Τρίτη, 13 Μαΐου 2014 01:44

Για τους μουρλούς με το σινεμά Ταινιόραμα στο Άστυ από 15 Μαΐου έως 9 Ιουλίου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Παίρνεις το μετρό και κατεβαίνεις στάση Πανεπιστημίου. Βγαίνεις στην πλατεία Κοραή. Στο 4 είναι ο κινηματογράφος ΆΣΤΥ. Κατεβαίνεις στο υπόγειο και να μπροστά σου ένα από τα πιο αρχαία σινεμά των Αθηνών. Χειμερινός είναι αυτό το σινεμά. Έλα όμως που κλείνει στις 9 Ιουλίου. Γιατί μέχρι τότε θα προβάλλει το Ταινιόραμά του. Τρεις ταινίες την ημέρα με 6 ευρώ παρακαλώ.

 

Αυτό είναι το ταινιόραμα που το ξεκίνησε πριν χρόνια ο Αντώνης Στεργιάκης και το συνεχίζουν τώρα τα παιδιά του, οι Δημήτρης και Γιώργος Στεργιάκης. Και το συνεχίζουν διότι υπάρχει ανταπόκριση. Μέσα σε μια πόλη 4.5 εκ. είναι λογικό να μαζεύονται εκεί κατακαλόκαιρο κάθε απόγεμα καμιά 200 τρελαμένα άτομα. Καταφτάνουν σαν ζόμπι απ' όλα τα σημεία του λεκανοπεδίου και τρυπώνουν στην σκοτεινή αίθουσα για να δουν με μάτια ορθάνοιχτα τα όνειρά τους με το βλέμμα ενός τρίτου. Τελικά αυτό είναι το σινεμά κι αυτή είναι η μαγεία του. Να ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά μαζί με κάποιους άλλους που ούτε τους ξέρεις ούτε θα τους μάθεις ποτέ. Κι όμως έχουν υπάρξει φορές που μετά από μία προβολή που σε τάραξε, αντικρίζοντας στην έξοδο για δευτερόλεπτα έναν άλλον, νιώθεις σαν να τον γνωρίζεις όλη σου τη ζωή.

Πατήστε  εδώ  και θα σας εμφανιστεί αναλυτικά το καλοκαιρινό πρόγραμμα του Άστυ.

Παραλίγο θα το ξεχνούσα. Λοιπόν, δίπλα στο Άστυ τι νομίζετε ότι βρίσκεται; Η αλήθεια είναι ότι δύσκολα πάει το μυαλό μας, εκτός κι αν είστε γύρω στα 80 και στην Κατοχή τριγυρνούσατε στην Αθήνα. Εντάξει θα το πάρει το ποτάμι. Εκεί ήταν τα κρατητήρια της Γκεστάπο. Μάλιστα. Ακολουθεί μια σύντομη περιγραφή του χώρου.  

Εκεί στον αριθμό 4, στα υπόγεια του κτιρίου της Εθνικής Ασφαλιστικής, δίπλα από τον κινηματογράφο «Άστυ» βρίσκονταν την περίοδο της Κατοχής τα κρατητήρια της Γερμανικής Διοίκησης της Komandantur. 

Έξι μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους σ’ ένα αποπνικτικό χώρο στοιβαζόταν καθημερινά δεκάδες κρατούμενοι πριν προωθηθούν σε φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης εκτελεστικά αποσπάσματα. 
Μικρά παιδιά, γυναίκες, άντρες. Σαλταδόροι, λαθρεπιβάτες στα τραμ της εποχής, απατεώνες, αντιστασιακοί, όλοι μαζί να περιμένουν την επόμενη ημέρα. Στο κέντρο της πόλης αλλά τόσο μακριά από αυτήν. 
Πολλοί άφησαν το αποτύπωμά τους στην ιστορία σκαλίζοντας τους τοίχους της φυλακής τους. Ποιήματα, εικόνες, πορνογραφήματα, το όνομα του καταδότη, ευχές, παρακλήσεις, κατάρες παράπονα - όλα περνούν μπροστά σου σκαλισμένα στους τοίχους. Και παρατηρώντας τις νοιώθεις δίπλα σου τις σκιές των κρατούμενων, ακούς την ανάσα τους και το μπαγλαμαδάκι που παίζει στη γωνία μαζί με την κραυγή νερό – διψάω… 

Ακολουθούν μερικές ιστοσελίδες με την ιστορία του χώρου αυτού, για όσους οι ιστορίες της Ιστορίας είναι οι βιταμίνες τους.

Το κτίριο που δακρύζει / Περικλής Κοροβέσης  (Ελευθεροτυπία 28/ 03/2005

Στο φως των υπογείων / Κάτια Αρφαρα (Το Βήμα 12/1/1997

Αθήνα 9,84 Blogs   και για μια σύντομη εξιστόρηση της ιστορίας της Γκεστάπο  εδώ  

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 13 Μαΐου 2014 02:39
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση