Λάκης Ιγνατιάδης
Ραβδοσκοπία ατζαμή
Τρεις πινελιές του Χρήστου Μποκόρου* που μέσα μου ήρθαν ισόπαλες οι λέξεις τους και οι φωτογραφίες τους, από το fb
Έφαγα νωρίς σούπα καυτή από μοσχάρι βουνίσιο, κρεμμύδι, μια πατάτα, καρότο, σέλινο, μια τσούσκα πιπεριά, στο τέλος τοματίνια και λίγο κριθαράκι, κλασική συνταγή της μάνας μου να δυναμώνουμε στα χειμωνιάτικα κρυολογήματα απ’ όταν είμασταν παιδιά, σκεφτόμουν να ντυθώ καλά και να βγω να περπατήσω σ’ ήσυχους δρόμους, παραμονή πρωτοχρονιάς. Νύχτα αλλάζει ο χρόνος, στο σκοτάδι, μη ‘δεις τη διαφορά. Αύριο πάλι καινούρια μέρα ξημερώνει και πάλι απ’ την αρχή. Να ‘μαστε καλά, καλλίτεροι, χαρούμενοι, γεροί και δυνατοί!Δεν έχω τι να ψηφίσω....Μπινελίκια, το κόμμα της «Μαρίας» και οι υψηλές προσδοκίες
Κωστής Καρπόζηλος. Η πολιτική συζήτηση στη χώρα καθορίζεται, σε μηνιαία βάση, από έναν πίνακα: αυτόν με το ραβδόγραμμα που αποτυπώνει την επιρροή των πολιτικών κομμάτων. Ακούγεται μεθοδολογικά λογικό. Εχει, όμως πλέον, ένα αδύναμο σημείο: από αυτό απουσιάζει το ισχυρότερο «κόμμα»· το κόμμα της αποχής. Της επιλογής δηλαδή του 58% των πολιτών στις ευρωεκλογές του 2024. Μια ψεύτικη είδηση ότι ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο δημιούργησε και εγκαινίασε ένα δωρεάν νοσοκομείο αστέγων κατέκλυσε αυτές τις μέρες το ελληνικό Facebook, του Χριστόφορος Βερναρδάκης, από το fb
Αθελά του ο Ντε Νίρο Λάμψη στο σκοτάδι των Αγιατολάχ, του Άρη Αλεξανδρή
Στο Ιράν επικρατεί μια κατάσταση εκρηκτική και χαώδης. Οι νεκροί διαδηλωτές είναι πια περισσότεροι από 2.000, οι συλληφθέντες έχουν ξεπεράσει τις 18.000, ενώ η διακοπή των επικοινωνιών δυσχεραίνει oλοένα και πιο πολύ την άντληση πληροφοριών σχετικά με την εξέλιξη των διαδηλώσεων σε δεκάδες πόλεις και επαρχίες.
Στο μεταξύ, το καθεστώς κάνει ό,τι μπορεί για να ισοπεδώσει τους εξεγερμένους πολίτες: όσους δεν εκτελεί απευθείας, τους απειλεί με κυριολεκτικό ή κοινωνικό αφανισμό αν δεν συμμορφωθούν.
Οι διαμαρτυρόμενοι αντιμετωπίζονται ως τρομοκράτες και υφίστανται τις κυρώσεις ενός έτσι κι αλλιώς φαιδρού συστήματος απονομής δικαιοσύνης.
Διαφοροποιούμενα Λόγια περί Δημοκρατίας και Διαφοροποιούμενες θεωρήσεις περί Δημοκρατίας : Νομπέρτο Μπόμπιο, για τη δημοκρατία και η «Ολιτική Ολιγαρχία», του Konstantinos Koskinas, από το fb
1. Μέρος : Διαφοροποιούμενα Λόγια περί ΔημοκρατίαςΦθηνή ενέργεια; Μπα…του Γιώργου Ιωακειμίδη, Επικεφαλής Αξιωματικής Αντιπολίτευσης στην Περιφέρεια Αττικής, από το fb
Το 2026 με απόφαση του Πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη, θα κλείσει και η τελευταία λιγνιτική μονάδα της χώρας στην Πτολεμαΐδα. Το τελευταίο Long Play, του Αντώνη Καρπετόπουλου
Πέρυσι τέτοιες μέρες κυκλοφόρησε η αυτοβιογραφία του Διονύση Σαββόπουλου με τίτλο έναν παλιό του στίχο που μιλάει για τα χρόνια που φεύγουν χύμα.
Την περασμένη εβδομάδα ολοκληρώθηκε η προβολή ενός τηλεοπτικού ντοκιμαντέρ πέντε επεισοδίων στο οποίο αυτός διηγήθηκε το δισκογραφικό του έργο: ο τίτλος του ήταν, όχι τυχαία, «Σαββόπουλος long play».
Και το βιβλίο και το ντοκιμαντέρ μαρτυρούν την ανάγκη του μεγάλου μας τραγουδοποιού να μας πει ένα αντίο προσωπικά: σαν να μιλάει στον καθένα από όσους τον αγάπησαν. Και τα δύο έχουν τον γλυκό τόνο της φωνής του, αποτελούν αφηγήσεις όλων όσων ο ίδιος θα ήθελε να θυμόμαστε από τον ίδιο.
Εσείς αν ήσασταν εισαγγελέας ή ανώτερο στέλεχος της δίωξης ναρκωτικών, λέμε τώρα, θα ζητούσατε να γίνει προκαταρκτική εξέταση στον Βαρουφάκη επειδή πρόσφατα δήλωσε ότι πήρε έκσταση στο Σίνδεϊ πριν 37 χρόνια; από το fb
Γιατί στο Δήμο Πειραιά δεν αγαπάνε το πράσινο;
Είναι γνωστό πως κάτω στον Πειραιά παραδοσιακά δεν αγαπάνε και πολύ το πράσινο, που δικαιολογείται ως ένα βαθμό λόγω της κόντρας των αιωνίων στο ποδόσφαιρο και όχι μόνο.
Την στιγμή που ο Δήμαρχος Αθηναίων λέει ότι έχει φυτέψει 10.000 δέντρα μέσα σε δύο χρόνια, δηλαδή 5.000 δέντρα τον χρόνο, προκαλεί θλίψη η αντίστοιχη κατάσταση στο Δήμο Πειραιά που δικαιολογεί και το απίστευτο επιχείρημα του δημάρχου που δήλωσε στο τελευταίο δημοτικό συμβούλιο ότι δεν θέλει να συγκρίνεται με το Δήμο Αθηναίων, με αφορμή την αύξηση των ανταποδοτικών τελών.
Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για το πράσινο.
«Περσέπολις» (2008), το πρώτο graphic novel με ιρανική υπογραφή της Μαργιάν Σατραπί, της Stavroula Papaspirou, από το fb
Ο τίτλος του άρθρου στα περσικά (φαρσί) της γκούγκλ: پرسپولیس»، اولین کتاب مصور ایرانی نوشته مرجان ساتراپی (۲۰۰۸)، اثر استاورولا پاپاسپیرو،از فیسبوک
Η Μαργιάν Σατραπί (Ραστ, Ιράν, 1969, διαμένει στη Γαλλία) ζωντάνεψε στο «Περσέπολις» μια διαδρομή γεμάτη τραύματα και παλινωδίες η οποία την οδήγησε σ’ έναν αποτυχημένο γάμο, αλλά ταυτόχρονα την προίκισε μ’ ένα υλικό που κατάφερε να διαπραγματευτεί με αυτοσαρκασμό και ειλικρίνεια.
Τις ίδιες αρετές συναντάμε σ’ ένα ακόμη βιβλίο της, στα «Κεντήματα» (επίσης σε μετ. Γ. Τσάκωνα, εκδ. Ηλίβατον, 2008) με το οποίο ολοκλήρωσε τον κύκλο των αυτοβιογραφικών της αφηγήσεων.
Βρισκόμαστε στο Ιράν, στις αρχές της δεκαετίας του ΄90.
Στο καλοβαλμένο σπιτικό της οικογένειας Σατραπί, το μεσημεριανό γεύμα έχει τελειώσει, οι άντρες έχουν αποχωρήσει για την καθιερωμένη τους σιέστα κι εννιά γυναίκες –της συγγραφέως συμπεριλαμβανομένης– από τρεις διαφορετικές γενιές ετοιμάζονται να πάρουν το τσάι τους.