ΦωτεινόΣέπιαΣκοτεινόΜεγέθυνση (+)Σμίκρυνση (-)Χωρίς σχόλιαΜε σχόλιαΠιο στενόΠιο φαρδύ
Δευτέρα, 19 Ιανουαρίου 2026 20:15

Τρεις πινελιές του Χρήστου Μποκόρου* που μέσα μου ήρθαν ισόπαλες οι λέξεις τους και οι φωτογραφίες τους, από το fb

Επιλέγων ή Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
fba55Έφαγα νωρίς σούπα καυτή από μοσχάρι βουνίσιο, κρεμμύδι, μια πατάτα, καρότο, σέλινο, μια τσούσκα πιπεριά, στο τέλος τοματίνια και λίγο κριθαράκι, κλασική συνταγή της μάνας μου να δυναμώνουμε στα χειμωνιάτικα κρυολογήματα απ’ όταν είμασταν παιδιά, σκεφτόμουν να ντυθώ καλά και να βγω να περπατήσω σ’ ήσυχους δρόμους, παραμονή πρωτοχρονιάς. Νύχτα αλλάζει ο χρόνος, στο σκοτάδι, μη ‘δεις τη διαφορά. Αύριο πάλι καινούρια μέρα ξημερώνει και πάλι απ’ την αρχή. Να ‘μαστε καλά,  καλλίτεροι, χαρούμενοι, γεροί και δυνατοί!
Α! Κι όλα με ονομασία προέλευσης, του Γιώργου το μοσχάρι, της Αμαλίας το τυρί, του Βασίλη το λάχανο, της Έμης το ψωμί.
 
fba56Κρύωσε ο καιρός αλλά τι ωραία μέρα λαμπερή! Μέχρι και τ’ απόβραδο, λίγο πριν σκοτεινιάσει, είδα μιαν ασημοϊτιά γυμνή στο ηλιοβασίλεμα, δίχως την ασημένια φυλλωσιά, με τα σημάδια των πληγών της φανερά, ορθή μπροστά στο κύμα, όμορφη!
Τελειώνει κι αυτή η χρονιά.
Το που φτάσαμε ως εδώ λίγο δεν είναι, κι έχουμε ακόμα δρόμο!
Αντίδωρο στις ευχές αυτή η ιτιά κι άλλες ευχές για ό,τι καλό κι ωραίο μπορούμε!
 
 
 
 
 
 
 
 
fba57Νυχτώθηκα και χθες σκυμμένος στις σκιές του κυρ Αλέξανδρου, περασμένα μεσάνυχτα, άφησα μέσα στο εργαστήριο ατέλειωτον τον ίσκιο του κι άνοιξα να βγω να πάρω λίγο αέρα, έλεγα θα περπατήσω στ’ αδειανό σκοτάδι, αλλά όλα φέγγαν έξω, γη κι ουρανός χαμογελούσαν καθαρά και φωτισμένα, μαλάκωσε ο χειμώνας, ξαστεριά, λάμπαν στη νεραντζούλα απέναντι ώριμα νεράντζια, ξεμείνανε και κάποια φώτα απ’ τις γιορτές, μέχρι κι αυτό το εξόφθαλμο θηρίο του Ελληνικού έμοιαζε απόκοσμα ωραίο έτσι όπως  ορθωνόταν φωτισμένο στο σκοτάδι, ανάψαν και τα μάγουλα απ’ το βιαστικό περπάτημα στη δροσερή υγρασία της νύχτας, μια καλοσύνη να σκεφτείς στην ερημιά κι αμέσως να! σκοντάφτουν όλα τα κακά στην ομορφιά, γκρεμίζονται εφήμερα στην άπειρη γενναιοδωρία της στιγμής -το μέγα έλεος- όλα τα νέα γίνονται παλιά, ξέχασα και την άκαρπη μισαλλοδοξία του πλήθους των μικρών εγωισμών και την άμοιρη αδιαλλαξία των μεγάλων δήθεν συμφερόντων, το χάος των ειδήσεων, το χαμό… κράτα προσηλωμένο είπα το βλέμμα σου στην ομορφιά που είναι παντού κρυμμένη, τίποτ’ άλλο.
 
Σ.Δ. * Ο Χρήστος Μποκόρος είναι Έλληνας ζωγράφος, ο οποίος γεννήθηκε το 1956 στο Αγρίνιο, ζει και εργάζεται στην Αθήνα και τα τελευταία χρόνια στην Καστέλα.
 
Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2026 13:11
Κατηγορία Καλλιτεχνικές φωτογραφίες
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Τελευταία άρθρα από τον/την Λάκης Ιγνατιάδης

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Tα “Thin Places” του φωτογράφου Reuben Wu: Η τέχνη του φωτός σε άγνωστα τοπία Ωραία και καλά δεν είναι που δύο Έλληνες πρώτευσαν σε διεθνείς διαγωνισμούς φωτογραφίας και τοιχογραφίας; »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση

επιστροφή στην κορυφή