Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2019 18:40

"Οι μαϊμούδες", του Φ.Φιλίππου, η 1η από 12 καλοκαιρινές ιστορίες νουάρ

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

12 καλοκαιρινές νουάρ ιστορίες 

filippos-filippou-syggrafeasΕπιμέλεια: Μισέλ Φάις

Φέτος θεματικοποιήσαμε την καλοκαιρινή μας στήλη (που συμπληρώνει επτά χρόνια απρόσκοπτης παρουσίας στο βιβλιοφιλικό μας ένθετο). Εξού και απευθυνθήκαμε αποκλειστικά σε συγγραφείς αστυνομικής λογοτεχνίας, διαφορετικών ηλικιών και αφηγηματικών κάδρων.

Δώδεκα πρόσωπα νουάρ γραφής, λοιπόν, το έργο των οποίων διαρρηγνύει και υπερβαίνει τα ειδολογικά όρια της αφηγηματικής τους κλίσης, μας χαρίζουν ιστορίες αστυνομικής πνοής, με δύσθυμη, ειρωνική, περιπλανητική, πολιτική ή υπερβατική διάθεση.

Δώδεκα διηγήματα που μετεωρίζονται από την αγωνία της πλοκής στην αγωνία της ύπαρξης, από το σκοτεινό απόθεμα του ήρωα στο σκοτεινό απόθεμα της τρέχουσας πραγματικότητας. Πρώτος, το «μαύρο» νήμα ξετυλίγει ο Φίλιππος Φιλίππου...

 

Οι μαϊμούδες

Το όνειρο του Τζο ήταν να μαζέψει λεφτά και να επιστρέψει στο Σεμπού, στις Φιλιππίνες, για ν’ ασχοληθεί με την αλιεία μαργαριταριών. Αυτό μου είχε πει στο μηχανοστάσιο, μιλώντας για τους γονείς και τ’ αδέλφια του. Η αδελφή του η Κάρμεν σπούδαζε δασκάλα, αλλά όταν θα έπαιρνε το πτυχίο της δεν θα μπορούσε να βρει δουλειά λόγω της ανεργίας στην πατρίδα του. Δάκρυσε λέγοντας πως αρκετές κοπέλες με πτυχία μεταναστεύουν στην Ευρώπη και απασχολούνται ως οικιακοί βοηθοί. Η φωτογραφία της Κάρμεν που μου έδειξε κέντρισε το ενδιαφέρον μου γι’ αυτήν. Ο Τζο, δηλαδή ο Χοσέ, ήταν κοντός, με σκούρα επιδερμίδα. Τον είχα στη βάρδια μου λιπαντή κι εκτιμούσα την προθυμία του.

♦♦♦♦♦♦♦♦

Οταν το φορτηγό Corfuland με σημαία Λιβερίας έπλεε εκείνο τον Αύγουστο στον γαλήνιο Ινδικό ωκεανό με κατεύθυνση το Κοτσίν, στο νότιο τμήμα της Ινδίας, κυκλοφόρησε η φήμη πως μετά από την εκφόρτωση του τσιμέντου θα πηγαίναμε στις Φιλιππίνες για να φορτώσουμε ανανάδες σε κονσέρβες. Αυτό με γέμισε ελπίδες, οι οποίες φούντωσαν στο Τουτικορίν: εκεί έλαβα γράμμα από την Κάρμεν με μια φωτογραφία της. Το σχέδιο για την απόκτηση μιας μικρής φυτείας με μπανανόδεντρα συγκεκριμενοποιήθηκε μέσα μου.

♦♦♦♦♦♦♦♦

Ολα πήγαιναν καλά, μα στο Τουτικορίν εκδηλώθηκε η ανταρσία, την οποία προκάλεσε η συμπεριφορά του καπετάνιου. Οι αιτίες για τον ξεσηκωμό ήταν αρκετές, μα η αφορμή μία: το βράδυ στο μπαρ του κήπου του ξενοδοχείου Τaj Mahal, όπου Ελληνες και αλλοδαποί καθόμαστε σε ξεχωριστά τραπέζια, τσακώθηκε ο Βαλδομέρο, ο λιπαντής, με τον υποπλοίαρχο. Ηταν ακόμα και η καθυστέρηση καταβολής των δεδουλευμένων στους Φιλιππινέζους. Ετσι, την επομένη μια ομάδα από αυτούς, οπλισμένοι με τσεκούρια και σφυριά, επιτέθηκαν στον καπετάνιο και στον υποπλοίαρχο. Τελικά, έφτασαν στο καράβι δυο διμοιρίες αστυνομικών, η τάξη αποκαταστάθηκε και οι πρωταίτιοι οδηγήθηκαν στα κρατητήρια. Αμέσως ο καπετάνιος απέλυσε όλους τους Φιλιππινέζους, χωρίς αποζημίωση, μαζί και τον Τζο. Μάταια προσπάθησα να τον πείσω να τον κρατήσει, υποστηρίζοντας πως είναι καλό παιδί.

«Είναι όλοι τους καθάρματα! Απόγονοι χιμπατζήδων!» ούρλιαξε ο καπετάνιος.

«Ο Τζο είναι νομοταγής!» επέμεινα.

«Χιμπατζήδες!» ξανάπε περιφρονητικά. «Οι Αμερικάνοι έπρεπε να ρίξουν την ατομική μπόμπα στη Μανίλα κι όχι στη Χιροσίμα!»

♦♦♦♦♦♦♦♦

Η εκδίωξη των Φιλιππινέζων δεν είχε καμιά επίπτωση στην ομαλή λειτουργία του πλοίου. Στη θέση τους προσλήφθηκαν Ινδοί. Η απόλυση όμως του Τζο με έπληξε προσωπικά, αφού ματαιώθηκαν τα σχέδιά μου. Δεν μπορούσα να πάω στο Σεμπού να δω την Κάρμεν και να αποκτήσω τη φυτεία.

Φτάνοντας στο Πόρτο Νόβο, πήγα στο υπαίθριο παζάρι κι αγόρασα μια μαϊμού. Ο πωλητής με διαβεβαίωσε πως της είχε μάθει να παίζει ποδόσφαιρο. Τη μετέφερα στο καράβι δεμένη με αλυσίδα και μερικοί σύντροφοι ζήλεψαν, οπότε τις επόμενες μέρες πήγαν κι άλλοι στο παζάρι. Ετσι, το Corfuland φιλοξενούσε τώρα πέντε μαϊμούδες. Τη δική μου τη βάφτισα Κάρμεν και άρχισα να την εκπαιδεύω στο κατάστρωμα με μια μπάλα. Ηξερε να σουτάρει και ν’ αποκρούει. Στην καμπίνα μου την έμαθα να κάνει διάφορα νούμερα, λ.χ. να ξυρίζεται μπροστά στον καθρέφτη με σουγιά κι όχι με ξυραφάκι.

Επέμενα σ’ αυτή την τελευταία άσκηση κι ας φαίνεται άχρηστη.

♦♦♦♦♦♦♦♦

Το ακέφαλο σώμα του καπετάνιου βρέθηκε στην καμπίνα του ένα πρωί, προτού το καράβι φτάσει στο Μαδράς· τον βρήκε το καμαρωτάκι που του πήγε το μπρέκφαστ. Ο νεαρός ταράχτηκε, ούρλιαξε και ξεσήκωσε Ελληνες και Ινδούς. Σύντομα, στο κατάστρωμα, κοντά στο αμπάρι νούμερο 6, βρέθηκε και το κεφάλι του καπετάνιου. Οι πέντε μαϊμούδες το χρησιμοποιούσαν ως μπάλα στον μεταξύ τους αγώνα, όπου η Κάρμεν έκανε τον τερματοφύλακα.

♦♦♦♦♦♦♦♦

Στο λιμάνι κατέφθασαν Ινδοί αστυνομικοί που έκαναν τις ανακρίσεις, ωστόσο στάθηκε αδύνατο να εντοπίσουν τον δράστη του αποτρόπαιου φόνου.

«Πρόκειται για το τέλειο έγκλημα», δήλωσε ο επικεφαλής τους στον υποπλοίαρχο.

Ολοι οι άντρες, Ελληνες και Ινδοί, την ώρα του φόνου βρίσκονταν μακριά από την καμπίνα του καπετάνιου και είχαν άλλοθι. Υπήρξε σκεπτικισμός για τα ελατήρια του εγκλήματος. Δεν είχε κλαπεί τίποτα, ενώ ο καπετάνιος δεν είχε εχθρούς, αφού οι Φιλιππινέζοι είχαν απολυθεί. Το όπλο βρέθηκε δίπλα στον νεκρό. Ηταν ένα ματωμένο μαχαίρι με τα αποτυπώματα του μάγειρα, ο οποίος είχε ακλόνητο άλλοθι: είχε θεαθεί στην κουζίνα να ετοιμάζει αυγά, μπέικον και συκωτάκια, για το μπρέκφαστ. Ωστόσο, δεν μπορούσε να δικαιολογήσει το πώς εξαφανίστηκε το μαχαίρι του. Στον ανακριτή πέταξε έναν υπαινιγμό για την Κάρμεν, αλλά οι αστυνομικοί δεν τον έλαβαν υπόψη τους.

Εμένα δεν με κατονόμασε ως δράστη, δεν ήξερε τίποτα για την αδελφή τού Τζο, αλλά κι αν το ’κανε δεν θα γινόταν πιστευτός. Το άλλοθί μου ήταν πιο ισχυρό από το δικό του: τη στιγμή του εγκλήματος ήμουν στο μηχανοστάσιο και παρέδιδα τη βάρδια στον συνάδελφό μου, τον άλλο τρίτο μηχανικό. Εξάλλου, ήξερε πως η Κάρμεν μπορούσε να επαναλάβει την πράξη της.

*Τελευταίο βιβλίο του Φίλιππου Φιλίππου είναι η «Ιστορία της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας» (Πατάκης, 2018).

Στη φωτό ο συγγραφέας Φίλιππος Φιλίππου

Πηγή:  efsyn.gr

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση