Τώρα οι μόνες που τις ακούνε

Είναι οι γάτες που πηγαινοέρχονται

Και ψάχνουν για λίγο φαγάκι

Μόνο σκόρπιες λέξεις βρίσκουν

Που ξέχασαν τα χρόνια

Να σέρνονται στη σκόνη

Που τραβολογά ο αέρας

ΜΕΡΕΣ ΧΑΡΟΥΜΕΝΕΣ 

Σε άλλες μέρες χαρούμενες θα προστρέξω

Δεν θ'αφεθώ να γονατίσω

Στο λυπημένο απόβροχο

Οι βιαστικές ανασεμιές

Οι αχοί της πόλης

Δεν θα με κοροϊδέψουν

Ότι είναι να γίνει ας γίνει

Την αναμονή δεν υποφέρω

ΑΥΤΟΜΑΤΟΣ ΤΗΛΕΦΩΝΗΤΗΣ

Η ίδια σκληρή φωνή

"Αφήστε το μήνυμά σας"

Δηλαδή τι μήνυμα να αφήσω;

Πως σε σκέφτομαι

Πως σε θέλω

Πως νιώθω αδύναμος χωρίς εσένα

Όλες οι λέξεις δικές σου

Όλες οι μέρες 

Όλες οι νύχτες

Όλη μου η ζωή

Στη φωνή σου

Που την κρατάει σ'αναμονή

Μια ξένη φωνή

Που δεν θέλω

Να της αφήσω τίποτα

Μόνο να πω 

Τώρα ξημερώνει

Όπως χθες βράδιαζε

Όμως στα μάτια μου

Είναι τα μάτια σου

Σε κανέναν

Δεν θ'αφήσω να μου τα πάρει

Σε κανέναν τηλεφωνητή

Δεν χαρίζω τίποτα

Σε σένα 

όλα

ΦΙΞ ΚΑΡΕ

(Μνήμη Χρήστου Βακαλόπουλου)

Ένα βράδυ του χειμώνα

Του χίλια εννιακόσια ενενήντα τρία

Ο φίλος μου ο Χρήστος

Άνοιξε τα τζάμια

Να μπει η υγρασία της νύχτας

Να μουσκέψει λίγο ο αέρας στο δωμάτιο

Ύστερα εξατμίστηκε

Ωσάν υγρό αλχημιστών

Ωσάν εικόνα του ονείρου μας

ΟΙ ΤΙΓΡΕΙΣ ΤΩΝ ΔΩΜΑΤΙΩΝ

Έφυγες

Κι αφησες το σπίτι ολομόναχο

Με τα φαντάσματα των ημερών 

Να νανουρίζουν

Τις τίγρεις των δωματίων

Και να αφουγκράζονται 

Τους ήχους από τα σκαλοπάτια

Το βογγητό του αέρα

Στα παράθυρα

Τώρα μια ψιχάλα φως

Πολιορκεί 

τη μνήμη τους

Ο Λεωνίδας Κακάρογλου γεννήθηκε το 1952 στα Χανιά. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο Ε.Μ.Π. Έχει εκδώσει επτά ποιητικά βιβλία και ένα μυθιστόρημα.
Ποιήματά του έχουν δημοσιευθεί σε λογοτεχνικά περιοδικά, έχουν παρουσιασθεί στο θέατρο και έχουν μελοποιηθεί από Έλληνες συνθέτες.