που οι Εβραίοι άρχισαν να διώκονται από την λαϊκή κυβέρνηση της Πολωνίας, έχασαν τις θέσεις τους και οι δύο μετανάστευσαν στο Ισραήλ το 1968 και οι δύο έχουν δηλώσει επανειλημμένως ότι το Ισραήλ δεν ενδιαφέρεται για την ειρήνη και ότι χρησιμοποιεί το Ολοκαύτωμα για να νομιμοποιεί παράλογες πολιτικές πράξεις και οι δυο από το 1971 εγκαταστάθηκαν στο Λιντς της Αγγλίας όπου εργάστηκαν στο πανεπιστήμιο ως καθηγητές και οι δύο αγαπιόντουσαν και δεν το είχαν κρυφό.

Μια συνέντευξη του κοινωνιολόγου Ζ.Μπάουμαν που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών με τίτλο "Η σοφία της αγάπης", τη θυμήθηκα χθες που έβλεπα στην τηλεόραση μια ταινία του Στήβεν Φρίαρς, την "High Fidelity" (2000). Στο κέντρο της είχε έναν άντρα που του μοιάζαμε πολύ. Κουβαλούσε ο ήρωάς μας ένα εκλεπτυσμένο ή χύμα εγωισμό, ανάλογα τη φάση, και είχε μία συγκρατημένη ή φόρα παρτίδα σεξουαλική συμπεριφορά, ανάλογα τη στιγμή. Άμα τώρα ένεκα της εποχής, προσπαθούμε να ισορροπήσουμε, όπως αυτός, τις ανάγκες με τις επιθυμίες μας και να υποδεχτούμε των γυναικών το ανικανοποίητο με φιλοσοφημένη στάση, τότε δεν έχετε παρατηρήσει πως όλα οξύνονται και συχνά χάνεται η μπάλα; Επειδή και αυτές τις τελευταίες δεκαετίες έχουν πάρει φόρα κι αλωνίζουν τις πόλεις κάνοντάς μας να μην ξέρουμε που παν τα τέσσερα και τι ζητάμε απ'ατη ζωή, τα πράματα των σχέσεων σαν εκκρεμές πηγαίνουν από το ένα άκρο στο άλλο, υπνωτίζοντάς μας.

Τον σοφό Πολωνό γέρο που σκέφτεται και μιλάει ως νέος ευαίσθητος και περπατημένος, τον θυμήθηκα σε σχέση με μία συνέντευξή του όπου ισχυριζόταν ότι η αγάπη γεννιέται μεν, αλλά για να μεγαλώσει πρέπει να την φροντίζουν οι ερωτευμένοι ως το πολυτιμότερο πράμα της ζωής τους. Απ'ότι λένε αυτοί που τους είχαν ζήσει από κοντά, ο Μπάουμαν σ'αυτό το θέμα δεν λέει λόγια του αέρα, μιας και με τη γυναίκα του αυτό της αγάπης το δούλεψαν πολύ και γι'αυτό τους αντάμειψε.

Είναι πολλές οι στιγμές που έχω την αίσθηση ότι παρόμοιες συναισθηματικές σκέψεις τις έχω ασπαστεί κι εγώ. Υπάρχουν όμως και κάτι νύχτες κάτι χρόνια που όλα αυτά τα θεωρώ κατασκευάσματα μιας εβραϊκής ψυχοσύνθεσης και γι'αυτό δεν τα προσυπογράφω. Το πιο σωστό για μένα, σκέφτηκα ότι είναι, σε όλες τις καταφάσεις του εξαιρετικού κ. Ζίγκμουντ Μπάουμαν, να βάζω κι ένα ερωτηματικό στο τέλος. Κάτι που το επιβάλλει αυτή η πολυμορφία που εν αφθονία κυκλοφορεί στους δρόμους και σε βάζει διαρκώς στον πειρασμό να υποθέτεις ότι η ποιότητα του περιεχομένου είναι ταμάμ για σένα. Φαντασιώσεις φυσικά, που όμως ροκανίζουν την πίστη σου δίχως να το καταλάβεις και σου αφήνουν μετά την πρώτη ονειροφαντασίωση την αίσθηση του κενού. Ο Μπάουμαν πάντως ακολούθησε ένα δρόμο πιο δύσκολο, που μάλλον του ταίριαζε και που σιγά σιγά, όπως ισχυρίζεται, απέδιδε καρπούς χαράς.

Η συνέντευξη, στην οποίαν ο Μπάουμαν συσχετίζει την αγάπη και με την κοινωνία που ζούμε, θα σας εμφανιστεί αν πατήσετε   εδώ