Προσωπικές

Προσωπικές (251)

kokkalis1Σ.Δ. Ο 54χρονος Πέτρος Κόκκαλης πρέπει να είναι ο μοναδικός υποψήφιος στις επερχόμενες Ευρωεκλογές με τον οποίο έχω ανταλλάξει χειραψία και έχω πει πεντέξι φορές δυο τρεις κουβέντες στο πόδι. Πότε και που; Στο λιμάνι του Πειραιά, το 2015-16, τότε που πέρασαν από την Ελλάδα περίπου 800 χιλ. πρόσφυγες και μετανάστες. Εκείνους τους μήνες οι ευαίσθητες συλλογικότητες κι εθελοντές σε θέματα προσφύγων/μεταναστών είχαν ενεργοποιηθεί και βοήθησαν να διαμένουν για ένα διάστημα στο λιμάνι κάθε φορά γύρω στους 2.500 πρόσφυγες από Συρία και Αφγανιστάν, συνεχώς ανανεούμενοι. Εκεί ήμουν με αρκετούς άλλους συνανθρώπους μας, που σαν στρατιώτες βοηθούσαμε να είναι όσο γινόταν πιο ανεκτή η διαβίωσή τους.

 

Τετάρτη, 15 Μαΐου 2024 18:53

Ο Άρης Ρέτσος για την σχέση του με την Τέχνη

Επιλέγων ή Συντάκτης

retsosΓεννήθηκα στην Αλεξάνδρεια το 1957.

Αυτό που μ' άρεσε ήταν η ατμόσφαιρα.

Θυμάμαι τον αέρα της. Μεθυστικός,

που δε σε αφήνει να συγκεντρωθείς.

Νομίζεις πως περνούν πολιτισμοί

μέσα από τον αέρα.

olafaq10Γεωργία Δρακάκη. Θέατρο, μουσική, ταξίδι, αγάπη για δημιουργία, ανάγκη για επικοινωνία. Αυτές είναι μερικές βασικές λέξεις κλειδιά που περιγράφουν τον ηθοποιό και πιανίστα Μελαχρινό Βελέντζα, για τον οποίο το καλοκαίρι αναμένεται γεμάτο συναντήσεις και συγκινήσεις, με το καράβι του “Lemon” που συμπληρώνει φέτος έξι χρόνια μυρωδάτης ζωής. To “Lemon”, η παράσταση-εμπειρία που έχουν παρακολουθήσει περισσότεροι από 14.500 θεατές, είναι η ιστορία ενός πιανίστα  που γεννήθηκε πάνω σε ένα καράβι και δεν πάτησε ποτέ το πόδι του στη στεριά.

palavosΠριν περίπου 10 χρόνια διάβασα το "Αστείο", μία συλλογή διηγημάτων του Γιάννη Παλαβού (Βελβεντό Κοζάνης, 1980), που τιμήθηκε  με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος και το Βραβείο Διηγήματος του ηλεκτρονικού περιοδικού "Ο Αναγνώστης". Αυτό που μου έκανε κλικ ήταν μία όλο χάρη φαντασία που με πηγαινοέφερνε από τον σκληρό τον θάνατο στην τρυφερότητα του αισθητισμού, και καταευχαριστήθηκα αυτό το ταξίδι τόσο ώστε όταν μετά από κάποια χρόνια πήρε το μάτι μου μια άλλη συλλογή διηγημάτων του,"Το Παιδί", το αγόρασα αβλεπί. Ευτυχώς το χάρηκα κι αυτό και το χάρισα σε κάποιους φίλους βιβλιόφιλους. 

papamarkosΚουρμουλής Νίκος. Συμπληρώνονται φέτος δέκα χρόνια από την κυκλοφορία του «Γκιακ» (2014 Αντίποδες, 2020 Πατάκης) του Δημοσθένη Παπαμάρκου. Της συλλογής διηγημάτων όπου οι αντιήρωες είναι στρατιώτες που πολέμησαν στα άγρια πεδία των μαχών στη Μικρά Ασία και επιστρέφουν οριστικά αλλαγμένοι στον τόπο τους, στη Λοκρίδα. Το βιβλίο απέσπασε το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών και το Βραβείο του περιοδικού Αναγνώστης. Ο 40άρης πλέον συγγραφέας μιλά στο Βιβλιοδρόμιο για τη σύγχρονη Ελλάδα και για το νέο μυθιστόρημα που ετοιμάζει.Αυτή ήταν η αφορμή για τη συζήτησή μας, εν αναμονή του νέου του βιβλίου που θα έχει τη μορφή μυθιστορήματος και διαδραματίζεται στη σημερινή εποχή.

kathimerini19Τασούλα Επτακοίλη. Ο κορυφαίος επιστήμονας μιλάει για την πορεία του, τις ανακαλύψεις του και τη νέα «τάση» στη σχέση γιατρού - ασθενούς. Ο ίδιος δηλώνει ότι δεν μπορεί να είναι γιατρός από χαρτόνι.

O πατέρας του, Ηρόδοτος Νικολαΐδης, ήταν γιατρός. Σπούδασε στην Ελλάδα στα χρόνια του Μεσοπολέμου, επέστρεψε στην Κύπρο, αγόρασε ένα γαϊδούρι (ελάχιστοι δρόμοι υπήρχαν τότε στο νησί) και γύριζε τα χωριά. «Σε μια εποχή που δεν είχαν ακόμα ανακαλυφθεί τα αντιβιοτικά, συχνά, σε σοβαρά περιστατικά, έμενε στα σπίτια των ασθενών για να μπορεί να παρακολουθήσει την εξέλιξη της υγείας τους και να παρέμβει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αν ο ασθενής πέθαινε, πήγαινε στην κηδεία του. Αν ζούσε, συμμετείχε στο γλέντι που οι χωριανοί έκαναν προς τιμήν του επιστήμονα που τον έσωσε. Μετά επέστρεφε στο σπίτι. Με τέτοιες αφηγήσεις μεγάλωσα.

manikasΑντώνης Μποσκοΐτης: Άνθρωπος της μουσικής, των δίσκων, του ραδιοφώνου, των ταξιδιών, της ποίησης και του ονείρου. Είναι ο Θοδωρής Μανίκας που αφηγείται τη ζωή του όλη στο koutipandoras.gr. 

Ο Θοδωρής Μανίκας αποτελεί ένα μεγάλο κομμάτι της ιστορίας της ελληνικής δισκογραφίας από τη Μεταπολίτευση και μετά. Πολυπράγμων, πολυγραφότατος, πάντα δραστήριος, παραγωγικός και εφευρετικός, από το ξεκίνημα του στα 80s μέχρι σήμερα, που. αν και παλεύει σθεναρά το σοβαρό θέμα της υγείας του, ετοιμάζει πολλά ενδιαφέροντα δισκογραφικά projects. Η συζήτηση μας πίστευα πως θα διαρκέσει μάξιμουμ μιάμιση ώρα και τελικά κράτησε ένα ολόκληρο τρίωρο. Και τι να αφήσεις εκτός σε μία συνέντευξη μαζί του;

ogdoo2Γιάννης Αλεξίου. Για να γράψω τις ερωτήσεις που θα έκανα στον Μάκη Μηλάτο διάλεξα το καλό μου στυλό, ένα μωβ πάρκερ, στο χρώμα του Rock, που το χρησιμοποιώ μόνο σε πολύ ειδικές περιπτώσεις. Είναι ο άνθρωπος που ενέπνευσε με τις γνώσεις του, το πάθος του, την πένα του και την μεθοδικότητα του, τη δική μου γενιά, την επόμενη δηλαδή από την δική του, και συνεχίζει αυτή την παράδοση για τους νεώτερους. Τον θαυμάζω που ακόμη παρακολουθεί με ευλάβεια τις νέες κυκλοφορίες όλων των μουσικών ειδών και γράφει γι’ αυτές. Είναι ο «τελευταίος των Μοϊκανών», ενεργός, μιας σπουδαίας γενιάς μουσικών δημοσιογράφων που έγραψε ιστορία την στιγμή που συνέβαινε. Ο ίδιος πάντως δίνει βαρύτητα με όσα ανακαλύπτει στην χαοτική εποχή της υπερπληροφόρησης.

mariosΘ.Ιγνατιάδης. Ο  Μάριος Μάζαρης είναι δάσκαλος

στο 13ο Δημοτικό Σχολείο Κερατσινίου

και φέτος βραβεύτηκε με το 1ο βραβείο

Βιβλίων Public στην κατηγορία Ελληνική Παιδική λογοτεχνία για το

βιβλίο του «Η αγκαλιά που ψήλωνε», ένα βιβλίο που μέχρι τώρα έχει

κάνει πολλές πωλήσεις.

1η ) Από πού έρχεστε; 

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Πέραμα το 1983. Τα παιδικά μου χρόνια είχα την τύχη να τα ζήσω μια δεκαετία που ακόμα η γειτονιά είχε νόημα σαν λέξη, τα στρώματα να κοιμόμαστε στα μπαλκόνια τα καλοκαίρια ήταν μια πραγματικότητα, όπως και το να γνωρίζεις τους γείτονες σου.

egesM.Hulot. Συναντήσαμε τη σπουδαία αρχαιολόγο στο νέο μουσείο των Αιγών, μια αρχαία πόλη ανάμεσα στη Βεργίνα και τα Παλατίτσια, στην Ημαθία και το όνομά της σημαίνει κατσίκια. 

Μπαίνοντας στο νέο μουσείο των Αιγών το πρώτο πράγμα που σε εντυπωσιάζει είναι οι μεγάλοι, άπλετοι χώροι, που θυμίζουν περισσότερο γκαλερί σύγχρονης τέχνης παρά μουσείο. Τα αίθρια με το φυσικό φως –το ένα με την έκθεση των γλυπτών σκεπασμένο με γυαλί, το άλλο με το Aνάκτορο των Αιγών ως αυτόνομη εκθεσιακή μονάδα– και το απόλυτο λευκό που κυριαρχεί παντού δημιουργούν μια μυστικιστική ατμόσφαιρα, ψυχρή, σχεδόν απόκοσμη.