«Εργαζόμαστε 15 ώρες τη μέρα και τρώμε φαγητό ακατάλληλο, ακόμη και για γουρούνια και σκύλους. Είμαστε αναγκασμένοι να εργαζόμαστε σαν βόδια», έλεγε το σημείωμα. Η Διεθνής Αμνηστία δεν μπορεί να επαληθεύσει τη γνησιότητα του σημειώματος, παρά το γεγονός ότι ο διευθυντής της Διεθνούς Αμνηστίας στη Βόρεια Ιρλανδία λέει ότι πρόκειται μόνο για την κορυφή του παγόβουνου.

Ωστόσο, σχετικές καταγγελίες για την ίδια αλυσίδα προέκυψαν και από δύο ακόμα γυναίκες. Η Rebecca Gallagher και η Rebecca Jones βρήκαν αντίστοιχα σημειώματα ραμμένα δίπλα στις ετικέτες με τις οδηγίες πλυσίματος των ρούχων που είχαν αγοράσει.

Οι εκπρόσωποι της εταιρείας αρνούνται ότι διακινούν ρούχα από καταναγκαστική εργασία και ισχυρίζονται ότι θα διεξαχθεί σχετική έρευνα. Πρόκειται για την ίδια εταιρεία που μαζί με άλλες προμηθεύονταν ρούχα από το Rana Plaza στο Μπαγκλαντές -το οποίο κατέρρευσε, τον Απρίλιο του 2013- αφήνοντας περισσότερους από 1.100 νεκρούς.

Διαβάστε εδώ την τραγική ιστορία του 9χρονου Suvo Bizoy, οι γονείς του οποίου χάθηκαν στο Rana Plaza, ενώ εργάζονταν για 1 λίρα τη μέρα.

Δεν ξέρω πόσο γνωστά είναι όλα αυτά ή πόσο υποψιασμένοι είναι οι ανά τον κόσμο καταναλωτές, σε μια εποχή που στους εμπορικούς δρόμους των πόλεων τα υποκαταστήματα αντίστοιχων αλυσίδων ανθούν, γονατίζοντας τους άλλους εμπόρους της τοπικής αγοράς… και, φυσικά, παρέχοντας τα προϊόντα τους σε ανταγωνιστικές τιμές, αν και υπερπολλαπλάσιες του κόστους τους.

Πηγή: Protagon. Το άρθρο αυτό της Στέλλας Αλαφούζου δημοσιεύτηκε στις 30/6/14 με τίτλο  "Σκλάβοι και φτηνά ρούχα " .  

Σ.Δ. Πόσες χιλιάδες χρόνια κρατάει αυτή η ιστορία; Σκλάβοι με βούλα και υπογραφή, σκλάβοι νόμιμοι, σκλάβοι παράνομοι, σκλάβοι ως εργαζόμενοι σε συνθήκες και με όρους σκλαβιάς, εθελόδουλοι, σκλαβάκια σε σπίτια και σε γραφεία, σκλάβοι παντού και πάντοτε. Όλοι οι πολιτισμοί, από λίγο έως πολύ, στην δουλειά εκατομμυρίων σκλάβων πάτησαν. Αυτό καλό είναι να μην το ξεχνάμε, όσες και αν είναι μεγάλες οι κατακτήσεις που έκαναν. Το να μην ξεχνάμε ότι τα μεγάλα προνόμια των σχετικά λίγων και τα μικρά των πολλών, βασίζονται και στον ίδρωτα δούλων εδώ κι εκεί, είναι το πρώτο βήμα, η αρχή της αρχής του να ψηλαφήσουμε μια πορεία που την περπάτησαν μόνοι τους εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, που την χάραξαν ο Σπάρτακος και οι φίλοι του, που την ονειρεύτηκαν και την ονειρεύονται διαρκώς συνανθρωποί μας στις τέσσερις γωνιές του κόσμου και απέναντί μας. Μιλάμε για μία από τις πιο βασικές ελευθερίες, που ο αγώνας για την αυτήν έχει ξεκινήσει από τα προϊστορικά χρόνια κι ακόμα συνεχίζεται. Όσο πιο λίγοι είναι οι σκλάβοι που υπάρχουν σε μια ιστορική περίοδο, όσο λιγοστεύουν αυτοί που εργάζονται σε συνθήκες σκλαβιάς και δυναμώνει η δυνατότητα για επεμβάσεις από διεθνείς οραγανισμούς και τοπικές κινήσεις για την απελευθέρωσή τους, τόσο ο πολιτισμός μας αποκτά ουσιαστικό περιεχόμενο. Αυτές όμως οι κατακτήσεις πάντοτε εξαρτώνται και από όλους όσους  βιώνουν τη δουλεία ως μία από τις μεγάλες ντροπές του ανθρώπινου είδους.