Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2018 18:06

Οκτώμισι φωτίτσες του Ρενέ Σαρ στην άκρη της λεωφόρου της εθνικής μας εορτής

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

reneΒλέπω τον άνθρωπο να πελαγώνει

μέσα στις διαστροφές της πολιτικής.

Συγχέει πράξη με εξιλέωση

και ονομάζει κατάκτηση τον εκμηδενισμό του.

 

Μάχεται κανείς καλά

μονάχα για τα αίτια που πλάθει ο ίδιος

και καθώς ταυτίζεται μαζί τους καίγεται. 

 Η πράξη να είναι πρωτόγονη

η πρόβλεψη στατηγική.

 

Η συγκατάθεση φωτίζει το πρόσωπο.

Η άρνηση του δίνει κάλος.

 

Σε κάθε γεύμα που παίρνουμε μαζί 

καλούμε την ελευθερία να καθίσει.

Το κάθισμα μένει αδειανό

αλλά η θέση της είναι στο τραπέζι.

 

Θα έρθει ο καιρός που τα έθνη 

στο παιχνίδι του κόσμου

θα εξαρτώνται τόσο στενά

το ένα από το άλλο,

όπως τα όργανα ενός σώματος,

αλληλέγγυα στην οικονομία του.

Ο εγκέφαλος, ασφυκτικά γεμάτος από μηχανές,

θα μπορεί ακόμα να εγγυηθεί 

το λεπτό ρυάκι ονείρου και φυγής,

την ύπαρξή του; 

Ο άνθρωπος πορεύεται με βήμα υπνοβάτη

προς νάρκες θανατηφόρες.

Οι εφευρέτες τραγουδούν και τον οδηγούν...

 

Είναι η ώρα όπου τα παράθυρα 

ξεφεύγουν από τα σπίτια

για να φωτιστούν στην άκρη του κόσμου,

εκεί όπου θα ανατείλει 

ο δικός μας κόσμος.

 

Ο άνθρωπος είναι ικανός να κάνει 

αυτό που είναι αδύνατο να φανταστεί.

Ο νους του διασχίζει

τους γαλαξίες του παραλόγου.

 

 Αγαπώ εκείνα τα όντα τα τόσο παθιασμένα

από αυτό που φαντάζεται η καρδιά τους σαν ελευθερία

ώστε θυσιάζονται για να προστατεύσουν και την παραμικρή ελευθερία τους.

Θαυμαστή αξία του λαού.......

 

Οι οχτώμισι αυτές φωτίτσες είναι από το βιβλίο

"...Το δένδρο είναι που βλέπει" του Ρενέ Σάρ ( Λιλ-συρ-Σοργκ , 1907 - Παρίσι, 1988).

Όλα τα αποφθέγματα του βιβλίου αυτού περιέχονται στο « Φύλλα του 'Υπνου»,

που είναι το προσωπικό σημειωματάριο που ο ποιητής κρατούσε κατά τη διάρκεια της αντιστασιακής δράσης του και αποτελούμενο από 237 αποφθέγματα ποιητικής υφής, το οποίο έκρυψε σε μια τρύπα ενός τοίχου στη Σερέστ, λίγο πριν αναχωρήσει για το Αλγέρι το 1944 υπό τις διαταγές του στρατηγού Ντε Γκολ.

Ένας από τους δύο μεταφραστές του, ο Σωτήρης Γουνελάς,

γράφει στη εισσαγωγή.

...Ο Σάρ ανήκει στους ποιητές της αντίστασης , τότε που ο κόσμος - πρωτίστως ο ευρωπαϊκός - χωρισμένος στα δύο

είχε παραδοθεί στην ύβρη του πολέμου.

Μα είναι ακόμα από τη γενιά εκείνη που κατάλαβε ότι κάτι δεν πάει καλά με τον δυτικό πολιτισμό,

μένοντας ωστόσο μέσα στα όρια του "ανθρωποκεντρισμού". 

Όσο φυσικά το επιτρέπει αυτό σ'έναν ποιητή η έμπνευσή του, και η "αίσθηση" ότι από κάπου αλλού έρχεται ο λόγος του, 

ότι η φωνή του ανεβαίνει από κάποια πυρπολημένα έγκατα της ανθρώπινης ιστορίας και διασταυρώνεται με το ανείπωτο,

χωρίς πολλές φορές να το καταλαβαίνει. 

Ο Σαρ πιστεύει ότι ο άνθρωπος κινδυνεύει να παραδοθεί σε "μηχανές" και σε κυρίαρχους νόες

που απέχουν από μια αληθινή κατάφαση στη ζωή, μια αναζήτηση αυθεντικής ύπαρξης, 

ένα νοιάσιμο του άλλου, μια αληθινή σχέση και συνάντηση

τις παραμορφώνουν και τις διώχνουν. 

Γι'αυτό ο ποιητής ως ακροβάτης και ισορροπιστής, συλλαμβάνει ότι οι καιροί είναι αποκαλυπτικοί, 

ότι ο άνθρωπος ολοένα σπρώχνεται στη γωνιά, ολοένα νιώθει ανέστιος. 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 10 Νοεμβρίου 2018 20:28
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση