Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Κυριακή, 19 Αυγούστου 2018 18:40

Δύο από το "Οι φίλοι που με ακούν", του Μάξιμου Όσυρου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

osirosΘα ξυπνάμε περασμένα μεσάνυχτα μ'ένα τσούξιμο στην ουρήθρα και μαρμαρυγή στους κόλπους της καρδιάς. Θα αδυνατούμε να να αναγνωρίσουμε τον χώρο και θ'απορούμε για το φως στην άκρη του διαδρόμου. Εκεί ο νερόλακκος όπου χάνονται τα βήματά μας στην ανηφόρα της ράχης του Άι Γιώργη. Πυρώνουν τα τζιτζίκια στον κουρνιαχτό του μεσημεριού. Εκεί κι ο αγροφύλακας με κρεμασμένο το όπλο και αφημένα τα θηράματα στους καναπέδες. Λαγός και κάτι πέρδικες και φασιανός με λιωμένο κεφάλι στα ξεραμένα αίματα.

Άνοιξα λέει γιατί μύριζαν άσχημα τα αποτσίγαρα και σου έφερα το κυνήγι που ζητούσες και μπορούμε τώρα να δούμε τα νερά του Άι Γιώργη και να διαβάσεις εκεί αυτά που θέλεις. Έλεγε ακόμα ότι η διαφάνεια και η ακινησία των νερών σε εξαπατά για το αληθινό τους βάθος που είναι πολύ μεγαλύτερο από κάθε εικασία κι ότι η πραγματική δωρεά του Αγίου είναι η συνεχής αμφιβολία γι'αυτή τη λαθεμένη εκτίμηση. Και έλεγε πως αν απλώσεις χέρι στο νερό χαθήκανε όλα. Κι ότι γνώση και άποψη δεν σμίγουν ποτέ. Πίσω από τον αγροφύλακα στη σκοτεινή γωνιά ήταν κι ένας άλλος που με τσιριχτή φωνή είχε να καταγγέλλει κάποια απαίσια όπως είπε μετάφραση. Δεν είναι αυτός ο χώρος που ξόδεψα, ούτε ο διάδρομος που βλέπω από το κρεββάτι, ούτε η απλίκα στον τοίχο με τη σπασμένη ζωγραφιά. Θα ξυπνώ με τη λαχτάρα να κοιτάξω στα διάφανα νερά. Τα κομμάτια ν'αναγνωρίσω που συγκρατούσαν το όνομά μου. Δεν ήταν φανερό πως τροφοδοτείται η απόλυτα επίπεδη επιφάνεια, όμως μια ελάχιστη εκροή γινόταν αρκετά μέτρα παρακάτω, στην ξερολιθιά του Αγίου. Το μαρτυρούσαν οι ρίζες του κισσού και τα καβούρια και η υγρή πρασινάδα ανάμεσα στις πέτρες. Επαναλάμβανε ο δραγάτης να μην ξεχαστώ και αγγίξω το μάτι του θεού και τον πονέσω και δεν μου εμπιστευτεί τα μυστικά του. Με την προσαρμογή στο εθισμένο ησύχαζε η καρδιά και ημέρευε ο πόνος στην ουρήθρα. 

 

Θα ξυπνάμε απ' το όνειρο με την αίσθηση της ώχρας στα δάκτυλά μας και τη ευωδιά της γαλάζιας γραμμής στης οροφής τα γυψώματα. Η προοπτική για ένα καλό βάψιμο στον χώρο μας συμφιλιώνει με το πραγματικό. Και ακόμα ανταποκρίνεται στην ακαταστάλαχτη μορφή εκείνου της χθεσινής μέρας που χτύπησε την πόρτα μας να ρωτήσει για τους συντομότερους δρόμους της θάλασσας. Θα ξυπνάμε με την αίσθηση ότι αγγίζουμε τον χώρο τον ιδεατό, που δεν τον επηρεάζουν οι προθέσεις μας και δεν μεταβάλλεται, αλλά συνιστά από μόνος του το άριστο μέτρο στην τάξη των επίπλων από μαύρο ξύλο ένα γύρο. Στην ψίχα των σεντονιών και του ασβέστη τις νερομπογιές. Θα ξυπνάμε με ένα χαμόγελο και μίαν ευχή γιατί ξεδιάλυνε ποιος είχε σούρουπο την πόρτα μας χτυπήσει. Ρωτάμε, της Κωνσταντίνας δεν είναι αυτός; - Ποιας Κωνσταντίνας μωρέ, της Σεμέλης είναι. Αν πήρε τον δρόμο της θάλασσας θα είναι τώρα πολύ μακριά. Τον θυμόμαστε πάντα ξαπλωμένοι. Λέμε πράγματα γι'αυτόν παρατηρώντας τα σχήματα της οροφής. Ταξιδεύουμε μαζί του δουλεύοντας την παγιωτέρα. Ο περισσότερο συμβατός στο χτυπημένο γάλα με τη βανίλια έχει ιστορίες να μας πει για μεγάλες τρύπες στον ουρανό μας, που τις διαψεύδει αμέσως το λινομέταξο κουστούμι του και το πλατύγυρο ψάθινο καπέλο. Μας κλέβει πρώτα με αλαφράδα ήλιου πρωινού κι από πάνω ζητά πληροφορίες. 

 

Δύο αποσπάσματα, που όπως αναφέρεται στον τίτλο, είναι από το βιβλίο του Μάξιμου Όσυρου " Οι φίλοι που με ακούν" - εκδόσεις Τύρφη, 2018. 

Πεζοποίηματα ας πούμε, που εκεί που νόμιζα ότι με έπιαναν εκεί μου ξέφευγαν. Είμαι προς το μου άρεσε, ιδιαίτερα κάποια κομμάτια που τα διάβασα και δυνατά. Μου άρεσαν, αν και είναι πολύ δύσκολο να σας εξηγήσω τι και γιατί μου άρεσε. Πάντως δε μου θύμισε κάτι από όλα αυτά που έχω διαβάσει. Μια στιγμή πέρασε από το μυαλό μου πως έχουν όλα τα φόντα για να εμπνεύσουν τον ονειροπαρμένο σκηνοθέτη Ντέιβιντ Λίντς ή τον άλλο, τον πιο αεράτο, Τέρενς Μάλικ.

Αυτό που με λίγα λόγια έχω να πω είναι ότι αν και μοιάζουν σαν ζαριά, μου έδωσαν την αίσθηση ότι πρόκειται για μια καλοδουλεμένη σύλληψη όπου είναι εμφανής η προσπάθεια να γεννήσουν οι λέξεις και ο κόσμος τους μια νέα, σκοτεινής λάμψης διάσταση, εκεί που με το ένα πόδι πατάς στη γνωστή γη και με το άλλο σε έναν καινοφανή ουρανό. Σ'αυτές τις δύσκολες περιπτώσεις το θέμα της ομορφιάς είναι ζήτημα ισορροπίας του αναγνώστη. Υπάρχουν αρκετά κομμάτια που την μεταδίδουν. Κι όπου αν δεν σε στείλει αδιάβαστο το ακατανόητο, τότε μπορεί και να σε εξιτάρει το μπέρδεμα του να νιώθεις με το μυαλό και να σκέφτεσαι με τις αισθήσεις. Όπως και να το κάνουμε παρουσιάζει ενδιαφέρον για ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τη πειραματική λογοτεχνία. Ρισκάροντας ο Μάξιμος Όσυρος, μας προσφέρει μια καλή εκδοχή αυτού του δύσκολου είδους.   

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018 18:36
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση