Πέμπτη, 22 Αυγούστου 2013 11:36

Ο Πλούτος, ο τέως κι ο Σαββόπουλος.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη, σε σκηνοθεσία Σαββόπουλου, τον είδαμε. Ωραία παράσταση με ηθοποιούς ( Νίκος Κουρής Χρήστος Λούλης, Αμαλία Μουτούση και Μάκης Παπαδημητρίου)  διαμάντια. Ήταν μια έξοχη πτήση με λίγα κενά αέρος,

 

που καθ’όλη τη διάρκεια της νοιώθαμε όμορφα. Πετούσαμε σαν πουλιά και στην ιδανική απόσταση από την πολύ πρόσφατη ιστορία μας όπου ήταν μεν αναγνωρίσιμες οι συμπεριφορές μας και ορατά τα πρόβληματά μας, αλλά η αντιμετώπισή τους δεν μας ανέσυρε την προϋπάρχουσα οργή μας, αλλά έπλασε μια τρυφερή κριτική ματιά που χαλιναγώγησε έστω και για λίγο τον κανιβαλισμό μας.

Το κεντρικό σημείο στο οποίο επικεντρώθηκε η παράσταση ήταν οι συνέπειες του άκοπου πλούτου ως γενικευμένη κατάσταση. Είναι το σημείο που οδηγεί στο σημείο μηδέν των δημιουργιών, του έργου και των ζωντανών σχέσεων. Πιστεύω πως ο Σαββόπουλος και με το στήσιμο της παράστασης που ανέδειξε τον ποιητή Αριστοφάνη και με τη δικιά του Παράβαση, μας προτείνει να σμιλεύσουμε μία στάση ζωής όπου θα λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Που δεν θα εθελοτυφλούμε και δεν θα κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας.

Πολλοί παρατηρητές της δημόσιας ζωής μας υποστηρίζουν πως η τάση μας ως Έλληνες είναι να κρυβόμαστε πίσω από άλλους, πίσω από κάτι άλλο, πίσω από το δάκτυλό μας. Είτε αυτοί είναι ηγέτες και μεγαλοσχήμονες παράγοντες, είτε κάποιο κόμμα, είτε κάποιοι δικοί μας άνθρωπος, είτε μια μόδα, ένας νόμος, ένα σύστημα και εν τέλει ένα κράτος. Η προσωπική ευθύνη στη χώρα μας, είναι ένα είδος εν ανεπαρκεία. Δεν παίρνουμε εύκολα θέση και αν πάρουμε δυσκολευόμαστε να συνδυάσουμε τις όποιες αξίες μας με την λύση του προβλήματος.Το ρεζουμέ είναι πως φτάνουμε στο σημείο να πιστεύουμε πως για όλα τα κακά φταίνε πάντα κάποιοι άλλοι. Αυτό μάλλον ήθελε να αναδείξει ο Σαββόπουλος για την περίοδο του νεοπλουτισμού και της ελαφρότητας που χαρακτήριζε το πάρτι που κράτησε τρεις δεκαετίες. Πάρτι το οποίο γινόταν με δανεικά και με το ασπρομαύρο χρήμα των μικρών και των μεγάλων λαμόγιων, όπου κυκλοφορούσαν ελεύθεροι παντού κι όλο χαρά και ξεσάλωνε με τις "χορηγίες" των πολύχρωμων διαπλεκόμενων του δικομματισμού.

Τώρα και μετά από ένα μήνα μπορώ να πω ότι τα κατάφερε. Η διέξοδος που προτείνει το έργο και η αντιμετώπιση της κρίσης είναι αυτή της Πενίας – έξοχα ερμηνευμένη από τη Μουτούση, τρυφερή και δεικτική. Η Πενία, που στους αρχαίους δεν ήταν η φτώχεια της εξαθλίωσης και της ζητιανιάς, αλλά η κατάσταση όπου εξ αιτίας της μόχθου σου αν φτάσεις στο σημείο τίποτα να μη σου λείπει και τίποτα να μη σου περισσεύει, να είσαι ικανοποιημένος. Το έργο λοιπόν, έχει θέση, κι αυτή είναι η αλλαγή της νοοτροπίας μας στη σχέση πλούτου και ζωής, επιλέγοντας το δρόμο της πενίας που όπως μας λέει η Μουτούση είναι το αγνό πνεύμα του μέτρου και της οικονομίας σε έναν κόσμο που ρέπει προς τη διάλυση.  

Αν ψάχνει κάποιος να βρει στον Πλούτο νύξεις για τις μεγάλες ευθύνες των πολιτικών, των τραπεζικών, των πλουσίων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των Γερμανών, του καπιταλισμού, δεν θα βρεί σχεδόν τίποτα. Ούτε φυσικά για την απονομή δικαιοσύνης ή την δίκαια αναδιανομή του πλούτου. Όπως και το ίδιο, αν ψάξει κανείς να βρει κοινωνικές και πολιτικές προτάσεις γι’ αυτό που πρέπει να κάνουμε από εδώ και πέρα ώστε να μην χαθούμε στην άβυσσο. Ίσως, πέρα από την αδυναμία δημιουργίας τόσο μιας πανευρωπαϊκής, όσο και μιας εθνικής εναλλακτικής πειστικής και με λίγα ρίσκα πρότασης, απέναντι στην απεχθή λιτότητα, την ύφεση και την ανεργία που επιβάλλουν μέσω της Ευρωζώνης οι φιλελεύθεροι Γερμανοί και Σια, η απουσία πολιτικής πρότασης και εκ μέρους του Σαββόπουλου, να είναι και αποτέλεσμα όλων εκείνων των επιλογών που έχει κάνει μες τα χρόνια. Έχω την αίσθηση πάντως πως από τα μέσα της δεκαετίας του '80 είναι στη φάση που βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ τα δύο τελευταία χρόνια. Που προσπαθεί δηλαδή, με το ένα πόδι να παίζει εντός συστήματος και το άλλο είναι εκτός. Φαίνεται πως στη συγκυρία αυτή, για να γίνει και για τους δυο δημιουργικός αυτός ο διχασμός, απαιτείται πολύ δουλειά και καλή συνεγασία μυαλού και καρδιάς για τη σύνθεση παράδοσης και επαναστατικότητας.

Τώρα όλα αυτά δεν είχα σκεφτεί να τα γράψω. Όμως προέκυψε ένα άλλο θέμα με τον Σαββόπουλο. Όπως έγραψαν αρκετοί δημοσιογράφοι σε διάφορες εφημερίδες, ο Σαββόπουλος τις προάλλες πήγε με ελικόπτερο, σε μία δεξίωση στις Σπέτσες, όπου εκτός από διάφορους πλούσιους ήταν παρών και ο τέως βασιλιάς. Και παίρνοντας αμπάριζα από αυτήν του την παρουσία άρχισαν το κράξιμο. Να ο προδότης, να ο σκάρτος, με ένα στυλ του τύπου, δάσκαλε που δίδασκες και λόγο δεν εκράτεις. Δεν είναι το πρόβλημα ο Σαββόπουλος, αλλά είναι μία αφορμή για να στηλιτευθεί εκείνη η νοοτροπία μας που δεν επιτρέπει στον άλλον να ζήσει τη ζωή του όπως εκείνος θέλει και να προχωρά όπως αυτός νοιώθει. Αν ο άλλος δεν βλάπτει την κοινωνία και δεν περιορίζει την ελευθερία του διπλανού του, με ποιο δικαίωμα προσπαθούμε να του επιβαλλουμε εμείς περιορισμούς; Μόνο αυταρχικά, θεοκρατικά  και δικτατορικά καθεστώτα έχουν μία εμμονή στις απαγορεύσεις που φτάνουν μέχρι και την ιδιωτική ζωή μας. Στην τελική οι άνθρωποι έχουν το δικαίωμα ν’αλλάζουν; Και φυσικά το έχουμε. Και οι άνθρωποι αλλάζουν για πολλούς λόγους. Οι πιο συνηθισμένοι είναι πως το κάνουν για να τα κονομίσουν, για να αναρριχηθούν σε πόστα εξουσίας, λόγω εγγενούς κομφορμισμού, ή εξ αιτίας φόβου, μεγάλης ανάγκης, αλλά ακόμα και λόγω έρωτος. Αλλά μπορεί κανείς ν’αποδείξει ότι οι αλλαγές του Σαββόπουλου εμπίπτουν σε κάποια από τις παραπάνω κατηγορίες;

Σε τελική ανάλυση ο Σαββόπουλος είναι ένας κανονικός άνθρωπος κι ένας εμπνευσμένος δημιουργός, που ως τέτοιος προφανώς έκανε και κάνει λάθη, προφανώς και φάνηκε ασυνεπής ως προς κάποια στιχάκια του, προφανώς και έχει πέσει έξω σε διάφορες εκτιμήσεις του. Το θέμα που παρατηρώ, ακόμα και στον εαυτό μου, είναι μια διάθεση να τον διαγράφουμε με το παραμικρό, μεγαλοποιώντας κάποιες ενέργειές του, βάζοντάς του Χ εξ αιτίας κάποιων απόψεων του που δεν ταιριάζουν με τις δικές μας, τις αλάνθαστες. Αυτό που πάντως είναι το πρωτεύον και έχει σημασία για την κοινωνία μας, είναι μια σχεδόν ασυνείδητη επιθετικότητα που κουβάλαμε ως Έλληνες εναντίον όλων όσων ξεφεύγουν από το κάδρο μας. Σα να έχουμε εκπαιδευτεί για να μηδενίζουμε τα πάντα, συνήθως για ψύλλου πήδημα και να αρνούμαστε συστηματικά να κοιτάζουμε τη δικιά μας καμπούρα. Και το πιο συνηθισμένο είναι να στηρίζεται αυτό σε ελλιπή ή κακή πληροφόρηση εκ μέρους των δημοσιογράφων. Στην προκειμένη περίπτωση ελάχιστοι ανέφεραν πως η οικοδέσποινα είναι η αδελφή της γυναίκας του Σαββόπουλου. Έτσι όμως προκύπτον αδύναμα επιχειρήματα, τραβηγμένα από τα μαλλιά που αντλούν από τις πιο ξεθωριασμένες παραδόσεις περί επαναστατικότητας, αντίστασης και ελευθερίας.

Η δημοσιογράφος Βένα Γεωργακοπούλου σχολίασε χθες 22/8, στην Εφημερίδα των Συντακτών, με έναν ωραίο τρόπο όλα αυτά τα σχετικά με τον Πλούτο και τον τέως. Πατώντας εδώ θα σας εμφανιστεί αυτό το άρθρο που έχει τίτλο "Ψυχραιμία, παιδιά". Το βάρος πέφτει στο "παιδιά".

 

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013 07:40
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Αγγελική Φωτοπούλου 26-08-2013 18:16
Συμφωνώ απολύτως με την νηφαλιότητα των απόψεων όπως διατυπώνονται και και στο άρθρο του Λάκη και της Β. Γεωργακοπούλου (και χαιρομαι γι'αυτό, δεν μου συμβαίνει συχνά τώρα τελευταία). Κάθε φορά κι εγώ όταν ανοίγω fb, μπλογκ κλπ νοιώθω ταραχή. Ποιος θα ξεσκίζεται πάλι και δεν έχει σημασία αν κάποιος δικαίως κρίνεται αυστηρά...αλλά άλλο το αυστηρά, άλλο η διατύπωση άποψης, κι αλλο το ξεσκισμα, το ¨βούλωστο" και τα τέτοια. Θεωρώ ότι η άλλη άποψη, η όποια άλλη άποψη αντιμετωπίζεται σαν έγκλημα καθοσιώσεως! Ξεχάσαμε τελείως τα περι ανταλλαγής απόψεων, κλπ Πέθαναν κι αυτά άραγε μέσα στην τεράστια ανατροπή που έφερε η κρίση; ή απλώς ήταν καλά κρυμμένα στα ιδεολογικά φυλάκια κι απλώς τώρα έσκασαν μύτη ακομπλεξάριστα σαν μαύρα φίδια που μπορεί και να μας "φάνε";
Παράθεση
0 # Αλέξης Μυλ. 25-08-2013 15:06
Εύστοχο και νηφάλιο. Συμφωνώ.

Η διάθεση δαιμονοποίησης και "λιντσαρίσματος" κάποιων - συνήθως "δικών μας" - επειδή είπαν κάτι ή είχαν φίλο τον τάδε ή ... , παραπέμπει σε χρυσαυγίτικη και ερυθροχμερίτικη αντίληψη.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση