Τα τελευταία χρόνια έχω γνωρίσει τρεις τέσσερις συνανθρώπους που εξακριβωμένα είναι απλά συνονόματοι με τον πρωθυπουργό μας. Σίγουρα θα είχα γνωρίσει και πιο παλιά αλλά τότε δεν τους έδινα σημασία εξ αιτίας του επώνυμού τους. Το μόνο κοινό που παρατήρησα από τους συνονόματους που γνώρισα πρόσφατα είναι πως δίχως να παρουσιάζουν με μια πρώτη ματιά κάτι ξεχωριστό πως γίνεται και φυσούν έναν αέρα δυνατό. Ναι, μπορεί να τον φαντάζομαι, ή, μπορεί να τον είχαν ανεξάρτητα από την συνωνυμία, που απλά να ενισχύθηκε. Αλήθεια, δεν ξέρω. Όλοι πάντως οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ονόματα και επώνυμα παίζουν έναν ρόλο, μικρό συνήθως στην εποχή μας, στη διαμόρφωση της προσωπικότητάς μας, που άλλοτε δίνει φτερά κι άλλοτε βάζει φρένο σε αυτόν/ήν που τα έχει.Πρόσφατα έμαθα και την Κλαίρη Μιτσοτάκη, ναι με "γιώτα", οπότε είμαστε σίγουροι ότι ουδεμία σχέση έχει με την οικογένεια Μητσοτάκη. Η Κλαίρη Μιτσοτάκη λοιπόν, είναι μεταφράστρια, που έχει ασχοληθεί με ένα μεγάλο μέρος του έργου του λογοτέχνη, δοκιμιογράφου και κριτικού Μαρσέλ Προυστ ( Ωτέιγ, Παρίσι,1871 - 1922) του οποίου το πλέον ξακουστό έργο του θεωρείται το "Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο" (1913-1927). Κριτικοί, συγγραφείς κι ένα μέρος του βιβλιόφιλου κόσμου θεωρεί ότι ο Προύστ υπήρξε ένας από τους συγγραφείς του 20ου αιώνα που είχαν μια μεγάλη επιρροή στο σύμπαν της λογοτεχνίας. Στη συνέντευξη που παραχώρησε η Κλαίρη Μιτσοτάκη στον Γιάννη Πανταζόπουλο μας ξεναγεί στον κόσμο του Προύστ, εκφράζει τον θυμό της για την πανταχού παρούσα απάτη της εποχής μας και τονίζει πως θεωρεί ότι η αξιοπρέπεια και η φιλία είναι τα πιο σημαντικά πράματα στη ζωή μας.
Πατώντας lifo.gr/culture/vivlio θα εμφανιστεί η διαυγής συνέντευξή της.
Είναι πολύ κοντά, αλλά διαφέρουν, στα χρόνια μάλιστα 20. Άλλο λοιπόν Κούρκουλος (Ζωγράφου, 1934 - 2007) και άλλο ο συνομήλικος Κουρκούλας ( Χαλάνδρι, 1953). Νίκος ο πρώτος, Αντρέας ο δεύτερος. Ηθοποιός ο πρώτος, αρχιτέκτονας ο δεύτερος. Ο πρώτος υπήρξε επίσης για πολλά χρόνια πρόεδρος της Ένωσης των θιασαρχών του Ελληνικού Θεάτρου, (ΠΕΕΘ), ενώ από το 1994 μέχρι το θάνατό του διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου με σημαντικότατο έργο. Ο δεύτερος, μετά τον εμφύλιο έζησε στο Χαλάνδρι ένα θαύμα και γνώρισε κάποιους μαγικούς ανθρώπους, να όπως π.χ ο Κωστής Παπαγιώργης.
Πατώντας lifo.gr/culture/design θα σας εμφανιστεί η παρουσίαση της ζωής του Αθηναίου Αντρέα Κουρκούλα στην Αργυρώ Μποζώνη. Μιλά για την αντιχουντική του φάση και την απόρριψη του κατεστημένου ως την πίστη του στη χωρική εμπειρία και τις προκλήσεις της Αθήνας καθώς και για το μέλλον των νέων δημιουργών. Μιλά επίσης για διακεκριμένους αρχιτέκτονες με πάθος για την ουσία, τις ευκαιρίες και τις πληγές της σύγχρονης πόλης και σε κάποια αποστροφή εκτιμά ότι αυτήν την εποχή που ζει στον Λυκαβητό «Η μεγάλη απειλή είναι να γίνει η πόλη ένα μεγάλο ξενοδοχείο».
