Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014 09:54

Συντηρώντας το χθες ενταφιάζουμε το αύριο

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Στις συντηρητικές  κοινωνίες της Δύσης, κι είναι πολλές ,παρουσιάζονται εξτρεμιστικές και προκλητικές αντιδράσεις σ' οτιδήποτε διαφοροποιείται απ' τα τετριμμένα  κι απ' τα κοινώς επιτρεπόμενα. Οτιδήποτε ξεφεύγει απ' τα συνηθισμένα γίνεται αντικείμενο χλεύης και αυθαίρετου απαξιωτικού χαρακτηρισμού.

 

 

Συγκεκριμένα, έτσι αντιδρούν αυτές οι κοινωνίες  άμα τη εμφανίσει  ενός ατόμου, που έχει κεντήσει στο σώμα του κάποιο τατουάζ. Απόφαση που χρειάζεται να έχεις νεφρό, αν συνυπολογίσουμε ότι αυτό το πράγμα θα το κουβαλάει πάνω στο κορμί του μια ζωή και δε θα μπορεί να το ξεφορτωθεί αν κάτι πάει στραβά ή αν μετανιώσει, χωρίς να έχει σοβαρότατες αισθητικές απώλειες. Το ίδιο γίνεται όταν κάποιος άνδρας αποφασίσει ν' αφήσει τα μαλλιά του μακριά, να τα ξυρίσει ή να τα κάνει κοτσίδα. Πολύ πιο προχωρημένο είναι ένας άνδρας να φορέσει σκουλαρίκι.

 

Αντίθετα, σε διάφορες φυλές στις ζούγκλες του Αμαζονίου, της Αυστραλίας,  της Αφρικής, παλιότερα στους Ινδιάνους, τα μακριά μαλλιά, τα βαμμένα μούτρα, ένα αιχμηρό κοντάρι ανάμεσα από τα δύο μάγουλα ή απ' τη μύτη , τα δίκην περικεφαλαίας πολύχρωμα φτερά  είναι μέρος κάποιας παράδοσης, καταξίωσης, επιβολής ή δοκιμασίας. Επομένως όλες αυτές οι μεταμορφώσεις είναι μέσα στα ήθη τους και στην κουλτούρα τους και δεν ξενίζουν. Αυτό που ξενίζει εκεί κάτω είναι μια γυναίκα με ταγιέρ ή ένας άντρας με κουστούμι.

 

Υπάρχει και η φυλή των καλλιτεχνών, που οτιδήποτε εκκεντρικό και να κάνει φαίνεται θεμιτό κι ενίοτε μέρος της δουλειάς τους. Έτσι με άλλοθι και ασπίδα τη δημοφιλία τους,, σιγουρεύουν πως ό,τι και να κάνουν κανένας δεν πρόκειται να τους  την πει. Ποιος θα πιάσει στο στόμα του τον Γιούλ Μπρίνερ που προ αμνημονεύτων χρόνων ξύρισε το κεφάλι του, τον Μέριλιν Μάνσον για το θηλυκό του μακιγιάζ, την Έιμι Γουαϊνχάουζ για τα τατουάζ της, τον Σαλβατόρ Νταλί για τα τσιγκελωτά τεράστια μουστάκια του, ή τον Τζορτζ Μπεστ για την μαλλούρα του!

 

Υπάρχουν όμως και οι υπόλοιποι. Όχι οι υπόλοιποι- υπόλοιποι, αλλά  αυτοί που διάλεξαν να φορέσουν αυτά τα στολίδια είτε γιατί το γούσταραν, είτε γιατί ήθελαν να ξεχωρίσουν. Αυτούς δηλαδή που χτύπησαν τατουάζ, έκαναν τα μαλλιά τους κοτσίδα, ξύρισαν το κεφάλι τους ή φόρεσαν ενώτιο, αλλά όταν όλα αυτά είχαν πλέον γίνει μόδα. Όταν δηλαδή ο δρόμος ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Σ' όλους αυτούς, το μόνο που έχω να πω είναι: Γούστο σας και καπέλο σας και με γεια το κούρεμα!

 

Η ιδιαίτερη αναφορά που θα κάνω από εδώ και πέρα, είναι και η αφορμή για να πω ό,τι λέω τώρα δα. Την αξία δηλαδή του εγχειρήματος την πιστώνω στον πρώτο ή στους πρώτους που αγνόησαν όλες τις επικείμενες αντιδράσεις και με τεράστιο στομάχι είχαν το κουράγιο να πάνε κόντρα σ' όλα τα κατεστημένα και να κάνουν αυτό που γούσταραν, είτε από φιλαρέσκεια, είτε από άποψη. Λέω από άποψη, γιατί  όλες αυτές οι αμφιέσεις όταν κυριάρχησαν, ο καθένας που τις υιοθετούσε έβαζε και μια παράμετρο του τι σημαίνει να κτυπάς ένα tattoo, τι  να φοράς ένα σκουλαρίκι ή τι το να κάνεις τα μαλλιά σου κοτσίδα. Άρχισε να παίζει ρόλο τι φοράς, σε ποια θέση το φοράς, πώς έχεις πιάσει τα μαλλιά σου και πάει λέγοντας.  Στην τελική, όλες αυτές οι ιδιαιτερότητες την ώρα που συνέβαιναν, έδιναν μια ξεχωριστή νότα και δεν είναι λίγες οι φορές που είπα: Ωραίος αυτός τύπος με την αλογοουρά. Σα να  ήταν  εφαλτήριο για μια θετική προσέγγιση, με μοναδικό κριτήριο την κώμη του.

 

Τώρα πώς γίνεται, σε μια κοινωνία που είναι πλημμυρισμένη από  παπάδες με μακριά μαλλιά και γενειάδες, φορτωμένους με τόσα στολίδια  και μαλάματα  να σπαταλάς την αποδοχή σου, ενώ στο νεαρό που κάνει ακριβώς το ίδιο να είσαι αυστηρός, σχολαστικός και φιλοπαίγμων είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. Όταν η ιστορία του τόπου σου βρίθει από προγόνους σου ήρωες, αξεπέραστους φιλόσοφους, πρωτοπόρους μαθηματικούς, διαχρονικούς τραγωδούς, μ' αυτά τα χαρακτηριστικά, το να ρίχνεις ανάθεμα ακόμα και στο ίδιο σου το παιδί για κάτι παρεμφερές σημαίνει πως είσαι ώριμος για εισαγωγή σε ίδρυμα!

 

Σήμερα, οποιαδήποτε αναφορά σ' αυτές τις εμφανίσεις πρέπει να γίνεται για να αναδειχθεί η καλαισθησία του εγχειρήματος μιας αμφίεσης και τίποτα άλλο. Βλέπεις ας πούμε, ξυρισμένα κεφάλια,  αυτό ισχύει και για τους φαλακρούς, που είναι τόσο όμορφα και αρμονικά   που αυτοί που τα φέρουν νομίζεις ότι έτσι γεννήθηκαν. Βλέπεις ένα διαμαντάκι στο αυτί ενός αγοριού, που αν έλειπε θα ήθελες να το εφεύρεις. Βλέπεις μια ανδρική αλογοουρά και δεν μπορείς να φανταστείς αυτό το κεφάλι κάπως αλλιώς.

Αντίθετα βλέπεις κάτι αυτιά, λαγάνες σαρακοστιανές, με  κάτι κρίκους περασμένους μεγαλύτερους απ' το μπρελόκ μου,να σου φωνάζουν εδώ είμαστε αντί να τρέξουν να κρυφτούν!

 

Υπάρχουν κι αυτοί που τα κάνουν όλα. Και τριάντα τατουάζ και πενήντα σκουλαρίκια και ξυρισμένο το κεφάλι τους και μακριά μαλλιά με αλογοουρά. Τι;  Aυτό το τελευταίο δεν γίνεται;  Γίνεται!  Γίνεται! Τύφλα να 'χουν οι τσαλαπετεινοί!

Κοντολογίς, η δικιά μας  κοινωνία, που δεν αντιδρά στη θλιβερή ομοιομορφία της Ιεράς Συνόδου, του Στρατού, της Αστυνομίας, της ολομέλειας της Βουλής, αντιδρά και μάλιστα άτσαλα στην  πολυχρωμία, στην ιδιαιτερότητα, στην ανησυχία, και στη μαγκιά των δικών της παιδιών, οποιασδήποτε ηλικίας!

 

Υ.Γ  Τρανό παράδειγμα για να φανεί πόσο δύσκολο είναι να υπερβείς τα εσκαμμένα: Με την αντρική αλογοουρά στην αρχή της μόδας της , σ ' ένα βιντεοκλίπ του, κοτζάμ Νταλάρας κιότεψε  να εμφανιστεί με κοτσίδα. Αλλά δε μπορούσε να μείνει κι έξω από τα πράγματα. Προφανώς οι ίματζ μέικερς βρήκαν την κάλπικη λύση που ήρε το αδιέξοδο. Αυτός έμεινε το καλό παιδί και την επανάσταση την έκανε η σκιά του. Το κουπλέ στο  βιντεοκλίπ, έγχρωμο με λυμένα τα μαλλιά του, που δε λένε ν' ασπρίσουν μέχρι σήμερα και το ρεφρέν ασπρόμαυρο στη σκιά των προβολέων με αλογοουρά.

 

Μου το 'λεγε πριν πολλά χρόνια ο Νίκος Τσιφόρος  και δεν τον πίστευα:  Δεν υπάρχει τίποτα πιο φρικιαστικό από τον αστό που αποφασίζει να εκτροχιαστεί "μέτρια".

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 07 Φεβρουαρίου 2015 16:46
Οδυσσέας

Οδυσσέας

Σχόλια   

0 # Αξιώτου Παναγιώτα 21-12-2014 19:47
Μαργαρίτα,χαίρομαι πραγματικά,που έχεις τόσες απορίες κι΄ακόμη περισσότερο που τίς διατυπώνεις.Θα σού απαντήσω όσα μπορώ,αν και αισθάνομαι ότι έχω καταχραστεί ήδη,την λίστα σχολίων τής Σταγόνας, αλλά και το άρθρο τού Οδυσσέα.
Αν είναι μόνο διαπίστωση κάτι,δεν έχει αξία για μένα, ούτε για τον Νίτσε, φαντάζομαι,σύμφωνα με την ιδέα που έχω γι΄αυτόν. Αξία έχει αυτό,που είναι βιωμένη εμπειρία και άρα μπορεί να καλύψει το σύνολο τής ύπαρξης. Η διαπίστωση συνεχίζει τήν επικράτεια τής νοησιαρχικής λογικής,που δημιουργεί ελλειμματικά και ευνουχισμένα άτομα.
Το ανθρώπινο είδος,εκ τού αποτελέσματος,δεν βλέπω να έχει κερδίσει την παρτίδα, οπότε τί νόημα έχει,αντιστρέφω το ερώτημα, να τήν έχει κερδίσει η νόηση;
Αυτά που βλέπω είναι νεύρωση και διαστροφή,κατάθλιψη και ενοχή,ύπνωση έως και νάρκη, εθελοντική δουλεία,φόβο και μίσος για την ζωή και για ο,τιδήποτε είναι ζωντανό και ελεύθερο, καθολική διάχυση τού ενστίχτου τού θανάτου,ακραία βία,μια γενικευμένη χρεωκοπία(όχι μόνο οικονομική),αυτοματοποίηση κι΄ένα γενικό μπλοκάρισμα σε ό,τι μάς ευχαριστεί.Επιλογές συμφέροντος.
Είναι αυτό ζωή; Ζωντανή και αληθινή;
Σ΄αυτά οδήγησαν οι επιλογές, που έκανε ο ανθρωπος εκείνες τις πρώτες χιλιετίες.
Και δεν νομίζω ότι η μόνη δυνατότητα που είχε, ήταν αυτό που ζούμε εκατοντάδες χρόνια, τώρα. Η ιστορία μάς έχει δείξει πώς γίνονται οι επιλογές. Από εκείνη την αρχέγονη διαπάλη, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Μόνο ο τρόπος,που εξελίσσεται,
κατά εποχές,η τεχνολογία, τις περισσότερες φορές, τυφλή.
Συνέχεια, πέφτουμε μέσα στις ίδιες παγίδες, χωρίς να τό αντιληφθούμε κιόλας.
Για να ξεφύγει,πιά,κανείς,είναι φοβερά δύσκολο. Χρειάζεται ικανότητες ακροβάτη ή χορευτή. Ο χορευτής-κίνδυνος(πίνακας του Man Ray:Dancer/Danger: To Αδύνατον).
Παράθεση
0 # Μαργαρίτα Χεϊμπέργλου 20-12-2014 20:28
Δεν είμαι σίγουρη Παναγιώτα, αν κατάλαβα αυτά που γράψατε. Με έβαλαν όμως σε σκέψεις. Κι απορίες αρκετές. Να όπωςπ.χ, αυτή με τον Νίτσε. Αν αυτό που διατυπώνει για την κατάσαρκη μνημοτεχνία πάνω στην οποία η νόηση φτιάχνει μια μνήμη-λήθη από λόγια, απωθώντας την μεγάλη, έντονη και άφωνη μνήμη, είναι μόνο διαπίστωση; Και τι νόημα έχει, αν η νόηση ως εκ του αποτελέσματος πιο ισχυρή κερδίζει την παρτίδα; Δεν νομίζω ότι θα μπορούσε εκείνες τις πρώτες χιλιετίες να εξελίσσονταν διαφορετικά τα πράματα. Ο άνθρωπος έκανε ότι περνούσε απ' αυτό που ήταν συνολικά για να μπορεί να επιβιώσει και να ζει μαζί με άλλους. Δηλαδή γιατί να μην καταλήξουμε πως η ανθρωπότητα προχώρησε αυτοσχεδιάζοντας κι επιλέγοντας ταυτόχρονα από ένστιχτο τις καλύτερες δυνατές λύσεις κάθε φορά; Κι αυτά με τις ροές μου άρεσαν, αλλά μπορούμε να τις έχουμε του χεριού μας ή άλλα "κέντρα απόφασης" είναι πιο ισχυρά από το συνειδητό μας μέρος;
Παράθεση
0 # Γ. Τσιρίδης 19-12-2014 01:06
Οδυσσέα,

η πρώτη τέτοια περίπτωση σοκαριστικής εμφάνισης που θυμάμαι, ήτανε το θέαμα του φίλου μου τότε και συμμαθητή Οδυσσέα Κουντουπίδη που κουρεύτηκε γουλί.
Θυμάμαι ακόμα τη σκηνή. Τον είχα συναντήσει στον ηλεκτρικό. Κούνησε το χέρι του χαϊδεύοντας το κεφάλι του και άφησε ένα χαμόγελο.
Δεν ήταν αντικείμενο χλεύης φυσικά αλλά έκπληξης για το αναπάντεχο! Τότε τα μακριά μαλλιά ήταν το συνηθισμένο, το αναμενόμενο.
Παράθεση
+1 # Αξιώτου Παναγιώτα 17-12-2014 16:27
Το θέμα δεν είναι ανάμεσα στο "άβουλο", όπως τό λες σώμα και την "θέλησή" μας,ούτε ανάμεσα στο φαντασιακό-συμβολικό και το πραγματικό,όπως τό κατευθύνουν οι ισχύουσες δομές,δημιουργώντας σύγχηση στους ανθρώπους. Το θέμα είναι τής κίνησης τής ροής, αν περνάει ή δεν περνάει και με ποιό τρόπο περνάει και προς τα πού και πώς κατευθύνεται.
Το σύμπτωμα στο σώμα εκπέμπει το μήνυμά του,συνήθως, εν αγνοία τού υποκειμένου, ένεκα τής απώθησης που έχει συντελεστεί. Κατά τον Νίτσε,πρόκειται για μια κατάσαρκη μνημοτεχνία, πάνω στην οποία η νόηση φιάχνει μια μνήμη-λήθη από λόγια, απωθώντας τήν μεγάλη, έντονη και άφωνη μνήμη. Οι άγριοι σχηματισμοί ήταν προφορικοί, φωνητικοί.Χορός πάνω στη γη, σχεδίασμα πάνω στα τοιχώματα τών σπηλαίων,σημάδια πάνω στο σώμα-γεωγραφία
(όπως τα σημερινά tattoos,piercing και body art). Οι εξελικτικοί σχηματισμοί δημιουργούν γραφή γραμμική,που γεννά μιά πλασματική φωνή. Η συνάρθρωσή τους γίνεται κατάσαρκα και αποτελεί το σημείο,
που είναι όχι σκέψη,αλλά θέση και παραγωγή επιθυμίας. Ενσωματώνεται στη σάρκα, σαν μήνυμα και νόημα μηνύματος.
Κυριολεκτικά, το μέσον είναι το μήνυμα. Παράδειγμα:Τα φουσκωμένα πόδια τού Οιδίποδα,εκφράζουν την δυσκολία βαδίσματος στην όρθια στάση, που δηλώνει μια χθόνια προέλευση.
Όλες οι εποχές έχουν αφήσει τα σημάδια τους και τα υπολείμματά τους και τά ζούμε συνέχεια,κάθε φορά,πάλι όλα από την αρχή.
Εν ολίγοις, το θέμα είναι αυτό που έχει απωθηθεί, αποσπαστεί, μετατεθεί και αποβληθεί αφήνοντας ένα σώμα-μηχανή για κάθε χρήση, με μια προσωρινή ταυτότητα,μια πρόχειρη ζωή, πρόχειρο φεγητό, πρόχειρο θάνατο,πρόχειρη ερωτική επαφή, εν μέσω ροών-τομών-πληγών ασεξουαλικών.
Παράθεση
0 # Αξιώτου Παναγιώτα 17-12-2014 14:48
Πολύ εύλογα, Μαραγαρίτα,τα ερωτήματα που θέτεις και σχετικά με όσα έγραψα. Θα τά απαντήσω με όσα έχω κι΄εγώ καταλάβει μέχρι τώρα.
Το σύμπτωμα-αρρώστεια-υγεία-αλήθε ια στο σώμα είναι οι καταγραφές, τα σημάδια τής επιθυμίας και τών ροών ενέργειας που τήν συνοδεύουν.
Σωματοσυμβάν,τό λέει ο Λακάν, που όσο ιδε
οψυχαναγκαστικό και να είναι, έχει πάντα
και μια κουστωδία από σωματικά συμπτώματα
Το σώμα είναι η σκηνή τής επιθυμίας,όπου
διαμορφώνεται η παράσταση και η συνεχής
αναπαράστασή της. Η παραγωγή της,με όλους
της τους ρόλους και η καταστολή-απώθησή
της,πάλι με όλους της τους ρόλους.
Το Ενεργείν και το Πάσχειν.
Η ζωή,έτσι όπως έχει διαμορφωθεί,από τις δομές που επικράτησαν, δεν έχει σχέση με την ενότητα τού σώματος,αλλά με τον διαχω
ρισμό του από την σκέψη, με μια γνώση που
είναι πλασματική και μια γλώσσα-ομιλία
που είναι μεταφορά και ερμηνεία.
Γι΄αυτό τα σώματα αρρωσταίνουν από την αλήθειά τους,αντιδρούν στον εξουσιασμό τής σκέψης, με την αρρώστεια.
Παραρμήσεις, φαντασιώσεις, ψευδαισθήσεις
αφήνουν όλα με τη σειρά τους, τα σημάδια
τους πάνω στο σώμα, τα ίχνη από τις δια
κυμάνσεις τής ενέργειας. Τό κακοποιούν,τό
ωραιοποιούν, τό διαλύουν,τό ανασυνθέτουν
αλλοτροιωμένα. Στο βάθος και στην επιφά
νειά του. Σαν παραγωγή και σαν αντιπαραγω
γή,μέρη και τα δύο τής ίδιας διαδικασίας
σχιζοφρενοποίησης τού Καπιταλισμού, σαν
μια κίνηση που εναντιώνεται σε μια αλλη.
Το πολύ σημαντικό βιβλίο:Καπιταλισμός και
Σχιζοφρένεια-ΑντιΟιδίπους,τών Ντελέζ-Γκου
ατταρί,τά εξηγεί αναλυτικά όλα αυτά.
Γι΄αυτό και ο Ράϊχ αντικατέστησε το "ντι
βάνι" τής ψυχανάλυσης, τού Φρόϋντ,δηλ.την
ακατάσχετη φλυαρία, χαρακτηριστικό τής
αστικής ιδεολογίας, για εκτόνωση τών νευ
ρώσεων, που αυτή η ίδια δημιουργεί,με την
χαρακτηροανάλυση, την κατ΄ευθείαν παρατή
ρηση πάνω στο σώμα,τών καταγραφών τής εν
έργειας. (συνεχίζεται)
Παράθεση
0 # Ιγνατιάδης Λάκης 15-12-2014 22:43
Τα ψυχοσωματικά είναι στο βάθος της ομίχλης ο κήπος, εκεί όπου συναντιόνται όλες οι στρόβιλοι της προσωπικότητας του καθενός. Αυτό πιστεύω. Έχουν μια αυτόνομη δυναμική που το ζητούμενο πολιτισμών και επιστημών είναι να μπορούμε να το επηρεάζουμε. Πολύ δύσκολο όμως γιατί εκτός των χειρισμών τίθεται και το θέμα των αποφάσεων. Ποιος αποφασίζει εν τέλει;
Παράθεση
0 # Μαργαρίτα Χεϊμπέρογλου 15-12-2014 22:38
Μία απορία έχω. Όλα αυτά που προκαλούμε στο σώμα αυτό μπορεί και να μην τα επιθυμεί; Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το σχήμα.
Από την μεριά εμείς απαρτιζόμαστε από τη θέλησή μας που τροφοδοτείται από τις επιθυμίες μας και ενίοτε και από τις ανάγκες μας και από την άλλη υπάρχει ένα σώμα άβουλο που υφίσταται ότι μας περνάει από το μυαλό; Τότε αυτά που αποκαλούμε ψυχοσωματικά είναι κατασκευάσματα ψευδοεπιστημόνων;
Παράθεση
0 # Αξιώτου Παναγιώτα 12-12-2014 12:43
Από όπου τελικά, κάτι μπορεί να ξεφύ
γει από τη δίνη τής υπερταχύτητάς του.
Ακόμα και ο θάνατος.Απότην τελειοποημένη,
την υπερπραγματική εικόνα του. Ακόμα και η διαστροφή, από την διεστραμμένη υπερβολή της. Αν παραλλάσσει λίγο το πλαίσιο και την δομή, αν προσκρούει στα εμπόδια του καθρέφτη, πασχίζοντας να τα διαπεράσει. Αν καταφέρει να ανοίξει την στρόφυγγα, που είναι δύσκολο να κάνουν τα θεωρητικά σχήματα..."
Παράθεση
0 # Αξιώτου Παναγιώτα 12-12-2014 12:20
Φίλε Οδυσσέα, μια που έθιξες αυτό το θέμα, σού γράφω ένα απόσπασμα από κείμενό μουτού2006:"...ΦετιχισμόςκαιΝα ρκισσισμός, που αν και φαίνονται αντίθετα αλληλοσυμπ
ληρώνονται, γίνονται απολύτως ισοδύναμα, όταν πρόκειται για το ίδιο το σώμα. Προϊόν πολλαπλών χρήσεων και υπηρεσιών. Φετίχ και ναρκισσιστικό αντικείμενο. Πολυ
τελές και σημειωτικό εμπόρευμα, ακόμα και
όταν τό κακοποιούμε.
Το σώμα είναι το μόνο που μάς έχει απομεί
νει. Στον καλλωπισμό του και στην κακοποί
ησή του. Στη διατήρηση και τη διάλυση. Στη θεοποίηση και τον υποβιβασμό. Το μόνο
από το οποίο μπορεί να ξεκινήσει μια πραγ
ματική ρήξη. Γιατί πάνω του καταλήγουν όλα. Σαν αρρώστεια. Αρρωσταίνει από αντί
δραση. Αρρωσταίνει από υγεία. Όσο παραμέ
νει ακόμα υγιές, στο βαθμό που παραμένει υγιές, ακόμα.
Προς το παρόν, αρέσκεται σε μιαν επίστρο
φή. Στην καταγραφή πάνω του, όπως στην πρωτόγονη εποχή. Τό εικονογραφούμε,τό γρά
φουμε, τό βάφουμε, τό ακρωτηριάζουμε, τό
χειρουργούμε, τό στολίζουμε, τό περιποιού
μαστε, τό γυμνάζουμε, τό χαλαρώνουμε, τό
αγχώνουμε, τό εκστασιάζουμε(φυσικά και τε
χνητά), τό ντύνουμε, τό γδύνουμε, τό επι
νοούμε πάλι από την αρχή.Στην τέχνη και
στην καθημερινή μας συμπεριφορά. Τονίζου
με ή καλύπτουμε τα σημάδια από κάτι, που
μπορεί να έχει απομείνει.Έστω και τής προσομοίωσής του. Τον πόνο από τα σημάδια
ή την έλλειψη πόνου. Την εικόνα τού πόνου
Την εικόνα τού σημαδιού. Το υλικό που τά
προκαλεί. Το μελάνι, τα χρώματα, την κλω
στή, την βελόνα, το νυστέρι, τα υφάσματα,
τα εξαρτήματα, τα αξεσουάρ, τις ουσίες, τα υγρά του, το αίμα. Την πληγή.
Ανοιχτή και ενίοτε χάσκουσα. Που δεν θερα
πεύεται με την ιλιγγιώδη ταχύτητα, που τρέχουν όλα. Η ουλή παραμένει για καιρό ουλή.Όπως δεν θεραπεύεται και η αρρώστεια
Όμως το φαρμάκι είναι και φάρμακο.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση