Βγάζει το μαύρο περιβραχιόνιο από το μπράτσο και το περνάει στα μάτια του. Παίζει τυφλόμυγα. Τριγύρω του αυτές. Η Ελπίδα, η Τρέλα, η Μνήμη. Τα κοριτσάκια του. Αδηφάγες μέγαιρες που κατάπιναν τις σάρκες του. Ώσπου μεγάλωσαν, θάψαν τη γυναίκα του, και τους απόμεινε αυτός ο ίδιος η κληρονομιά, ένα αβοήθητο σκαρί να ξεπαστρέψουν. Τον κυνηγούν μεγάλο άνθρωπο.
Διηγήματα (220)
Ο δημόσιος υπάλληλος κι η Μπάρμπι, του Γιώργου Θ. Τσιρίδη
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ομάδα διαχείρισης
Τι δουλειά έχει ένας σοβαρός κύριος και κανονικότατος δημόσιος υπάλληλος με τα όλα του, σαρανταπεντάρης, με ένα τρελοκόριτσο δεκαεννιά χρονών που θα μπορούσε να είναι κόρη του; Ιδιαίτερα μάλιστα όταν -αν και ανύπαντρος- έχει μια πολύ προσεγμένη και μετρημένη ζωή ενώ εκείνη δεν ξέρει που κοιμήθηκε χτες και που θα κοιμάται αύριο; Κι όταν εκείνος δεν είναι κανένας τυπάς με τα πολλά λεφτά και την ομορφιά να τρέχουν από τα μπατζάκια του, αντίθετα έχει μια μέτρια εμφάνιση και μετρά το κάθε του έξοδο σημειώνοντάς το σε καρνέ, ενώ εκείνη έχει μια απολύτως φυσική κι απαστράπτουσα ομορφιά που τραβά τα αρσενικό βλέμματα και πορτοφόλια σαν μαγνήτης; Η προσωπογραφία, του Γιάννη Ευσταθιάδη
Επιλέγων ή Συντάκτης Φώτης Νυχτολέας
Βρίσκεται ώρα πολλή μπροστά στον πίνακα. ή, μάλλον, ξαναβρίσκεται. Τα βήματά του βαριεστημένα σ’ όλο τον υπόλοιπο χώρο της έκθεσης, μολονότι είχε ποικίλες ζωγραφικές με ενδιαφέρον.
Όμως, σαν μαγνήτης, αυτό το πρόσωπο τον τράβηξε ξανά κοντά του. Θα είναι άδικο να πει ότι αυτό οφείλεται μόνο στο βλέμμα – αν και τα ομιχλώδη, αλλά ζωηρά, μάτια τον διαπερνούν και τον καθηλώνουν, καθώς μάλιστα φωτίζονται από το ειδικά στραμμένο επάνω τους σποτάκι.
Τέσσερα διηγήματα πασχαλινής αύρας
Επιλέγων ή Συντάκτης Μανώλης Ροσμαράκης
Τα τέσσερα διηγήματα που έχουμε εδώ είναι: Το "Αθέων ανάσταση" που το έγραψε ο Αλέξης Πανσέληνος, το "Ανθός μετανοήματος" που είναι της Μαρίας Μήτσορα, το "Θανάτω θάνατον πατήσας" που το υπογράφει ο Γιώργος Σκαμπαρδώνης και το "Ανάμεσα σε Σταύρωση και Ανάσταση" που το δημιούργησε ο Άκης Παπαντώνης. Και οι τέσσερις αναπλάθουν βιωμένες ή επινοημένες μνήμες πασχαλινής αύρας. Τέσσερις ιστορίες, γραμμένες ειδικά για τους αναγνώστες του Ανοιχτού Βιβλίου, σε τόνο στοχαστικό, ευτράπελο ή ανατρεπτικό, που δημοσιεύτηκαν στην ΕτΣ στις 29.4. 16.
Η αυλή με τα περιστέρια, της Μαρίας Τζαρδή
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
«Γυρίστε το Γαλαξία σε ένα χρόνο. Το πιο ουσιαστικό ταξίδι της ζωής σας .Ένας χρόνος που θα τον διηγείστε στα εγγόνια σας. Τα υπέροχα μοναδικά ταξίδια στο Γαλαξία , που μόνο η Εταιρεία μπορεί να σας προσφέρει»
Στο Σαρίγερ της Πόλης μια βραδιά γέμισε η καρδιά του με χαρά, από την Dimart
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια Ροκιά
Από το 1946 και μετά ο Τζεμάλ έγινε ένας από τους αριθμούς που συμπεριλαμβάνονται στους 214.000 ανθρώπους, οι οποίοι εγκατέλειψαν το χωριό τους και εγκαταστάθηκαν σε μία μεγάλη πόλη. Ο Τζεμάλ δεν ήξερε βέβαια —και ούτε αναρωτήθηκε, είναι η αλήθεια— ποιος ακριβώς αριθμός αντιστοιχούσε σε αυτόν. Σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος, γιατί τα συγκεκριμένα στοιχεία αφορούν τους μετακινούμενους από το 1945 έως το 1950.
Στο Σαρίγερ της Πόλης μια βραδιά γέμισε η καρδιά του με χαρά, από την Dimart
Επιλέγουσα ή Συντάκτρια Ράνια ΡοκιάΑπό το 1946 και μετά ο Τζεμάλ έγινε ένας από τους αριθμούς που συμπεριλαμβάνονται στους 214.000 ανθρώπους, οι οποίοι εγκατέλειψαν το χωριό τους και εγκαταστάθηκαν σε μία μεγάλη πόλη. Ο Τζεμάλ δεν ήξερε βέβαια —και ούτε αναρωτήθηκε, είναι η αλήθεια— ποιος ακριβώς αριθμός αντιστοιχούσε σε αυτόν. Σίγουρα δεν ήταν ο πρώτος, γιατί τα συγκεκριμένα στοιχεία αφορούν τους μετακινούμενους από το 1945 έως το 1950.
Στο μουσείο, του Κώστα Περούλη
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Ερχόντουσαν τα χαράματα μέσα από τα οικόπεδα, περνάγαν την πύλη και αρχίζαν μαζί με καμιά πενηνταριά άλλους να μαζεύουν το κάρβουνο απ’ τους λόφους. Σκαρφαλώνανε με χέρια και με πόδια στους μαύρους σβόλους να βγούνε πάνω απ’ τις στέγες και το φράχτη στις κορφές να το στρώσουνε με τις τσουγκράνες. Από κει φαινόντουσαν τα αυτοκίνητα και τα τρόλεϊ που περνάγανε στην Πειραιώς. Μετά κατρακυλάγανε κάτω στους πρόποδες και ανοίγανε δρόμους να περνάνε τα βαγόνια που το παίρνανε στους φούρνους.
Το βάρος της πεταλούδας του Έρρι ντε Λούκα
Επιλέγων ή Συντάκτης Λάκης Ιγνατιάδης
Είχε μετανιώσει για κάτι, κάποτε; Εκείνο το πρωί βάδιζε και χασομερούσε για να μαντέψει μια ερώτηση της γυναίκας. Όχι, εξάλλου τίποτα δε διορθώνεται όταν πια έχει γίνει η ζημιά. Μπορεί κανείς μόνο να αρνηθεί να την ξανακάνει. Του είχε τύχει με τα αγριοκάτσικα, κάποτε τα κυνηγούσε. Του άρεσε ο χαρακτήρας εκείνων των ζώων, ήταν πιο τρυφερά από τ' αγριόγιδα. Στην αγέλη τ'αγριοκάτσικα ανταλλάσουν χάδια και τριψίματα, καθαρίζουν το τρίχωμα το ένα του άλλου. Ανάμεσα στο μικρό και στη μάνα του υπάρχει ένας δεσμός στη ζωή και στο θάνατο.
1. Το ρεμπέτικο ήταν μια σουρεαλιστική έκφραση, προβολή μικροαστικού ριζοσπαστισμού, μετά από πολιτική χρεοκοπία και στο βαθμό που αυτή, η πολιτική, αδυνατούσε να ανταποκριθεί στο εξουσιαστικό της καθήκον γενικότερα. Πρόκειται δηλαδή για τραγούδι ανακλαστικό, «ετερότητα», διαμαρτυρία για την κοινωνικοπολιτική αποσύνθεση και προϋπέθετε:
