτιμη λογοτεχνική φιλία.

Είμαστε άλλωστε και εξαιρετικά εύθικτοι καθότι καλλιεργούμε μοναχικά μια τερατώδη αίσθηση συγγραφικής ανωτερότητας η οποία δηλητηριάζει στη ρίζα της, νομίζω, κάθε συλλογικό εγχείρημα προβολής και διάδοσης της σύγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας. Πρόσφατα στην Κύπρο θαύμασα και ζήλεψα το εντελώς διαφορετικό ήθος των Κυπρίων λογοτεχνών. Πρώτη μέριμνα του καθενός ήταν να προβάλει και να επαινέσει το βιβλίο του διπλανού του. Να προσπαθήσει να σε πείσει να το διαβάσεις.

Εδώ συνήθως κουβαλάμε την πίκρα της αγνωμοσύνης του διπλανού μας. Λογοτεχνικές φιλίες χρόνων καταστρέφονται εν μια νυκτί, με μια παρατήρηση ή ακόμη χειρότερα μετά από ένα βραβείο. Δεν υπάρχει κριτική, λογοτεχνική κριτική που να τιμάει και να σέβεται το όνομά της και να μπορεί να αποδομεί και να γκρεμίζει τα κακά κείμενα και τις απόπειρες εντυπωσιασμού των κακογράφων, αποτιμώντας ως όφειλε τα γερά γραπτά. Όλα τα βιβλία είναι εμπορεύματα και θα κάνουν τον προδιαγεγραμμένο κύκλο τους μέσα στην κατσαρόλα με τον ζεστό χυλό.

Η αρνητική λογοτεχνική κριτική έχει αντικατασταθεί από την πισώπλατη κακεντρεχή επίκριση, κι απολείπει εντελώς η γενναιοδωρία των παλιότερων ή των διακεκριμένων συγγραφέων προς τους νεώτερους ή ασημοτέρους. Οι παλαιότεροι είχαν πολύ πιο ακονισμένη τη μέριμνα της ανάδειξης νεώτερων συγγραφέων ή τουλάχιστον της προσφοράς χείρας βοηθείας στα τρυφερά τα πόδια της γραφής.

Ξεκίνησα το νέο μυθιστόρημα του Ιάκωβου Ανυφαντάκη "Κάποιοι άλλοι" και χάρηκα και ζήλεψα τη στιβαρή γραφή του. Τρέφω μεγάλο θαυμασμό για τα μικρά κείμενα του Κωνσταντίνου Τζαμιώτη που απαρτίζουν το πρόσφατο "Σε ποιον ανήκει η κόλαση", και περιμένω με λαχτάρα την επόμενη συλλογή διηγημάτων του Ηλία Παπαμόσχου που θα κυκλοφορήσει οσονούπω.

Αγαπώ πολύ τα διηγήματα του Πάνου Τσίρου και ιδιαίτερα τα τελευταία από τη "Μοναξιά των σκύλων". Θαυμάζω την μεστή ελλειπτική γραφή και τη μεταφραστική δουλειά του Γιάννη Παλαβού. Η συλλογή του "το Παιδί" κρύβει μέσα της ορισμένα διαμάντια. Με γοητεύει η λογοτεχνική τόλμη και η γραφή του Σωφρόνη Σωφρονίου. "Ο Αργός Σίδηρος" είναι ένα πολύ εντυπωσιακό μυθιστόρημα αχαλίνωτης φαντασίας με ακόμα εντυπωσιακότερη δομή και ύφος.

Αγαπώ την πένα και τη συγγραφική στόφα, το απαράμιλλο ύφος του Θανάση Σταμούλη. "Η σκιά στο δέντρο" είναι από τα καλύτερα μυθιστορήματα των τελευταίων χρόνων. Λογοτεχνία ευωδιάζει και το γραπτό του Δημήτρη Καρακίτσου. Το σαρκαστικό χιούμορ και η κοφτερή κριτική του "Σκριπ" είναι πράγμα σπάνιο και πολύτιμο στις μέρες μας. Ο επιτυχημένος λογοτεχνικός πειραματισμός στο "Τυχερό" του Κώστα Καβανόζη με εντυπωσιάζει. Αγάπησα τον "Ιάκωβο" του εξαίρετου Κωνσταντίνου Χατζηνικολάου και τη πεζογραφική αφηγηματική ομορφιά των ποιημάτων της Νάντιας Δουλαβέρα. Απολαμβάνω την καλοδουλεμένη πρόζα και την βαθιά ευαισθησία του Νίκου (Αδάμ) Βουδούρη.

Λατρεύω την πένα της Εύας Στεφανή, τη γλώσσα και το μεταφυσικό βάθος της ποίησης της Μαίρης Κλιγκάτση, τη γλωσσική και ψυχική ευαισθησία του Τέλλου Φίλη. Τα ποιήματα του Παναγιώτη Ιωαννίδη και μαθητεύω στα συγκλονιστικά φιλοσοφικά δοκίμια και στην πρωτότυπη σκέψη του Ηλία Παπαγιαννόπουλου. Αγαπώ τα μικρά πεζά του πρεσβύτερου Θάνου Σταθόπουλου κι όλο σκαλίζω και απολαμβάνω τη γενιά του.

Ξεχνάω και λησμονώ πολλά καλά βιβλία σύγχρονων και περίπου συνομήλικων συγγραφέων για τα οποία αισθάνομαι ευγνώμων και περήφανος. Ονειρεύομαι μια σύγχρονη νεοελληνική λογοτεχνία χωρίς έριδες και φατρίες όπου ο ένας θα προβάλλει με καμάρι το καλό έργο του διπλανού. Έλληνες λογοτέχνες που θα μιλούν και θα προβάλλουν τη λογοτεχνία μας, το έργο του έλληνα συνομηλίκου τους, ως πρόταση λογοτεχνική σε διεθνή φεστιβάλ και στρογγυλά τραπέζια, όπως κάνουν οι Πολωνοί, οι Γάλλοι, οι Ρουμάνοι και οι Κύπριοι ομόλογοί μας.

Διαβάστηκε 566 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 06 Δεκεμβρίου 2019 18:33
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Ariana 06-12-2019 21:34
Δεν ξέρω αν τα αποδέχεται αυτά που περιγράφει ο κ. Γιανναράς.... και δεν περιφρονεί κι αυτός γνωστό κόσμο χωρίς να του έχουν κάνει το παραμικρό. Όχι, πως ζητάνε ντε καλά τη φιλία του.... Ας μην δίνει μαθήματα εδώ μέσα ενώ ο ίδιος αποτολμά τα ίδια.... Όσους προτείνει εδώ μέσα ως ικανούς γραφιάδες είναι κι αυτοί προϊόντα διαπλοκής μιας νοοτροπίας ανεκδιήγητης.... Όσοι τον φρόντισαν και τον εκτίμησαν ανταποδίδει στα ίσα. Ας είναι. Πολλοί ζουν και συζούν με ανάλογα τερτίπια. Στην λογοτεχνική βαλκανιάδα μας απέμειναν οι παρελάσεις με το ζόρι, ίσως γι' αυτό θέλουμε να τις καταργήσουμε....
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση