Προσωπικές (251)
Akylas: «Τραγουδώ για τα άτομα που δεν χωράνε σε νόρμες» - Ο Akylas αφηγείται τη ζωή του στον M.Hulot
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Ο νεαρός μουσικός από τις Σέρρες πέρασε πολλές απογοητεύσεις μέχρι να καταφέρει να πραγματοποιήσει το όνειρό του και να κερδίσει την αγάπη του κόσμου.
Από τις κουζίνες, την πίστα του κρουαζιερόπλοιου και τη μουσική στον δρόμο μέχρι την Αυστρία και τώρα στη Eurovision, η πορεία ήταν μεγάλη και δύσκολη.
Ο Akylas αφηγείται τη ζωή του στη lifo
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στις Σέρρες, όπου είχα ωραία παιδικά χρόνια, με φίλους, παρέες, φουλ παιχνίδι στη γειτονιά – τα σχολικά μου χρόνια τα πέρασα έξω, στον δρόμο, όπως πολλά παιδιά της επαρχίας.
Αυτά θυμάμαι, γιατί μου αρέσει να κρατάω τις φωτεινές στιγμές της ζωής μου, τα σκοτεινά να τα αφήνω λίγο πίσω.
Από το δημοτικό είχα καταλάβει ότι μου αρέσει να χώνομαι σε θεατρικές παραστάσεις, να παίζω ρόλους και να «μπαίνω» σε άλλους χαρακτήρες. Πάντα συμμετείχα στις παραστάσεις του σχολείου. Ο πρώτος μου ρόλος ήταν ο Αϊ-Βασίλης στη Β' Δημοτικού.
Είσαι σίγουρος ότι είναι παλαβός αυτός ο συγγραφέας....ναι καλέ αφού τ' όνομά του είναι Γιάννης
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Βελβεντό Κοζάνης, σ’ ένα αγροτικό περιβάλλον που δεν είχε σχέση με γράμματα και τέχνες.
Η μαμά μου ήταν μοδίστρα και αγρότισσα, ο μπαμπάς μου οδηγός σε φορτηγά και αγρότης. Είμαι, όπως πολλοί Έλληνες γιοι, γιος μιας μητέρας εμφατικά παρούσας κι ενός πατέρα που, λόγω δουλειάς και λόγω της συνήθους για τη χώρα μας αρσενικής ψυχικής συγκρότησης, ήταν λιγότερο παρών. Το αποτέλεσμα ήταν ότι ανατράφηκα κυρίως με το περιβάλλον και τους συγγενείς της μαμάς μου.
Επιπλέον, οι πρώτου βαθμού συγγενείς από τη μεριά του μπαμπά μου είναι μετανάστες στην Αυστραλία κι έτσι οι επαφές με κείνη την πλευρά της οικογένειας σπάνιζαν. Επαφή υπήρχε με το σόι της μαμάς, γεμάτο γυναίκες –θείες, ξαδέρφες, τη γιαγιά μου πάνω απ’ όλα– κι επίσης με τις πελάτισσες της μαμάς μου.
Ο ιστορικός Χρήστος Λούκος που το 2022 έκανε μία απόπειρα βιογραφίας του Καποδίστρια και τώρα ξεκίνησε κάτι παρόμοιο για τον Μαυροκορδάτο μας εξιστορεί πως από παιδί έφτασε ως εδώ
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Από τα δημοτικά αρχεία της Ερμούπολης έως το Πανεπιστήμιο της Κρήτης, ο έγκριτος ιστορικός και βιογράφος του Καποδίστρια αφηγείται τη ζωή του στο Γιάννη Πανταζόπουλο.
Μεγαλωμένος στη φτώχεια, με αρβανίτικη καταγωγή, στα υπόγεια των τυπογραφείων και στα βραδινά σχολεία, έμαθε από νωρίς ότι τίποτα δεν είναι αυτονόητο.
Γεννήθηκα το 1944 στην Αθήνα, στα Κάτω Πετράλωνα, λίγους μόλις μήνες πριν από την αποχώρηση των Γερμανών.
Ήταν μία από τις πιο υποβαθμισμένες γειτονιές της πόλης τότε. Σήμερα, μόνο ορισμένες ελληνικές ταινίες μπορούν να δώσουν μια εικόνα τού τι σήμαινε να ζεις εκεί τα χρόνια εκείνα.
Ακόμη και το Ρουφ ήταν αλάνα. Εκεί όπου σήμερα υπάρχει κολυμβητήριο, εμείς παίζαμε ποδόσφαιρο.
Μια συζήτηση του Δημήτρη Παπαϊωάννου με την Ελίνα Κουντούρη για τη φιλία, την απόγνωση, τον έρωτα και τελικά την αφύπνιση στην τέχνη
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Tο έργο "Ρέκβιεμ για το τέλος του έρωτα" (1995), σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαϊωάννου και σε μουσική σύνθεση του Γιώργου Κουμεντάκη, το οποίο παρουσιάζεται μετά από τριάντα χρόνια για πρώτη φορά με ζωντανή ορχήστρα και με μαέστρο τον Θεόδωρο Κουρεντζή, αποτελεί ένα προσωπικό μνημόσυνο για φίλους και τον κύκλο τους που χάθηκαν από το AIDS τη δεκαετία του 1990.
Σε αυτήν τη συνομιλία, ο Παπαϊωάννου εμβαθύνει στις προσωπικές διασυνδέσεις και στις αφανείς ιστορίες που διαμόρφωσαν το Ρέκβιεμ – στα θεμελιώδη στοιχεία της ηδονής, του θανάτου, του αποκλεισμού και του σώματος που καθορίζουν τη ζωή του ανθρώπου.
Όλια Λαζαρίδου: Δεν γερνά η ψυχή, παραμένει πάντα νέα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Τάσος Βρεττός. Μια από τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις Ελληνίδων ηθοποιών με μια πορεία σπάνια και ένα απόσταγμα απόψεων και στάσεων ζωής εξαιρετικό σε μια εξομολόγηση μάθημα ζωής.
-Είμαι άνθρωπος που μου αρέσουν, αυτό που λέει ο Καβάφης, τα πράγματα τα αισθηματοποιημένα. Με την έννοια, δηλαδή, να υπάρχει χώρος στα πράγματα, να βάλεις τα δικά σου συναισθήματα μέσα. Να μην είναι καρποστάλ.
-Το μέρος που πήγαινα πολλά χρόνια, είναι η Νίσυρος. Είναι στην άλλη άκρη του κόσμου, επειδή δεν έχει αεροδρόμιο, μέχρι πολύ πρόσφατα ήταν ένα μέρος όπου έφτανες τις τέσσερις το πρωί σε ένα καράβι, μετά από μια γλυκιά ταλαιπωρία νυχτερινή, έφτανες και έβλεπες αυτό το νησάκι το οποίο δεν το είχε αγγίξει καθόλου ο τουρισμός και ήταν πάρα πολύ αγαπητικό αυτό το αίσθημα που ένιωθα.
Η Ζωζώ Νταλμάς χόρεψε γυμνή στον Κεμάλ Ατατούρκ και ύστερα άνθισε ο έρωτας
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Στέφανος Τσιτσόπουλος. Η Ζωζώ Νταλμάς, ο Κεμάλ Ατατούρκ, ο έρωτάς τους, ο Βασίλης Τσιτσάνης και η Ντερμπεντέρισσα
Έζησα τα πάντα, έκανα τα πάντα, δεν είχα φραγμούς, ήμουν ελεύθερη. Μεγάλες λέξεις, μεγάλες πόζες, ξελιγώματα, ε; Αλλά ησυχάστε, δεν πρόκειται για τέτοιο πράγμα. Νομίζετε πως μια καλλιτέχνιδα της δικής μου ιδιοσυγκρασίας, μποέμισσα από κούνια και αδιόρθωτα αναρχική που δεν μπορεί να ανεχθεί ρέγουλες, ετικέτες και δεσμούς σκλαβιάς, δεν έχει καμιά φιλοσοφική αρχή; Ε, λοιπόν εγώ έχω μία, πως η ζωή δεν έχει καμιά απολύτως αξία όταν δεν μοιάζει με ρομάντζο».
Παίζουν δυνατά και όμορφα μία μεταφράστρια ονόματι Κλαίρη Μιτσοτάκη κι ένας αρχιτέκτονας Αντρέας Κουρκούλας που ζουν ανάμεσά μας
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Τα τελευταία χρόνια έχω γνωρίσει τρεις τέσσερις συνανθρώπους που εξακριβωμένα είναι απλά συνονόματοι με τον πρωθυπουργό μας. Σίγουρα θα είχα γνωρίσει και πιο παλιά αλλά τότε δεν τους έδινα σημασία εξ αιτίας του επώνυμού τους. Το μόνο κοινό που παρατήρησα από τους συνονόματους που γνώρισα πρόσφατα είναι πως δίχως να παρουσιάζουν με μια πρώτη ματιά κάτι ξεχωριστό πως γίνεται και φυσούν έναν αέρα δυνατό. Ναι, μπορεί να τον φαντάζομαι, ή, μπορεί να τον είχαν ανεξάρτητα από την συνωνυμία, που απλά να ενισχύθηκε. Αλήθεια, δεν ξέρω. Όλοι πάντως οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ονόματα και επώνυμα παίζουν έναν ρόλο, μικρό συνήθως στην εποχή μας, στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας, που άλλοτε δίνει φτερά κι άλλοτε βάζει φρένο σε αυτόν/ήν που τα έχει.
Κωνσταντίνος Τσουκαλάς «Στα μάτια των νέων σήμερα βλέπω θυμό και φόβο, αλλά όχι αμφιβολία. Μια πλήρη αδυναμία να φανταστούν ένα μέλλον»
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Γεννήθηκα το 1937 στην Αθήνα και το πρώτο μου σπίτι ήταν στην οδό Σπευσίππου. Η οικογένειά μου ήταν αστικής προελεύσεως, με πατέρα, παππού και προπάππου δικηγόρο. Είμαι παιδί της Κατοχής, αλλά δεν μπορώ να πω ότι έζησα τις κακουχίες που βίωσαν οι περισσότεροι Έλληνες, δεν πείνασα. Από τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι ότι ήμουν πολύ προστατευμένος, με τη μητέρα μου να περπατάει δεκάδες χιλιόμετρα για να μου φέρει να φάω από διάφορους προμηθευτές που είχε ακόμα και στον μακρινό Ασπρόπυργο. Η Κατοχή είχε σκεπάσει τα πάντα με έναν γκρίζο μανδύα. Φόβος και σιωπή στους δρόμους.
Βασίλης Καραποστόλης: «Είναι ανάγκη να πιστέψουμε ότι η Ελλάδα βρίσκεται πιο πάνω από το κράτος»
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Σ.Δ. Γύρω στα τέλη της δεκαετίας του '80 τα πολιτικά πάθη ήταν σε έξαρση κι αυτό που εισέπραττα ήταν μία εξαχρείωση του δημόσιου βίου που με ενοχλούσε πολύ, τόσο ώστε με πετούσε στην εξέδρα του πολιτικού παιχνιδιού κι ακόμα παραπέρα. Έτυχε τότε να διαβάσω το βιβλίο του Βασίλη Καραποστόλη "Ήπιος λόγος", που ήρθε κι έδεσε με ότι Πολιτικό είχα ανάγκη εκείνη την εποχή. Και δεν ήταν μόνο όλα όσα έλεγε, αλλά και η διαυγής και ισορροπημένη γραφή του που έδενε με τις ιδέες του. Από τότε έγινα "κολλητός" του έχοντας διαβάσει μέχρι σήμερα σχεδόν όλα τα βιβλία του. Και κάθε φορά που τέλειωνα ένα βιβλίο του κατέληγα πως στο θέμα που διαπραγματευόταν αυτός τα έλεγε καλύτερα από όσα με διέτρεχαν.
Ο ζωγράφος Χρήστος Μποκόρος: «Η τέχνη δεν είναι θέαμα, πρέπει να σε αφορά και να σε πονάει»
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
M.Hulot. Γεννήθηκα στο Αγρίνιο, η μάνα μου έλεγε ότι την πιάσαν οι πόνοι μέσα στο καπνοχώραφο· τότε η πόλη ήταν συνδεδεμένη ακόμη με τα καπνά. Μέχρι τα 19 μου χρόνια έζησα εκεί, και κάθε καλοκαίρι ήμουν όντως στα καπνοχώραφα. Οι γονείς μου ήταν βιοπαλαιστές. Ο πατέρας μου είχε σπουδάσει νομικά, μετά έγινε αξιωματικός στον ΕΛΑΣ, έκανε εξορία, και μετά την εξορία άνοιξε ένα υφαντουργείο. Πήγε να δουλέψει εκεί υφάντρα η μάνα μου, προσφυγοπούλα, ερωτεύτηκαν, έκαναν οικογένεια, αλλά το υφαντουργείο έκλεισε και από όλα αυτά απέμεινε η οικογένεια: οι γονείς μου, εγώ και η αδελφή μου. Ήμουν το πρώτο παιδί στο σόι της μάνα μου, που ήταν πολυμελές, οπότε αυτό που κυρίως θυμάμαι είναι η αγάπη που εισέπραττα από ένα ευρύτερο περιβάλλον.