Η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων Τεμπών, αναφέρθηκε το βράδυ της Δευτέρας 5 Ιανουαρίου 2026, σε συνέντευξή της στο Kontra, στο εγχείρημα δημιουργίας νέου κόμματος, υποστηρίζοντας ότι η κινητικότητα γύρω από την προσπάθεια «οργανώνεται πολύ γοργά»

Στη συνέχεια, η κ. Καρυστιανού έκανε λόγο για πρόοδο στο εγχείρημα, σημειώνοντας: «Αυτό το διάστημα υπάρχουν βήματα προς τα μπροστά». Παράλληλα, έθεσε ως βασικά κριτήρια για τη συγκρότηση της προσπάθειας την εμπειρία και τη γνώση και υπογράμμισε ότι δεν επιθυμεί συμμετοχές από πρόσωπα με πολιτική εμπλοκή.

Ο Δήμος Κερατσινίου–Δραπετσώνας αποτελεί μια σπάνια περίπτωση στην ελληνική αυτοδιοίκηση: επί περίπου δώδεκα χρόνια δημοτικής διοίκησης, ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΗΜΟΠΡΑΤΗΘΕΙ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΠΡΑΣΙΝΟΥ με τη μορφή οργανωμένης εργολαβίας.

Ούτε για κατασκευή, ούτε για συστηματική συντήρηση, ούτε για αναβάθμιση αστικών χώρων πρασίνου.

Το πράσινο αντιμετωπίζεται σχεδόν αποκλειστικά μέσω αυτεπιστασίας, αποσπασματικών παρεμβάσεων και περιστασιακών προσλήψεων ορισμένου χρόνου.

Το πρώτο που παρατήρησα μέσα στις γιορτές είναι ότι κάποιοι συνδημότες μας είχαν την φαεινή να στολίσουν με φωτάκια δένδρα στο πεζοδρόμιό τους σαν να ήταν χριστουγεννιάτικο. Μου άρεσε και ωραία θα'ταν του χρόνου να πληθύνουν έτσι ώστε κάποτε τα του εξωτερικού χώρου να είναι όσα και του εσωτερικού ώσπου να γίνει κι αυτό κάτι συνηθισμένο.

Το δεύτερο που παρατήρησα και μου άρεσε ήταν πως η αθλιοπειρατική απαγωγή του Μαδούρου από τον Τραμπ έγινε δίχως να χυθεί ούτε μια σταγόνα αίμα είτε Βενεζουελανό είτε Αμερικάνικο. Ναι, αλήθεια σας λέω και εννοείται, πάντα τέτοια, όταν δηλαδή ακούμε για πολέμους το μυαλό μας να μην πηγαίνει σε νεκρούς και τραυματίες, μάχιμους και άμαχους νέους, γέρους, γυναίκες και παιδιά.

Το θέμα είναι πως όταν κάποτε αυτή η ιστορία γίνει Χολυγουντιανή τύπου περιπέτεια για το ευρύ κοινό αν θα την κράξουνε και οι κότες για τα ψευδοϊστορικά της στοιχεία, όπως συνέβη με τον Καποδίστρια του Σμαραγδή, δίχως αυτό φυσικά να αποκλείει ότι θα κάνει σουξέ στα ταμεία.

Ο Αλμπέρ Καμύ έζησε μόλις 47 χρόνια αλλά προίκισε τις επόμενες γενιές με τον ριζοσπαστισμό του έργου του, το ανθρωπιστικό του όραμα και τη δίψα του για δικαιοσύνη, όπως τα εξέφρασε με όλες του τις ιδιότητες: ως λογοτέχνης, δημοσιογράφος, δραματουργός, σκηνοθέτης, δοκιμιογράφος, ως πολίτης, πάντα μάχιμος και ανήσυχος.

Το editorial των New York Times για την επίθεση της κυβέρνησης Τραμπ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της Μαδούρο.

Τους τελευταίους μήνες, ο Πρόεδρος Τραμπ έχει αναπτύξει μια επιβλητική στρατιωτική δύναμη στην Καραϊβική για να απειλήσει τη Βενεζουέλα. Μέχρι τώρα, ο πρόεδρος χρησιμοποιούσε αυτή τη δύναμη - ένα αεροπλανοφόρο, τουλάχιστον επτά άλλα πολεμικά πλοία, δεκάδες αεροσκάφη και 15.000 Αμερικανούς στρατιώτες - για παράνομες επιθέσεις σε μικρά σκάφη που ισχυριζόταν ότι μετέφεραν ναρκωτικά. Το Σάββατο, ο κ. Τραμπ κλιμάκωσε δραματικά την προεκλογική του εκστρατεία συλλαμβάνοντας τον Πρόεδρο Νικολάς Μαδούρο της Βενεζουέλας στο πλαίσιο αυτού που αποκάλεσε «μεγάλης κλίμακας χτύπημα» εναντίον της χώρας.

Σ'ένα δικό μας αυταρχικό καθεστώς Μαδουρόπουλου, όπου με αυτό που είμαι ποτέ δεν θα ήμουν μέλος του και υποστηριχτής του, αλλά θα ήμουν με όλους εκείνους τους δημοκρατικούς πολίτες, που όχι μόνο δεν θα επωφελούνταν απ'αυτό αλλά θα ζούσαν μες το φόβο, μία ανατροπή του από τους Αμερικανούς θα με εύρισκε αντίθετο πέρα ως πέρα. Κι αυτό διότι πέρα από το ότι θα παραβίαζε κατάφωρα το διεθνές δίκαιο,  αυτό που θα επακολουθούσε στη "δημοκρατική" τάξη πραγμάτων θα ήταν σημαδεμένη τράπουλα υπέρ των "απελευθερωτών" και των υποστηριχτών τους*.

Γενικά ειρηνικά και δημοκρατικά είναι η επιλογή μου για την ανατροπή των δεσποτικών καθεστώτων, τύπου Μαδούρου κι εδώ (φτου, μακρυά από εμάς)  και στον κόσμο όλον και εννοείται ανατροπή από τους ίδιους τους λαούς των χωρών που κυβερνούν αυτές τις χώρες. 

Ζούμε στην εποχή της Διακινδύνευσης όπως έγραψε ο Ούλριχ Μπεκ, αλλά επίσης βιώνουμε την Τέχνη του συμψηφισμού και άρα της διαρκούς συνεπαγωγής, της διαρκούς εξίσωσης με τον χαμηλότερο διαιρέτη.

Χιλιάδες σχολές καλών τεχνών, εκατοντάδες μουσεία σύγχρονης τέχνης, εκατοντάδες χιλιάδες θεωρητικοί και ιστορικοί τέχνης, εκατομμύρια καλλιτέχνες με διπλώματα και σφραγίδα πλάι σε αντίστοιχους, αδίστακτους "πεινασμένους" φιλότεχνους συνεργάζονται για την επιβολή της "ουδέτερης" τέχνης της συνεπαγωγής: Αφού 'αυτό" είναι τέχνη, τότε τέχνη είναι και το δίπλα και το παραδίπλα σ' αυτό και ούτω καθεξής. Άρα τέχνη είναι τα πάντα, συμψηφιστικά, σε τρόπο ώστε να συγχέονται γλυκά κριτήρια και επιλογές. Και η άποψη να μην έχει καμία σημασία. Ούτε και η κριτική ή η απαρέσκεια.

Χρόνια και χρόνια υποφέρουν οι κάτοικοι του Κερατσινίου και από σπόντα και της Δραπετσώνας από τα σκουπίδια στο Σχιστό, γιατί όχι όμως οι κάτοικοι της Γλυφάδας, της Κηφισιάς ή της Εκάλης; Το προκλητικό είναι ότι υποφέρουν δίχως ποτέ να πάρουν αντισταθμιστικά ωφέλη για το καλό της πόλης τους.

Το μόνο ώφελος, μπορούμε καταχρηστικά να πούμε έτσι, είναι ότι αρκετοί κάτοικοι "επιμορφώθηκαν" σχετικά με τα σκουπίδια και την εντελώς ταξική κυβερνητική πολιτική διαχείρησή τους. Τον τελευταίο λοιπόν μισό αιώνα και πολλές συζητήσεις (δημόσιες αλλά και ιδιωτικές) για τα σκουπίδια έχουν γίνει και στους δύο δήμους του Πειραιά, και πολλές φορές ήταν θέμα προτεραιότητας στα δημοτικά συμβούλια όπως και σε αρκετών συλλόγων, και αναλύσεις έγιναν που διαβάστηκαν και κείμενα διαμαρτυρίας- καταγγελίας τυπώθηκαν, μοιράστηκαν και αναρτήθηκαν στα μέσα που κυκλοφόρησαν ευρέως και αγώνες δώσανε οι κάτοικοι με το δήμο. Όχι πολλοί πάντως κι αυτό είναι μία αλήθεια που θέλει σκέψη και συζήτηση για τους λόγους της ισχνής παρουσίας του κόσμου στα καλέσματα του δήμου και των συλλόγων, κάτι που συμβαίνει και στο θέμα της Oil One με τον ρύπο της μελισσανιδίλας της. Τέλος πάντων, όλοι αυτοί οι άχαροι- αμυντικοί αγώνες για τη χωματερή είχαν σαν αποτελέσμα να κλείσει οριστικά ο Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων (ΧΥΤΑ) στο Σχιστό το 1992.

Τάσος Βρεττός. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις Ελληνίδων ηθοποιών με μια πορεία σπάνια και ένα απόσταγμα απόψεων και στάσεων ζωής εξαιρετικό σε μια εξομολόγηση μάθημα ζωής.

-Είμαι άνθρωπος που μου αρέσουν, αυτό που λέει ο Καβάφης, τα πράγματα τα αισθηματοποιημένα. Με την έννοια, δηλαδή, να υπάρχει χώρος στα πράγματα, να βάλεις τα δικά σου συναισθήματα μέσα. Να μην είναι καρποστάλ.

-Το μέρος που πήγαινα πολλά χρόνια, είναι η Νίσυρος. Είναι στην άλλη άκρη του κόσμου, επειδή δεν έχει αεροδρόμιο, μέχρι πολύ πρόσφατα ήταν ένα μέρος όπου έφτανες τις τέσσερις το πρωί σε ένα καράβι, μετά από μια γλυκιά ταλαιπωρία νυχτερινή, έφτανες και έβλεπες αυτό το νησάκι το οποίο δεν το είχε αγγίξει καθόλου ο τουρισμός και ήταν πάρα πολύ αγαπητικό αυτό το αίσθημα που ένιωθα.