Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Ένας σπουδαίος αθλητής, ένας υπέροχος άνθρωπος που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 42 ετών νικημένος από μία σπάνια μορφή καρκίνου.

Η Ελληνίδα ηθοποιός που πέρασε από όλες τις μεγάλες θεατρικές σκηνές της Αθήνας και αγαπήθηκε από το ευρύ κοινό για τους τηλεοπτικούς της ρόλους ως «Γιολάντα» στο «Δις Εξαμαρτείν» και Ντένη Μαρκορά στους «Δύο ξένους» αφηγήθηκε πριν τέσσερα χρόνια την πολυκύμαντη ζωή της στον Χρήστο Παρίδη.

Ηταν ένας δύσκολος χειμώνας για την κυρία Ντίνα Κώνστα. Οι ιώσεις την κρατούσαν συχνά στο σπίτι κρεβατωμένη, με αποτέλεσμα να αναβάλλουμε συνεχώς τη συνάντησή μας.

 Μέχρι που μια ηλιόλουστη μέρα, εκεί που δεν το περίμενα, μου απάντησε θετικά, λέγοντάς μου «έλα, είμαι πολύ καλύτερα», με εκείνη τη χαρακτηριστική της φωνή, στην οποία όντως αναγνώριζα τον δυναμισμό και τη χαρά της ζωής που όλοι μάθαμε από τους τηλεοπτικούς ρόλους που την έκαναν διάσημη στο πανελλήνιο.

M.Hulot. Η ταλαντούχα μουσικός μιλά για τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια και περιγράφει βήμα-βήμα τη διαδικασία δημιουργίας του εκπληκτικού πρώτου άλμπουμ της "YENNA" (στο τέλος), που μόλις κυκλοφόρησε.

Γεννήθηκα στην Αθήνα και τα πρώτα μου χρόνια τα έζησα σε ένα διαμέρισμα στα Ιλίσια. Η μαμά μου δούλευε στον Ασπρόπυργο, στα διυλιστήρια, και έφευγε από το σπίτι στις εφτά κάθε πρωί για να πάει στη δουλειά. Ο μπαμπάς μου ήταν γιατρός στο Ιπποκράτειο. Μέχρι τριών χρονών μεγάλωσα με κάποιες κυρίες που με φρόντιζαν στο σπίτι, μεταξύ αυτών και η Νάζικ, που ήταν από το Σουδάν, ξαδέλφη του μπαμπά μου, έτσι μάθαινα αραβικά και από κείνη. Από το προνήπιο μέχρι την Α’ Δημοτικού πήγαινα σε αγγλόφωνο σχολείο όπου δίδασκαν και αραβικά, επειδή ο ιδιοκτήτης ήταν Λιβανέζος, για να μάθω τη γλώσσα του μπαμπά μου και πιο «ακαδημαϊκά». Οι συμμαθητές μου ήταν κυρίως παιδιά διπλωματών, τα οποία κάθε χρόνο άλλαζαν χώρα διαμονής και έπρεπε να πηγαίνουν σε ένα «διεθνές» σχολείο. Την πρώτη δημοτικού τη διδάχτηκα και στα ελληνικά από τη μαμά μου στο σαλόνι του σπιτιού μας. Είχε πάρει τα βιβλία του ΟΕΔΒ και με έβαζε κάθε απόγευμα να γράφω τα γράμματα «Α, Β, Γ» και να διαβάζω στα ελληνικά. Το πρωί στο σχολείο συνέχιζα με «A, B, C» και « ت,ب ,ا, ث». Στο σπίτι μιλούσαμε ελληνικά και καμιά φορά αραβικά, όταν είχε κόσμο μπροστά, για να μη μας καταλάβουν.

Γιώργος Ψωμιάδης. Γεννήθηκα στη Χίο το 1988. Ο πατέρας μου ήταν για κάποια χρόνια στο εξωτερικό λόγω δουλειάς –ασχολούνταν με τα οικονομικά, δούλευε στο λογιστήριο ενός πλωτού ξενοδοχείου‒, οπότε μεγάλωσα με τη μητέρα μου, τον αδελφό και την αδελφή μου. Το πόλο μπήκε στη ζωή μου όταν ήμουν επτά. Από πολύ νωρίτερα, όμως, τα καλοκαίρια, που ήμουν στο εξοχικό με τη γιαγιά και τον παππού μου, όλη μέρα έπαιζα με φίλους στη θάλασσα. Πάντα αγαπούσα το νερό από πολύ μικρή ηλικία.

• Πρώτα μπήκε στην πισίνα ο αδελφός μου. Είχαμε μια οικογενειακή παράδοση στο άθλημα, ο πατέρας και ο θείος μου κολυμπούσαν σε μια εποχή που δεν υπήρχε καν πισίνα και ο ναυτικός όμιλος λειτουργούσε μόνο τους καλοκαιρινούς μήνες, στη θάλασσα. Ξεκίνησα κολύμβηση στη μικρή πισίνα, αλλά δεν μου άρεσε. Το πόλο κέρδισε το ενδιαφέρον μου, σιγά σιγά άρχισα να αποκτώ φιλίες και παρέες στον χώρο και ήθελα να βρίσκομαι εκεί. Άρχισα να κολλάω με το άθλημα.

Στόχος της συνέντευξης: μια φιλοσοφική συζήτηση για το πώς βιώνει και πώς νοηματοδοτεί ένας μεγάλος αθλητής τον αθλητισμό, με ερωτήσεις που πηγάζουν από την αριστοτελική ηθική. Έναυσμα: ο μαγνητισμός που ασκεί η ιδιαίτερη προσωπικότητα του Μίλτου Τεντόγλου. Τόπος και χρόνος συνάντησης: Καλαμάτα, Απρίλιος 2022. Διάρκεια συνέντευξης: 47 λεπτά.

Αρχικά είχα μια μακρά συνομιλία με τον προπονητή του, τον εξαιρετικά ενδιαφέροντα άνθρωπο Georgi Pomaski. Μου μίλησε με απρόσμενη ειλικρίνεια, κυρίως για τον Μίλτο. Ήταν ξεκάθαρο ότι με προετοίμαζε για άτι. Μετά εμφανίστηκε ο Μίλτος, ακριβώς στην ώρα του, παρά ένα λεπτό, όπως πάντα.