Τα εμπόδια 

«Κάποια στιγμή νόµιζα ότι κάνω ταινία τον Ατατούρκ και γι’ αυτό µε εμπόδισαν φορείς που είναι παράκεντρα, τα οποία μεγάλωσαν και δρουν ανεξάρτητα από τις κυβερνήσεις. Κάνουν το κακό καμιά φορά και πληρωμένα καμιά φορά, εξυπηρετώντας και ξένες δυνάμεις για άλλους λόγους. Αλλά εγώ άντεξα. Η Ελένη (η σύζυγός του) από πάνω βοηθούσε. Αλλιώς πώς; ∆εν αντέχεται αυτό το πράγμα. Υπήρξαν και καλοί Έλληνες, που ενίσχυσαν οικονομικά.

Εάν δεν υπήρχε ένας άνθρωπος που έβαλε τα πολλά λεφτά, ο κ. Ευάγγελος Στασινόπουλος, η ταινία δεν θα γινόταν. Κατηγορηματικά το λέω. Και πολλοί άνθρωποι θα χαίρονταν, ενώ εµείς κάναµε ταινία τον πιο καθαρό άνθρωπο που γέννησε η Ελλάδα από τον Περικλή και µετά. Εναν άνθρωπο που δεν είχε κανένα ελάττωμα. Τον λάτρευαν οι πάντες.

Πού αφιερώνεται η ταινία

 Ο σκηνοθέτης απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη: «Στην Ελένη. Η ταινία αφιερώνεται στην Ελένη, η οποία µπορεί να µην είναι εδώ, δίπλα µας, αλλά εδώ είναι. Μου λείπουν το χαµόγελό της και η αθωότητά της.»

Και η συνέντευξη του μικρού Γιάννη ( Λεμεσός, 1967) 

Θοδωρής Αντωνόπουλος: Με πρόσφατη την επιτυχία της νέας του ταινίας ο σκηνοθέτης μάς μίλησε για όσα ήθελε να πει μέσα από αυτήν, για τη φιλμογραφία του γενικότερα αλλά και για τον τρόπο που βλέπει το σύγχρονο ελληνικό σινεμά.

Με τον Γιάννη Οικονομίδη είχαμε βρεθεί πρώτη φορά το μακρινό 2002 με αφορμή το «Σπιρτόκουτο», την πρώτη του μεγάλου μήκους ταινία που είχε πέσει σαν κεραυνός στο εγχώριο κινηματογραφικό στερέωμα. Σχεδόν ένα τέταρτο του αιώνα μετά, με τον ίδιο να έχει αναδειχθεί στο μεταξύ σε έναν από τους επιφανέστερους Έλληνες σκηνοθέτες, παραμένοντας ταυτόχρονα πιστός στις βασικές του αρχές και αξίες, έκανε την ωριμότερη, ίσως, και μαζί την πιο επιτυχημένη εμπορικά ταινία του – η «Σπασμένη Φλέβα» συγκλονίζει και συζητιέται για τις δυνατές ερμηνείες, τις επίκαιρες θεματικές και τον καθηλωτικό rhythm ’n’ blues ρυθμό της.

Ο ίδιος, εντούτοις, παρότι ανέμενε αυτή την ανταπόκριση, όντας βέβαιος για την ποιότητα της δουλειάς του, εξακολουθεί να προβληματίζεται αν πέρασε σωστά αυτά που ήθελε να πει, αν το εγχείρημά του πέτυχε τον στόχο του. Συζητήσαμε για τη «Σπασμένη Φλέβα», για τη μέχρι τώρα κινηματογραφική πορεία του, για τις κριτικές που έχει δεχθεί, για το σύγχρονο ελληνικό σινεμά που έχει κάνει πρόοδο μεν αλλά «του λείπουν τα άντερα», για τους «κλειδοκράτορες», τους «μπάτσους» του παγκόσμιου κινηματογράφου που «κατηγοριοποιούν τις ταινίες σε πολύ συγκεκριμένα “κουτάκια”», για τη «ρεβάνς» που πήρε με την τελευταία του ταινία «όχι από τον κόσμο αλλά από κάποιους οι οποίοι  με πολεμάνε λυσσαλέα όλα αυτά τα χρόνια», για το πεπρωμένο καθενός καθώς επίσης για τον δρόμο εκείνο που είναι, πιστεύει, απαραίτητο να πάρεις ώστε να κάνεις ένα εμπορικό σινεμά με αυστηρά κινηματογραφικούς όρους.   

Πατώντας Γιάννης Οικονομίδης: «Με τη "Σπασμένη Φλέβα" πήρα ρεβάνς από κάποιους που με πολεμάνε λυσσαλέα»  θα εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο.