Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015 21:03

Και να μην σας αρέσει τελικά η ΝΙΟΤΗ του Πάολο Σορεντίνο, τα λεφτά σας δε θα τα κλάψετε

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Μια ταινία που είναι χάρμα οφθαλμών. Ωραία πλάνα, ωραίοι άνθρωποι, ωραία τοπία και λήψεις εξαιρετικές. Μια ταινία που έχει και στόρυ. Δύο γέροι σε ένα θέρετρο της Ελβετίας, έχουν να αντιμετωπίσουν μικρά και μεγάλα προβλήματα, άλλων και δικά τους, ελαφριά και βαριά. Ακόμα και αν όλα αυτά σας φανούν αμπελοφιλοσοφίες ενός σκηνοθέτη, που ετοιμάζει την νέα ταινία και ενός μουσικού, που η βασίλισσα της Αγγλίας τον πιέζει γιατί θέλει να τον κλείσει για τα γενέθλια του πρίγκηπα, δεν είναι αυθαίρετες ούτε εγκεφαλικές  κι έχουν την χάρη τους. 

Ακόμα και αν αυτό το πηγαινέλα από το βαθύ στο ανάλαφρο, από το τυχαίο στο "άρα" και μετά στο θαύμα, από το φανταστικό στο πραγματικό και από εκεί στο συμβολικό και τούμπαλιν με ελαφρές μετατοπίσεις στις σημασίες σας κάνουν να βαριέστε που και που, όμως, τελικά δε θα σας αφήσουν ξεκρέμαστο γιατί ο ρυθμός της ταινίας σε παρασύρει λες και είσαι σε βαρκάδα σε λίμνη. Που άλλοτε σε βάζει να κάνεις κουπί μαζί της και άλλοτε σ'αφήνει στο χαλαρό ρεύμα της μακριά από τις όχθες της. 

Ακόμα και αν σας φανεί ότι τα θέματα θίγονται πάνω πάνω, δεν θα σας αδειάσει αυτή η ευκολία, γιατί ο σκηνοθέτης τα φωτίζει από πολλές πλευρές και έτσι δεν τ'αφήνει να ξεψυχήσουν από την ασιτία της μονοχορδίασης.

Ακόμα και αν κάποια στιγμή αναρωτειθείτε, μα που στο διάβολο είναι η σημερινή καταχνιά του κόσμου, αυτό δεν θα σας απομακρύνει ψυχικά από την ταινία, γιατί θα σας αποζημιώσουν τα άλλα που αφορούν όλους μας, γιατί θα δείτε και θ'ακούσετε για τις άλλες καταχνιές που όλους μας μάς βασανίζουν και μας έχουν παιδέψει. Και γιατί οι ήρωες γράφουν και ξαναφράφουν τη ζωή τους κάνοντάς μας συμμέτοχους.

Ακόμα και αν σας φανεί ότι η ταινία είναι μια σειρά από ευφυολογήματα, άλλοτε εύστοχα κι άλλοτε αποτυχημένα, που εκστομίζουν δύο γέροι σε ένα πολυτελές ιδιωτικό ΚΑΠΗ στις Άλπεις, αυτό δεν θα σας αδειάσει από καλή διάθεση, γιατί τα λόγια δεν είναι άσχετα με όσα συμβαίνουν στην οθόνη και αλληλοεπιδρούν φανερά ή υπόγεια, με τις πράξεις. Και είναι φορές που οι δίχως λόγια εικόνες λαλούν και μας πιέζουν ανάλαφρα να σκεφτούμε την εντός μας κοινοτοπία από τα μέσα της και τα όρια των διαφυγών μας από τις δαγκάνες της. 

Για να μην πολυλογούμε, θεωρώ πως η "Νιότη" είναι η πρώτη ξεχωριστή ταινία της φετινής σαιζόν. Και νομίζω πως σε λίγο καιρό θα θέλω να την ξαναδώ, γιατί μου άφησε υπόλοιπα και γιατί σε μερικά σημεία της μου άρεσε πολύ.

Πρόκειται για μια ταινία λούνα παρκ όπου πολλά διαμαντάκια περιστρέφονται σαν καρουζέλ γύρω από τον άξονα μιας φιλίας που στηρίζεται στα καλά της και τρέφεται από όσα δεν εκστομίζονται ευθέως. Και αν κάποιος εξειδικευμένος που του άρεσε το έργο, αν γράψει ότι "ο Σορεντίνο έφτιαξε μια ταινία που μιλά για τη νιότη, την τέχνη, τη δημιουργία αλλά και την αναπόδραστη φθορά, ένα εκτυφλωτικό φρέσκο στιγμών και ιδεών που δεν μπορείς παρά να υποκλιθείς στην έμπνευσή του και να μην συγκινηθείς από την αλήθεια του", δεν θα είναι μακριά από όσα ένιωσε βλέποντάς την. 

Αυτή τη βδομάδα παίζετε και στο ΖΕΑ, στον Πειραιά. 

Με τους Μάικλ Κέιν, Χάρβει Καιτέλ, Τζέιν  Φόντα, Ρέιτσελ Βάις,  Μανταλίνα Ντιάνα Γκένερ  

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015 18:23
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση