Προσωπικές (251)
Έμιλυ Κολιανδρή: «Κάνουμε διαρκώς εμφυλίους, κάθε μήνα σκοτώνουν μια γυναίκα, τελικά κάτι πήγε πολύ λάθος»
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Μια συζήτηση της Αργυρώς Μποζώνη για το θέατρο, τη μητρότητα και τα νέα δεδομένα της εποχής με την ηθοποιό που θα υποδυθεί τη βασίλισσα Αμαλία στην παράσταση «Amalia melancholia, η βασίλισσα των φοινίκων» του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά.
Περιμένοντας την Έμιλυ Κολιανδρή να τελειώσει την πρόβα της, σκέφτομαι ότι αυτή η όμορφη γυναίκα είναι τόσο χαμηλού προφίλ, που λίγοι ξέρουν ότι έχει ένα φοβερό χιούμορ και μάλλον είναι το πιο σοβαρό όπλο για να αντιμετωπίσει την «απάνθρωπα δύσκολη» καθημερινότητά της.
Στέλιος Μάινας: Όλη η ανθρωπότητα είμαστε πιασμένοι χεράκι-χεράκι και τώρα αντιλαμβανόμαστε τη σχέση μας με το κλίμα
Επιλέγων ή Συντάκτης Φώτης Νυχτολέας
Ο ηθοποιός μίλησε στη Χρύσα Λύκου για τους τοξικοεξαρτημένους του κέντρο της Αθήνας, τους Αγίους των Εξαρχείων, για το γεγονός ότι δεν έδωσε ποτέ καμία συμβουλή στον γιό του και πως μέχρι και σήμερα είναι με το ένα πόδι έξω απ' το θέατρο.
H πορεία του Στέλιου Μάινα στον χώρο του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου, ενώνεται με ένα νήμα ταπεινότητας και τρυφερής συνύπαρξης με τον εκάστοτε ρόλο, ακροβατώντας χωρίς να πέσει, σε ρίσκα που πήρε και που του φανέρωσαν την υπερβατική ουσία της Τέχνης. Δώσαμε ραντεβού σ’ ένα καφέ που χάθηκα στην επιστροφή και κάναμε από εκείνες τις κουβέντες μου μυρίζουν ελληνικό καφέ σκέτο, μέχρι που βράδιασε
Στέλιος Κόης, αρχιτέκτονας: «Η κατοικία, ειδικά τώρα, επανεκτιμάται ως το δοχείο της προσωπικής ζωής»
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Του Γιάννη Πανταζόπουλου. Γεννήθηκα στους πρόποδες του Aγίου Όρους και συγκεκριμένα στην Ουρανούπολη Χαλκιδικής. Το σπίτι μας είναι χτισμένο δίπλα στη θάλασσα. Ένας ξεχωριστός και αμόλυντος τόπος με φυσικό κάλλος, όπου συνυπήρχε το πνευματικό με το κοσμικό στοιχείο. Μεγαλώνοντας στο περιβάλλον της αθωνικής πολιτείας, μυήθηκα στην ασκητική ζωή, γνώρισα τη βυζαντινή τέχνη και αυτό ήταν κάτι που επηρέασε αργότερα τη δουλειά μου. Η σχέση μου με το φως, τους ήχους και τις εικόνες διαμορφώθηκε από τον μοναστηριακό τρόπο ζωής. Ο πατέρας μου είχε αμπέλια στο Άγιο Όρος. Η μητέρα μου, οικιακά. Μάλιστα, το Κόης είναι το επίθετο της μητέρας μου, γιατί, λίγους μήνες πριν γεννηθώ, πέθανε ο παππούς μου, Στέλιος, και όλοι έλεγαν ότι φυσιογνωμικά του έμοιαζα υπερβολικά. Κάπως έτσι απέκτησα το ονοματεπώνυμο του.
Vassω: Η πρώτη Αθηναία που έσπασε το ανδρικό άβατο του τατουάζ
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Σούζη Παλαιοκώστα
Της Ζωής Παρασίδη. Γεννήθηκα το 1975 στην Όμαχα της Νεμπράσκα, ο μπαμπάς μου είχε ένα ελληνικό εστιατόριο, όπως κι άλλοι Έλληνες μετανάστες στην Αμερική. Δεν έζησα όμως εκεί, όταν ήμουν δύο χρονών επιστρέψαμε, μεγάλωσα στο Χαλάνδρι, που τότε είχε πολλές αλάνες, πολλή φύση.
• Ως παιδί ήμουν κάπως αγρίμι, δεν ήμουν πολύ κοινωνική, θυμάμαι ότι δεν μπορούσες να με προσεγγίσεις εύκολα. Τότε έλεγα ότι ήθελα να γίνω πυρηνικός φυσικός ή αστροφυσικός. Όταν γυρίσαμε στην Ελλάδα, ο μπαμπάς μου εργάστηκε ως μάγειρας στην Ολυμπιακή, του έδιναν τα περιοδικά που είχαν διαβαστεί και χρησιμοποιηθεί στο αεροπλάνο. Μου έφερνε σπίτι το TIME κι εγώ καθόμουν κι έψαχνα φωτογραφίες από το Διάστημα, τις έκοβα και έλεγα ότι θα ταξιδέψω, ότι θα γίνω αστροναύτης. Μετά ήθελα να πάω στην ιατρική.
Κάθε φορά που έρχομαι στην Ελλάδα αισθάνομαι μονίμως εκνευρισμένος. Σαν να έχουμε όλοι νεύρα με όλους.
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
Ο διακεκριμένος καθηγητής μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ Ιωάννης Κοντογιάννης μιλά στη Γιάννη Πανταζόπουλο για την εποχή μας, τον κορωνοϊό, την τεχνητή νοημοσύνη, την εκπαίδευση, τα μαθηματικά, τη θρησκεία, τι σημαίνει γι’ αυτόν η λέξη «πατρίδα» αλλά και τι θεωρεί σημαντικό στη ζωή.
Πολυάριθμες διακρίσεις, αμέτρητες διαλέξεις, σημαντικές έρευνες και διδασκαλία στα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου συνοδεύουν το βιογραφικό του επιφανούς Έλληνα καθηγητή Ιωάννη Κοντογιάννη. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1972. Σπούδασε μαθηματικά στο Imperial College στο Λονδίνο και έλαβε τον μεταπτυχιακό τίτλο μαθηματικών «Part III» από το Πανεπιστήμιο του Κέμπριτζ. Συνέχισε τις μεταπτυχιακές του σπουδές στον κλάδο της Στατιστικής και έλαβε διδακτορικό δίπλωμα από το τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Στάνφορντ.
Κατερίνα Ζαρίφη: «Σκότωσε τον φασίστα που κρύβεις μέσα σου!»
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Αλέξανδρος Διακοσάββας. Είναι διαχρονικά από τα πιο αγαπητά και τα πιο αστεία πρόσωπα της ελληνικής τηλεόρασης. Φέτος επιχειρεί να μετρήσει τις δυνάμεις της σε θεατρικό μονόλογο, ενώ έχει προηγηθεί ένα δύσκολο καλοκαίρι, με την ίδια να έχει συνδράμει ενεργά τους πυρόπληκτους και να έχει σώσει παγιδευμένα ζώα. Μια κουβέντα με τη χειμαρρώδη Κατερίνα Ζαρίφη, όπου μιλά πραγματικά για όλα.
Συνήθως οι αρχές του Σεπτέμβρη είναι αγχωτική περίοδος για τους δημοσιογράφους, τους παρουσιαστές και όσους ασχολούνται με αυτές τις δουλειές. Εσύ πώς νιώθεις; Ψυχολογικά πού σε βρίσκω;
O Μίκης Θεοδωράκης μιλά στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο: «Με το μαχαίρι σκοτώνεις, αλλά κόβεις και το ψωμί»
Επιλέγων ή Συντάκτης Τρύφων Μπεκετιάδης
Η συνέντευξη που είχε δώσει ο μεγάλος Έλληνας συνθέτης στο περιοδικό Τέταρτο του Μάνου Χατζιδάκι, το 1985.
Μ.Θ. Εκεί που άρχισα να καταλαβαίνω τον εαυτό μου ήταν στην Κεφαλονιά και με επηρέασε τρομερά ο έρωτας που είχαν εκεί για τη μουσική. Στην Πάτρα πρωτοπήγα σε ωδείο, με εντυπωσίασε η δομημένη πόλη. Στον Πύργο υπήρχε ένας φιλολογικός κύκλος, αλλά η πόλη που κυρίως με έπλασε ήταν η Τρίπολη: πήγα εκεί στην Τετάρτη Γυμνασίου, μες στην πλήρη κατάρρευση των αξιών, τότε ακριβώς που εμφανίστηκε ο κομμουνισμός για να αναπληρώσει το κενό εξουσίας που υπήρχε. Συνειδητοποιήσαμε και νιώσαμε τις αντιθέσεις, καθώς και την έλλειψη ενός αλτρουισμού που έπρεπε να ξαναγεννηθεί. Μέσα στο ίδιο το σχολείο μας οι μαθητές είχαν διαχωριστεί σε όσους τρώγανε και σε όσους πεινούσανε.
Η πρώτη συνέντευξη της Σιλβί Γκιλέμ έξι χρόνια αφότου αποσύρθηκε από το χορό
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Στις 31 Δεκεμβρίου του 2015 η πενηντάχρονη Γαλλίδα Σιλβί Γκιλέμ, η πιο διάσημη χορεύτρια στον κόσμο, κρέμασε τις πουεντ και είπε για πάντα «αντίο» στον κόσμο του χορού. Και τις τρεις φορές που την είδα ζωντανά μέσα μου αισθανόμουν ότι χόρευε μαζί της ο ποιητικός εαυτός μου και όταν μετά το τέλος της παράστασης έβγαινα έξω μία χορευτική φιγούρα την αποτολμούσα πάνω στο σκληρό πεζοδρόμιο.
Αργυρώ Μποζώνη. Μέχρι την τελευταία αυλαία είχαν μεσολαβήσει τριάντα χρόνια από τότε που ο Ρούντολφ Νουρέγεφ την ονόμασε étoile στο Μπαλέτο της Όπερας του Παρισιού, δίνοντάς της την υψηλότερη διάκριση που είχε δοθεί ποτέ σε μια 19χρονη χορεύτρια.
Η Φλέρυ Νταντωνάκη μιλά στον Στάθη Τσαγκαρουσιάνο στο μακρινό 1986
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Το δημοσιογράφο Στάθη Τσαγκαρουσιάνο τον παρακολουθώ από τη δεκαετία του '80, από τότε που αρθρογραφούσε στην "Ελευθεροτυπία" και κάθε φορά διαβάζοντάς τον αισθάνομαι ότι έστω και για λίγο αλλάζει εντός μου ο ρυθμός του κόσμου. Την τραγουδίστρια Φλέρυ Νταντωνάκη, που αρέσει πολύ στο φίλο μου το Στέφανο, την πρωτοάκουσα στον "Μεγάλο Ερωτικό" του Μάνου Χατζιδάκι και από τότε την έχω σταθερά στην πρώτη πεντάδα των Ελληνίδων τραγουδιστριών που με σαγήνευσαν. Ακόμα θυμάμαι μια φορά που την είχα ακούσει ζωντανά σε μία μπουάτ και με είχε αναστατώσει όσες λίγες φορές στη ζωή μου μουσική παράσταση. Τότε ανάμεσα στα άλλα είχε τραγουδήσει εξαιρετικά το "Άνοιξε, άνοιξε γιατί δεν αντέχω" και το "Αφιλότιμη". Σαν σήμερα πέθανε το 1998 αυτή η ξεχωριστή τραγουδίστρια. Η συνέντευξη αυτή δημοσιεύτηκε στη lifo το καλοκαίρι του 1986 και ξαναδιαβάζοντάς την με πήρε στην τρελλή αγκαλιά της πάλι.
Η απίθανη, διεθνής καριέρα των Evangelos & Liza
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Μ.Hulot. Οι διασημότεροι Έλληνες κιθαρίστες έκαναν 19 παγκόσμιες περιοδείες κι έπαιξαν στις πιο γνωστές αίθουσες του κόσμου. Ζουν στην Ηλιούπολη.
Γεννηθήκαμε εγώ (σ.σ. Λίζα) στο Μεσολόγγι και ο Ευάγγελος στο Αγρίνιο. Κανείς από την οικογένειά μας δεν είχε γνώσεις μουσικές, αλλά οι πατεράδες μας, παρ’ όλο που δεν είχαν καμία σχέση μεταξύ τους, ούτε και με τη μουσική, λάτρευαν την όπερα.
Ε.: Θυμάμαι τον πατέρα μου που ξυριζόταν και τραγουδούσε Ριγκολέτο και Τραβιάτα. Δεν υπήρχαν τα σημερινά ακούσματα εκείνη την εποχή, ούτε καν ραδιόφωνο δεν υπήρχε, ωστόσο οι γονείς μας αγαπούσαν τη μουσική.