Το νέο θύμα του ηθικού πανικού: ο Αλέξης Παπαχελάς, ο οποίος στο ντοκιμαντέρ του για τη 17Ν έχει συνέντευξη στον Κουφοντίνα. 

Προφανώς δεν υπαινίσσομαι ότι ο Αλέξης Παπαχελάς, στα ύστερά του αποφάσισε να γίνει οπαδός της 17 Νοέμβρη.

Λέω όμως ότι έτσι όπως πήγαινε αυτός ο εσμός του ολοκληρωτισμού και ηθικού πανικού σχετικά με τους καταδικασθέντες της 17 Νοέμβρη  (και κυρίως τους Κουφοντίνα και τον Γιωτόπουλο), ήταν θέμα χρόνου να βρεθεί στο στόχαστρο του συστήματος αυτού ακόμη και ο διευθυντής της Καθημερινής.  Αυτό όμως δεν ήρθε απροειδοποίητα.

                                              ΤΖΙΧΑΝΤ

μάθε ψυχή μου να χαίρεσαι! 

το πένθος το ξέρω άσπονδο

σαν το τζιχάντ καραδοκεί

μάθε όμως ψυχή μου να χαίρεσαι 

δες τα παιδάκια

πως τρέχουνε πέρα

Συνέντευξη του Γιάννη Σμαραγδή στη Σάσα Σταμάτη στα Παραπολιτικά" Με πολέμησαν τα παράκεντρα λες και έκανα ταινία για τον Ατατούρκ

Γιάννης Σμαραγδής ( Ηράκλειο, 1946):

Οι δυσκολίες της ταινίας 

«Νιώθω πάρα πολύ καλά, παρότι είµαι πιο κοντός από σένα! (γέλια). Νιώθω ευτυχία. Επειτα αποκτώ χρόνια εµποδίων, η ταινία κατάφερε και ολοκληρώθηκε. Την έχουν δει στην Αμερική οι απόδημοι Έλληνες, ξέρουμε τι είναι η ταινία, αλλά σήµερα είµαστε εδώ για να ανοίξει τα φτερά της.

Σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη που παραχώρησε η Αφροδίτη Λατινοπούλου, ευρωβουλευτής και πρόεδρος του κόμματος με τον ευφάνταστο τίτλο «Φωνή Λογικής», αποκαλύπτεται ένας λόγος που διεκδικεί δημόσιο χώρο όχι μέσω επιχειρημάτων, αλλά μέσω σκηνοθεσίας φόβου. 

Η πρότασή της για Χριστούγεννα στην Αθήνα με «χριστιανική γιορτή με καθαρά θρησκευτικό χαρακτήρα» συνοδευόμενη από διανομή χοιρινών σουβλακίων, δεν αποτελεί απλώς πολιτική αδεξιότητα, αποτελεί συνειδητή εργαλειοποίηση της θρησκείας ως μηχανισμού αποκλεισμού των οικονομικών μεταναστών της χώρας.

Η πίστη εδώ δεν βιώνεται, δεν στοχάζεται, δεν εορτάζεται. Επιδεικνύεται ως δήθεν πίστη. Γίνεται αντικείμενο επίδειξης, ένα είδος πολιτισμικού test ανήκειν, με κρέας αντί για θεολογία και με σύνθημα αντί για Ευαγγέλιο.

Σωτήρης Δημητρίου. Ο Δημήτρης Χριστόπουλος, πανεπιστημιακός  δάσκαλος και δημόσιος διανοούμενος, που τιμά την κυριολεκτική σημασία του όρου, σκέφτεται πάντοτε μέσα στη συγκυρία, οδηγούμενος από τις πολλαπλές αντινομίες της τελευταίας. Όταν διαβάζω κείμενά του, έχω την εντύπωση ότι αυτό που τον κινητοποιεί είναι το ερώτημα «πώς  αυτό θα μπορούσε να είναι αλλιώς;». Το «αυτό» είναι, κάθε φορά, ένα πρόβλημα ως προς τη σχέση δικαιωμάτων και κρατικής εξουσίας, νοηματοδοτήσεων της σχέσης  έθνους και λαού, με την πολιτισμική και πολιτική σημασία τους – εξού και ο διαρκής, συστηματικός  προβληματισμός του ως προς την ιθαγένεια και την πολιτότητα – ή το πώς μπορεί να αμύνεται η δημοκρατία, χωρίς να παύσει να είναι δημοκρατία.

Tο δάκρυ. Οδήγησε τους (ταπεινούς) Μιλγουόκι Μπακς σε πρωτάθλημα στο ΝΒΑ μετά από 50 χρόνια.

Και όμως, για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο το χάλκινο μετάλλιο με την Ελλάδα στο Ευρωμπάσκετ είναι ανώτερο.

Τα δάκρυα λύτρωσης του «Greek Freak» μετά το 92-89 επί της Φινλανδίας στον μικρό τελικό (14 Σεπτεμβρίου) είναι δάκρυα χαράς όλων για το πρώτο μετάλλιο μετά από 16 χρόνια.

Ο Παύλος Μαρινάκης είναι 37 ετών. Κι όμως, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος συχνά μιλάει σαν να έχει γαλουχηθεί ιδεολογικά στον Εμφύλιο ή στη διάρκεια της χούντας.

Μιλώντας για το δημογραφικό σε podcast με τον δημοσιογράφο Μάκη Προβατά, είπε χαρακτηριστικά:

«Χρειάζεται κάπου να το ισορροπήσουμε εμείς ως γενιά δηλαδή, ούτε να γυρίσουμε πίσω στα χρόνια τα –να το πω– παλαιολιθικά με την έννοια της πολύ κακής συμπεριφοράς που υπήρχε, ούτε όμως να διατηρήσουμε όλη αυτή την υπερβολή της υποκριτικής εφαρμογής της πολιτικής ορθότητας».

Σπύρος Μανουσέλης. Τα 3\4 των ανθρώπων ζουν, σήμερα, σε πόλεις. Παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι, τα κατοικίδια ζώα και τα διακοσμητικά φυτά τους δεν είναι οι μόνοι κάτοικοι των πόλεών μας. Αντίθετα, η ζωή στις ανθρώπινες πόλεις παρουσιάζει μια απρόσμενα μεγάλη «αστική βιοποικιλότητα». Πρόκειται για το εντυπωσιακό φαινόμενο της αστικής εξέλιξης, δηλαδή τις προσαρμοστικές και εξελικτικές αλλαγές που πραγματοποιούν ορισμένα είδη της γήινης πανίδας και χλωρίδας, τα οποία για να επιβιώσουν αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο στο δήθεν «αφιλόξενο» και σίγουρα «αφύσικο» περιβάλλον των σύγχρονων ανθρώπινων πόλεων.

Διάβασα την αξιοπρεπέστατη δήλωση του βουλευτή Μιχάλη Κατρίνη, του οποίου ο 16χρονος γιός συνελήφθη να οδηγεί (παράνομα φυσικά).

Και ενώ στην αρχή οργίστηκα με την ελευθεριότητα και την αδιαφορία στους νόμους που πιά έχει γίνει καθεστώς, θυμήθηκα μετά τα δικά μου νεανικά αμαρτήματα και κατάπια την οργή μου. Γελώντας μάλιστα.

Η μαμά του συμμαθητή μου ΛΖ είχε δύο αυτοκίνητα. Ένα Ford που χρησιμοποιούσε η οικογένεια και ένα σπορτιφ Mazda που παρέμενε πάντα παρκαρισμένο στην ίδια θέση στην Οδό Επτανήσου όπου έμεναν. Εμείς τα 16 ως 17χρονα (5η Γυμνασίου / Β' Λυκείου) είχαμε βρεί ένα τεράστιο μαδέρι 3 μέτρων από κάποια οικοδομή και το είχαμε κρύψει στο παρτέρι δίπλα στο αυτοκίνητο.

Ήταν έντονη και διακομματική η επιθυμία για την εμφάνιση του Γιώργου Ξυλούρη στην εξεταστική επιτροπή για τον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Μετά την αρχική άρνησή του, κάποιοι ζήτησαν μέχρι και τη βίαιη προσαγωγή του. Το σκεπτικό, επομένως, ήταν ότι η συμμετοχή του συγκεκριμένου μάρτυρα θα ήταν καθοριστικής σημασίας για την εξέλιξη των εργασιών της Επιτροπής – αλλιώς για ποιον λόγο φαγώθηκαν όλοι να τον εξετάσουν;

Επειτα, ο λεγόμενος «Φραπές» άλλαξε γνώμη· ξεπέρασε τους ενδοιασμούς του και αποφάσισε να ανταποκριθεί στην κλήση, προαναγγέλλοντας κιόλας αποκαλύψεις που θα έκαναν τάχα πολλούς «να τρέχουν».