Κυριακή, 19 Απριλίου 2015 22:41

Το Τάβλι γίνεται Καλλιόπη στο πανί από τον Άρη Ρέτσο

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τις ταινίες που έχουμε δει με τον Άρη Ρέτσο ( Αλεξάνδρεια, 1957) δεν τις έχουμε ξεχάσει, κι ένας λόγος είναι το σκοτεινό του φως. Πλαστική κίνηση δρόμου, εκφραστικότητα άνευ μανιέρας, εσωτερικό παίξιμο, βλέμμα που σε αιχμαλωτίζει, και ομιλία μουσική ψιλοδουλεμένη. Στο θέατρο, στα λίγα που τον έχουμε δει, πάντα μας εντυπωσίαζε, αλλά δεν μας μάγευε πάντα.

Ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Άρης Ρέτσος είναι ένας από εκείνους τους ανθρώπους που παλεύουν με νύχια και με δόντια να κατακτήσουν κορυφές ανοίγοντας τα δικά τους μονοπάτια. Με λίγα λόγια είναι απ'αυτούς που δεν ησυχάζουν με τίποτα, που δεν ξεδιψούν ποτέ. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία πατήστε  εδώ.

Το θεατρικό έργο "Το τάβλι" όταν το είχαμε δει μας είχε συνεπάρει. Από τα καλύτερα θεατρικά ελληνικά έργα που έχουμε παρακολουθήσει. Το έχει γράψει ο Δημήτρης Κεχαΐδης και πρωτοανέβηκε στο Θέατρο Τέχνης το 1972 σε σκηνοθεσία Κάρολου Κουν. Τους δύο ρόλους τους ερμήνευσαν ο Νικήτας Τσακίρογλου (Φώντας) και ο Γιάννης Μόρτζος ( Κόλιας). Το μονόπρακτο αυτό έκτοτε ανέβηκε δεκάδες φορές από διάφορους ηθοποιούς. Η τελευταία φορά ήταν πέρσι, σε σκηνοθεσία Ν.Κουρή και Μ.Παπαδημητρίου, με τους ίδιους στους δύο ρόλους. Το έργο αυτό το σκηνοθέτησε δυο φορές και ο Ρέτσος. Την πρώτη φορά ήταν το '93-'94. Εξαιρετική παράσταση. Τη δεύτερη ήταν το 2010, σε μια παράσταση με τους Βασίλη Νανάκη και Γιάννη Παπαϊωάννου, όπου ξέφυγε από τη γνωστή ηθογραφική ανάγνωση του κειμένου και είδε τους δύο ήρωες παίχτες σε ένα σκοτεινό υπαρξιακό παιχνίδι. Οι κριτικές και αυτή τη φορά άγγιξαν τους διθυράμβους. Ο Γιάννης Ιωαννίδης είχε γράψει στην Ελευθεροτυπία πως   «… Ορίστε πώς μπορούν να ενωθούν ο Καραγκιόζης με τον Αρτό, ο Κεχαΐδης με τον Ζαρί, ο Ρέτσος με τον Μέγιερχολντ. Σε μια αρραγή, σαφή οπτική με θεατρικότητα, ιδίωμα και κοινωνική κριτική. Έτσι απλά, ο Ρέτσος δείχνει ίσως τον πιο θεαματικά ανοικτό δρόμο για τον μελλοντικό κώδικα του ελληνικού θεάτρου…». Κάποτε, στα χρόνια του '80, συζητούσαμε με τον Παπαδάκη να παίξουμε το Τάβλι για μας και για τους φίλους

μας. Ακόμα δεν έχω καταλάβει γιατί δεν τον τολμήσαμε.

 

Τώρα γιατί αυτή η αναφορά στο Τάβλι; Διότι ο Ρέτσος αποφάσισε να βασιστεί πάνω σ'αυτό και

ως " Καλλιόπη" να το προβάλλει  στο πανί. Καλλιόπη είναι μια ηρωΐδα του έργου του Κεχαΐδη,

μια που αν και μιλάνε γι'αυτήν ποτέ δεν εμφανίζεται στη σκηνή.

Στη διασκευή όμως του Ρέτσου ο φακός δεν θα την κυνηγάει;

Η Καλλιόπη, η τρίτη εκδοχή, ο τρίτος δρόμος στην ταινία,

είναι η αδελφή του ενός ήρωα και γυναίκα του άλλου.

Οι δύο ταβλαδόροι κάτω από τα βάρος της εξοντωτικής ανέχειας αποφασίζουν να την ρίξουν

στην αγκαλιά ενός πλούσιου γέρου. Κι έτσι ξεκινάει το Τάβλι να μεταμορφώνεται σε Καλλιόπη. 

 

Στην ταινία, τα γυρίσματα της οποίας αναμένεται να ξεκινήσουν τον Μάιο στα Τρίκαλα και η οποία θα χρηματοδοτηθεί με τη μέθοδο του crowdfunding*, παίρνουν μέρος οι ηθοποιοί Βασίλης Νανάκης, Ηλίας Κούτλας, Ιφιγένεια Αγραφιώτη, Χρήστος Βελέτζας και ό ίδιος ο Άρης Ρέτσος.

 

Όταν ο Αλέξης Δαμιανός στις αρχές της δεκαετία

του '90

είχε αποφασίσει να γυρίσει τον "Ηνίοχο"

και έψαχνε για χρήματα, κάποια στιγμή

είδε και απόειδε ο άνθρωπος κι απευθύνθηκε

στο κοινό, σ'αυτούς που τον λάτρευαν.

Ναι, κι ο Δαμιανός crowdfunding έκανε,

αλλά αν θυμάμαι καλά, 

μέσω κάποιας εφημερίδας. 

Τότε ανταποκρίθηκα σαν έτοιμος από καιρό,

γιατί οι Δαμιανοί του καθενός σ'αυτή τη ζωή,

σπανίζουν στην κοινωνία μας και στην κάθε κοινωνία.

Αυτοί είναι το αεράκι που φυσάει για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου στο πανί μας

όταν το έχουμε ανοίξει, γιατί μας έχει κυριεύσει μια αβάσταχτη επιθυμία

να βγούμε από το λιμάνι.

Άλλοι για μια βόλτα αναψυχής, άλλοι για τα προς το ζειν

και μερικοί μουρλαμένοι από κύματα Σουέλ για πάντα. 

Λέγοντας για πάντα, εννοώ πως ακόμα και αν είναι ξέμπαρκοι,

αυτοί ταξιδεύουν σε πελάγη, ζουν απερίσκεπτα έξω από το καβούκι τους.

Το ίδιο θα κάνω και τώρα, αφού έχω μια μικρή άνεση, για τον Ρέτσο

και θα το κάνω για τον ίδιο λόγο.

Αν ήμουν ο ίδιος άνθρωπος μα δεν το μπορούσα,

θέλω να πιστεύω ότι θα έβρισκα τρόπο και πάλι θα τον βοηθούσα.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η ιστοσελίδα με πολλές πληροφορίες για την "Καλλιόπη" και που μας επιτρέπει να κάνουμε crowdfunding γι'αυτήν.


Το απόσπασμα που ακολουθεί το είχαμε αναρτήσει το Σεπτέμβριο του 2011. Ήταν ένα απ'αυτά τα κείμενα που χρησιμοποιούσαμε για τις δοκιμές που κάναμε, λίγο πριν εμφανιστούμε δημόσια. 

Πρέπει να είναι στις αρχές  της δεκαετίας του ’80. Ο Κων/ντίνος Τζούμας διδάσκει μαθήματα υποκριτικής και αυτοσχεδιασμού στην σχολή Βεάκη. Τότε ο Ρέτσος ήταν 20 κάτι. Λέει  λοιπόν στη σελίδα 199 του βιβλίου του «Πανωλεθριάμβος» (2010).

Είτε σόλο, είτε ζευγάρια, είτε σύνολα, είναι σχεδόν πάντα έτσι: Σε κάθε τάξη , τρία τέσσερα παιδιά ξεχωρίζουν για διαφορετικούς λόγους, αλλά οπωσδήποτε τραβούν την προσοχή. Όλοι συμμετέχουν, όλοι χρησιμοποιούν την φαντασία τους , αλλά λίγοι έχουν αυτήν την ιδιαίτερη αύρα που ελκύει. Σε μερικούς είναι μία φυσική χάρη, σε άλλους αποτελεσματική μιμική και σε άλλους, όπως ίσως μόνο στον Άρη Ρέτσο, είναι η παρθένα ενέργεια, που αναβλύζει εκπέμποντας την αλήθεια της στιγμής.

Μου κάνει εντύπωση., μάλλον μαθαίνω απ’τα παιδιά παρά τους διδάσκω. Τι να διδάξεις στα παιδιά, που είναι τόσα ζωντανά, τόσο καθαρά, τόσο γεμάτα και από βρέφη υποψιάζονται τα πάντα, χωρίς ίχνος απατηλής τεχνικής και λαϊκίστικης γοητείας. Τι ιστορία στο θέατρο. Μαθαίνεις συνέχεια, σα να μη ξέρεις τίποτα. Ανοίγονται μπροστά σου, κυρίως εξαιτίας των άλλων, τόσοι τρόποι, τόσες διαδρομές  τόσο απλά και τόσο άμεσα.

Φυσικά τα παιδιά έχουν τις ιδιαιτερότητές τους: σκοτεινή εσωστρέφεια, αγοραία εξωστρέφεια, θεατράλε μοναχικότητα και φλερτατζήδικες μαγκιές. Ο Άρης προτιμά να αυτοσχεδιάζει μόνος του, γιατί οι άλλοι, και συγκεκριμένα η Αννίτα, τον αποδιοργανώνει. Αυτό όμως δεν γίνεται, το θέατρο είναι ομαδικό άθλημα. Η αλήθεια είναι ότι η ασυμμάζευτη πληθωρικότητα της πατρτεναίρ του δημιουργεί σκηνικό κομφούζιο, που βγάζει γέλιο εξαιτίας του χάους που διαχέεται, αλλά δεν είναι για χόρταση και μάλιστα όταν είναι ανεξέλεγκτο.

Ο αυτοσχεδιασμός δεν είναι ψυχοθεραπευτικό άσυλο όπου παίρνεις φόρα κι όποιον πάρει ο χάρος. Έχει όρια, δεν έιναι ψυχωσική εκτροπή, ούτε αυνανιστικός οργασμός, έχει τους κανόνες του και τις ανατροπές του., όπως όλα και στη ζωή και την τέχνη. Μόνο που τη ζωή τη ζεις – συχνά ερήμην σου – ενώ το θέατρο το βιώνεις επιλεκτικά. 

Τι είναι η μέθοδος crowdfunding; Το crowdfunding ή αλλιώς participative financing - («χρηματοδότηση από το πλήθος» --«συμμετοχική χρηματοδότηση») είναι μία δημοφιλής μέθοδος για την άντληση κεφαλαίων από μεγάλο αριθμό ενδιαφερόμενων, κατά κύριο λόγο μέσω του διαδικτύου. Ενώ το crowdfunding αρχικά συνδέθηκε με τη χρηματοδότηση διαφόρων κοινωφελών έργων ή με τη χρηματοδότηση μορφών τέχνης, τον τελευταίο καιρό αναδεικνύεται ως μια μέθοδος άντλησης κεφαλαίων για νεοσύστατες εταιρίες (startups) ή άλλα εμπορικά εγχειρήματα. Το crowdfunding λειτουργεί συνήθως μέσω μίας ιστοσελίδας, στην οποία παρουσιάζονται εταιρείες ή έργα που χρειάζονται χρηματοδότηση και στην οποία έχει πρόσβαση το κοινό. 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 20 Απριλίου 2015 03:13
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση