Στην πραγματική τώρα κατάσταση, δεν έχω καμία αμφιβολία ότι με την προϋπόθεση ότι τελικά θα πέσει το καθεστώς του Μαδούρου, όχι μόνο γενικά οι Η.Π.Α θα βγουν σε πρώτη φάση κερδισμένες, προπάντων οικονομικά από το βενεζουελικό πετρέλαιο, αλλά κερδισμένος θα βγει και ο στενός κύκλος του προέδρου.
Είμαι περίεργος πάντως για το αν και πως θα αντιδράσουν τα κράτη του δημοκρατικού τόξου, όπως π.χ Βραζιλία, Κολομβία, Μεξικό, η Ε.Ε και κάποιες ακόμα χώρες. Ρωσία και Κίνα είμαι σχεδόν βέβαιο πως δεν θα κάνουν κάτι ουσιαστικό σ'αυτήν την αλητοπειρατεία μιας και μέσα στις επιλογές τους σιγά που δεν παίζουν και λύσεις σαν την νεοφασιστική εκδοχή του 21ου και όχι μόνο των Η.Π.Α. Θα ξαφνιαστώ πάντως αν κάποια από τα ευρωπαϊκά ακροδεξιά κόμματα αντιδράσουν σ'αυτήν την αμερικάνικη επιλογή που αναρωτιέμαι αν διαφέρει ουσιαστικά από την εισβολή στην Ουκρανία.
Χιλιετίες πάντως οι ισχυροί του κόσμου αυτού αλλάζουν τα φώτα και την πίστη στους ανίσχυρους με κάθε είδους αυταρχισμούς κάνοντάς τους να νιώθουν ένα τίποτα και περνώντας το μήνυμα της επίλυσης των διαφορών με βία και όχι μόνο στην πολιτική, με στόχο πάντα να αυξήσουν τη δύναμη τους, το γοητρό τους, τον πλούτο τους. Είναι λες κι έχει περάσει αυτή η επιλογή στο DNA της ανθρωπότητας (ή μήπως προϋπήρχε;). Όλης; Όχι βέβαια, πάντα υπάρχουν κι αυτοί που αντιστέκονται ψυχή τε και σώματι ακόμα κι όταν είναι βέβαιο ότι θα πληρώσουν την αντίστασή τους με το αίμα τους. Αυτών η αντίδραση μέσα στις χιλιετίες ίσως και να έχει μειώσει τα κρούσματα διακυβέρνησης με χρήση βίας όπως και τη διάρκειά τους. Είναι πάντως ένα ανοιχτό ζητήμα αν κάποτε τέτοια φαινόμενα, όπως αυτή του καθεστώτος Τραμπ, θα σβηστούν εντελώς εν ονόματι του ανθρωπισμού από τον χάρτη της ανθρωπότητας.
*Οι ΗΠΑ θα αναλάβουν να «διοικήσουν» τη Βεβεζουέλα μετά τη σύλληψη του προέδρου της χώρας Νικόλα Μαδούρο ανακοίνωσε ο Ντόναλντ Τραμπ σε διάγγελμά του, ενώ ανέφερε ότι θα στείλει μεγάλες αμερικανικές πετρελαϊκές εταιρίες στη Βενεζουέλα.

Σ'ένα δικό μας αυταρχικό καθεστώς Μαδουρόπουλου, όπου με αυτό που είμαι ποτέ δεν θα ήμουν μέλος του και υποστηριχτής του, αλλά θα ήμουν με όλους εκείνους τους δημοκρατικούς πολίτες, που όχι μόνο δεν θα επωφελούνταν απ'αυτό αλλά θα ζούσαν μες το φόβο, μία ανατροπή του από τους Αμερικανούς θα με εύρισκε αντίθετο πέρα ως πέρα. Κι αυτό διότι πέρα από το ότι θα παραβίαζε κατάφωρα το διεθνές δίκαιο, αυτό που θα επακολουθούσε στη "δημοκρατική" τάξη πραγμάτων θα ήταν σημαδεμένη τράπουλα υπέρ των "απελευθερωτών" και των υποστηριχτών τους*.