Σιγά σιγά αντιληφθήκαμε ότι η διαχείριση των απορριμμάτων έχει πολλές πλευρές. Κατανοήσαμε καλύτερα την περιβαλλοντική πλευρά τους και ότι ανάλογα τη μέθοδο περισυλλογής και διαχείρισης μπορεί τα σκουπίδια να είναι εχθρικά ή φιλικά προς το περιβάλλον.

Προσέξαμε επίσης καλύτερα την οικονομική πλευρά του θέματος και πειστήκαμε ότι υπάρχουν λύσεις που μας συμφέρουν και λύσεις που συμφέρουν τους εργολάβους των σκουπιδιών.

Πήραμε μια μυρωδιά από τη δύναμη της καλλιέργειας της κοινωνικής ευθύνης που μπορεί να παίξει ο τρόπος της διαχείρισης ή της μεγιστοποίησης της αδιαφορίας για τα δημόσια πράματα που μας διακρίνει.

Συμφωνήσαμε στο ότι ο τρόπος και η μέθοδος συλλογής τους, βοηθάει ή δεν βοηθάει την κοινωνική συνεργασία.

Βεβαιωθήκαμε επίσης ότι η όλη διαδικασία της διαχείρισης των στερεών αποβλήτων, ενισχύει τη πολιτική δύναμη αυτών που την ελέγχουν.

Σ'αυτήν τη νέα προσέγγιση του ζητήματος των σκουπιδιών βοηθηθήκαμε πολύ από την ΠΡΩΣΥΝΑΤ (Πρωτοβουλία για τη Συνεννόηση της Διαχείρισης των Απορριμμάτων). Πρόκειται για μία ομάδα που ιδρύθηκε στις αρχές του 2011 κι έχει από τότε παρουσιάσει αξιόλογη δράση. Για άλλη μια φορά τους ευχαριστούμε, γιατί μας άνοιξαν τα μάτια σε ένα θέμα που είχαμε μαύρα μεσάνυχτα.

Ένα μέλος αυτής της Πρωτοβουλίας είναι και ο κ. Τάσος Κεφαλάς. Αυτός ήταν ο εξαιρετικός ομιλητής στην πετυχημένη εκδήλωση που είχαμε κάνει ως Σταγόνα στη Δραπετσώνα τον Νοέμβριο του 2012. Αυτός είναι και ο αρθρογράφος του άρθρου " Στους εργολάβους το ψαχνό, στους δήμους ο κατιμάς" που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 21 Ιουλίου.

Κάτι πάντως που μας έχει βάλει σε σκέψεις είναι η απουσία μιας προσέγγισης του θέματος των σκουπιδιών, από όσα τουλάχιστον έχουν πέσει στην αντίληψή μας, από τα πλέον δημοφιλή νεολαιίστικα free press έντυπα, όπως η Lifo και η Athens Voice. Αν όντως ισχύει περίεργο δεν είναι;

Πατώντας  εδώ   θα σας εμφανιστεί το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία. Στο δια ταύτα η γνώμη μας είναι πως το θέμα των σκουπιδιών δεν είναι για τα σκουπίδια. Παίζεται χοντρό παιχνίδι μ'αυτά. Κατά τη γνώμη μας είναι σημαντικό για τη χώρα και για μας τους πολίτες να κερδίσει η επιλογή που κινείται στο μήκος κύματος των υπόλοιπων Ευρωπαϊκών χωρών. Αυτή που έχει ως βάση τη διαλογή στην πηγή, παρά να μας κατσικώσουν την επιλογή των εργολάβων σκουπιδιών όπου μπορούμε άνετα να την χαρακτηρίσουμε τριτοκοσμική. 

Η φωτογραφία που συνοδεύει το άρθρο αυτό, είναι αντιγραφή ενός από τους πιο γνωστούς πίνακες του Ολλανδού ζωγράφου Γιαν Βέρμεερ ( 1632-1675). Ο πίνακας αυτός έχει ως τίτλο " Το κορίτσι με το μαργαριτερένιο σκουλαρίκι" (1665). Η αντιγραφή είναι έργο της Βρετανίδας Τζείν Πέρκινς. Το ωραίο είναι πως για να τον φτιάξει δεν χρησιμοποιήσε χρώματα, αλλά σκουπίδια. Μ'αυτόν τον τρόπο έχει δημιουργήσει πολλούς γνωστούς πίνακες, αναδεικνύοντας έτσι τη χρησιμότητα των σκουπιδιών και στη ζωγραφική.