Οι κολλητές της την υποστηρίζουν αναφανδόν στις κόντρες με τον εγωίσταρο (που σε όλους τους τόνους δηλώνει ότι την αγαπάει), αλλά στο δια ταύτα δεν υποπίπτουν στο αδίκημα της ύβρης παροτρύνοντάς την να τον αφήσει, οπότε κυριαρχεί η αμηχανία. Ένας φίλος της από τα παλιά, κρατάει δίκοπο μαχαίρι και της χρεώνει κι αυτηνής πράματα. Κι ο δικός της τής το είπε ξεκάθαρα, ότι δε θα γίνει άλλος για να τον αγαπάει. Ποιος βοηθάει περισσότερο στο να βρει η δικιά μας την καλύτερη λύση; Φυσικά κι εξαρτάται από χίλια πράγματα, αλλά εγώ υποστηρίζω πως αν δεν είναι στα πρόθυρα της αδιαφορίας, τότε κανείς δε την βοηθάει. Θα γίνει αυτό που ο έσω κόσμος της θα την "διατάξει" να κάνει και όσο αντέξει. Όταν όμως αρχίσουν να μεγαλώνουν οι αποστάσεις, τότε θα αρχίσουν να μετράνε και οι γνώμες αυτών με τους οποίους η καλή μας το συζητάει. 

Μου φαίνεται πως πάνω κάτω ίδια είναι η επίδραση της κριτικής και σε όλα τα πεδία. Απλά σε κάποια θέματα που είναι επιστημονικά και τα επιχειρήματα μπορεί να συμπεριλαμβάνουν αποδείξεις και πειράματα, εκεί τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα. Σε όλα τα άλλα γήπεδα υπάρχει μια μικρή περίπτωση να εισακουστεί μια κριτική, αλλά πρέπει να συντρέχουν πολλοί λόγοι και προπάντων το βασικό είναι να ασκηθεί στο σωστό τόπο, τη σωστή ώρα και με τους σωστούς αποδέκτες. Φυσικά πάντοτε εξαρτάται και ποιος είναι αυτός που κρίνει και τι σχέση έχει με τους κρινόμενους. Όπως επίσης μεγάλο ρόλο στο αν θα συζητηθούν τα επιχειρήματα της κριτικής παίζει και το αν ο κριτής κρατάει κι άλλα χαρτιά στα χέρια του, φανερά ή κρυφά. 

Δυο παραδείγματα, από τα άπειρα που υπάρχουν, ανθρώπων που ήταν εκτός πλαισίου και ουδείς δεν τους έδωσε σημασία τότε που έπρεπε είναι η Ρόζα Λούξεμπουργκ και ο Ιωάννης Μεταξάς. Η Ρόζα άσκησε σκληρή κριτική για την απόφαση των Μπολσεβίκων να απαγορεύσουν τη λειτουργία όλων των κομμάτων, εκτός του κομμουνιστικού. Η Ρόζα έβλεπε πως μια τέτοια απόφαση θα οδηγούσε σε εκφυλισμό και θα ξήλωνε πέρα έως πέρα το νεοσύστατο κράτος και ως προς το Σοβιετικό και ως προς το Σοσιαλιστικό και προφανώς και ως προς το Δημοκρατικό του χαρακτήρα. Δολοφονήθηκε στην επανάσταση των Σπαρτακιστών το 1919 στο Βερολίνο και δε βρέθηκε κανείς για δεκαετίες μετά να υπερασπιστεί τις θέσεις μιας ηττημένης που μάλιστα ήταν και νεκρή. Ο Ιωάννης Μεταξάς, ο οποίος εκινείτο στα ανώτερα κλιμάκια του στρατού από το 1986 έως και το 1922, δυο φορές είχε επιχειρηματολογήσει πως οποιαδήποτε επιχείρηση εναντίον της Τουρκίας ήταν καταδικασμένη σε ήττα. Την πρώτη φορά το 1914 με υπόμνημα που είχε καταθέσει στο Γενικό Επιτελείο Στρατού ( έχει κυκλοφορήσει σε βιβλιαράκι ) τότε που στα πράματα ήταν οι Βενιζελικοί. Γι'αυτό το λόγο εξ άλλου έπαψε να είναι ο πρώτος υπασπιστής του Βενιζέλου. Η δεύτερη φορά ήταν το 1921, όταν οι Βασιλικοί του πρόσφεραν την αντιστρατηγία του στρατού στη Μικρά Ασία. Ο Μεταξάς αρνήθηκε και τους συμβούλεψε να αποχωρήσει τάχιστα ο Ελληνικός στρατός από τη Μικρά Ασία, διότι διαφορετικά η ήττα είναι αναπόφευκτη. Ουδείς τον άκουσε.

Όμως το γεγονός ότι οι κριτικές γίνονται από όντα ατελή, ιδιοτελή κι "αμαρτωλά" όπως εμείς , δεν είναι εύκολο αυτή η παραδοχή να μας στέλει στην αγκαλιά του βιβλικού "μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε"; Όχι, διότι είναι αδύνατον να τηρηθεί μια τέτοια στάση, αφού και στο εσωτερικό του Χριστιανισμού υπάρχει η μεγάλη κρίση της Δευτέρας Παρουσίας, έστω από τον θεό. Εξ άλλου μια τέτοια στάση πριμοδοτεί τη στασιμότητα.  Γι'αυτό, αλλά και για άλλους λόγους ακόμα κι να έχουμε μόνο τα επιχειρήματά μας, προτιμάμε να κινούμαστε στο μήκος κύματος του στίχου του Αναγνωστάκη "Ἔστω. / Ἀνάπηρος, δεῖξε τά χέρια σου. Κρίνε γιά νά κριθεῖς."

Σ'αυτό το άρθρο έχουμε βάλει στο μάτι τον ΣΥΡΙΖΑ. Το έναυσμα είναι το εξής: Περπατούσα δίπλα σε μια άγνωστή μου γυναίκα προς τις αποβάθρες στον ηλεκτρικό στον Πειραιά. Έξω είχαν μαζευτεί καμιά εκατοπενηνταριά άνθρωποι που διαμαρτυρόντουσαν για το πως αντιμετωπίζει το κράτος μας τους νεκρούς και τους ζωντανούς της υπόθεσης Φαρμακονήσι. Γυρίζει η γυναίκα και μου λέει "τι τους υποστηρίζουν, να πάνε από εκεί που ήρθανε". Άνθρωποι είναι κι αυτοί της απαντάω και έρχονται από μέρη που γίνονται πόλεμοι. Καλά μου λέει, εντάξει, αλλά κι εμείς τι νομίζεις, σε πόλεμο βρισκόμαστε... Και το ξέρετε πως αν βγει ο Σύριζα θα επιτρέψει σε όλους αυτούς που είναι εδώ αν θέλουν να φέρουν και τις οικογένειές τους; Η αλήθεια είναι πως δεν το ήξερα. Μπορεί να ισχύει αυτό που είπε η γυναίκα, ή να είναι περίπου έτσι, μπορεί να μην ισχύει καθόλου και να είναι θύμα προπαγάνδας, ή να ισχύσει, αλλά υπό όρους. Για μένα το πρώτο πρόβλημα μ'αυτόν τον ΣΥΡΙΖΑ που είναι πιθανόν να σχηματίσει κυβέρνηση, είναι πως τα ήξεις αφίξεις του είναι πολλά, όπως και πολλές είναι οι ασάφειες και τα είπα ξείπα. Θα μου πείτε ότι το παιδί έχει πολλούς πατεράδες και χρόνια καθόταν στην εξέδρα όπου αμυνόταν με τα όχι του. Τώρα όμως που μπήκε στο γήπεδο να παίξει μπάλα, είναι αναμενόμενο τα ναι του να ομοιάζουν με νόχι; Είναι, γι'αυτό μην είμαστε πολύ αυστηροί, διότι με τέτοια προϊστορία τι ποιο φυσικό; Αλλά σύντροφοι και συναγωνιστές ας έχουμε υπόψη μας πως έτσι ο στόχος του να πετύχεις κάτι καλύτερο προπάντων για τους ριγμένους του υπάρχοντος συστήματος είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί. Απαραίτητο μας λέει η ιστορία, είναι να γνωρίζουμε τι σύστημα θα ακολουθήσει η ομάδα μας, ποιους ιεραρχημένους στόχους θα έχει, τα μέσα που θα χρησιμοποιήσει και να χρησιμοποιήσει τους καλύτερους απ'αυτούς που διαθέτει. Γι'αυτό είναι καλό, σωστό και υπεύθυνο να έχεις καταλήξει στα πιο βασικά θέματα ποιες είναι οι θέσεις σου κι όχι ο καθένας να βγαίνει και να λέει τα δικά του, γιατί διαφορετικά θα καταλήξεις χύμα στο κύμα, εντελώς. Η σαφήνεια, η ιεράρχηση των στόχων, για το πως θα επιτευχθούν και με ποιους θα γίνει ότι είναι να γίνει, είναι ο μόνος δρόμος για να δεθούν μαζί του όσοι το επιθυμούν, για να συνδιαμορφώνουν όσο γίνεται το αύριο και όποτε χρειάζεται ν' αφήνουν τις εξέδρες και να μπουκάρουν οργανωμένα με σχέδιο στο γήπεδο. Αν όμως ελάχιστα από τα παραπάνω πραγματωθούν και με δεδομένο ότι από καιρό μας έχει πάρει η κάτω βόλτα, τότε το σίγουρο είναι πως τα πράματα θα γίνουν εκρηκτικά και η μοιρολατρία θα κυριαρχήσει απ'άκρη σ'άκρη σ'αυτήν την χώρα. Και δυστυχώς οι περισσότερο χαμένοι σε μια τέτοια προοπτική θα είμαστε όλοι εμείς που τώρα δυσκολευόμαστε τα μάλλα μέσα σ'αυτήν την κοινωνία.  

Το άρθρο που πατώντας   εδώ   θα σας εμφανιστεί έχει τίτλο "Το αδύνατο σημείο της Αριστεράς στην Ελλάδα", το έγραψε ο καθηγητής Νεότερης Ελληνικής Ιστορίας στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο Πέτρος Πιζάνιας και δημοσιεύτηκε στην Εφ.Συντακτών τη Δευτέρα 24/2/14. Ένα από τα σημεία που μ'άρεσαν σ'αυτό το άρθρο είναι ότι τελειώνει με ερώτηση. Διαβάζοντάς το ίσως κάποια πράματα χύμα στο μυαλό σας δέσουν και γίνουν αιτία να γεννηθεί ένα άλλο, ανώτερο χάος σκέψεων, έστω και για λίγο. Αυτά μου συνέβησαν κι αυτή νομίζω πως είναι και η καλύτερη εκδοχή.