Ήταν μια συμφωνία που έμοιαζε τότε με υπόσχεση ειρήνης. Κι όμως, ακριβώς αυτή η υπόσχεση θα κατέρρεε πρώτη. Το 2014, η Ρωσία προσάρτησε την Κριμαία και άναψε τη φωτιά στο Ντονμπάς, παραβιάζοντας ανοιχτά τη δέσμευση που είχε υπογράψει η ίδια. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 2022, η παραβίαση έγινε μια γενικευμένη εισβολή, με στόχο την πτώση του Κιέβου, τη διάλυση του ουκρανικού κράτους, την υποταγή ενός ολόκληρου λαού.

Κι όμως, μέχρι την τελευταία στιγμή η Μόσχα μιλούσε τη γλώσσα της παραπλάνησης. Στις 7 Φεβρουαρίου 2022, στο μακρύ τραπέζι του Κρεμλίνου, ο Εμανουέλ Μακρόν άκουγε τον Πούτιν να δηλώνει: «Η Ρωσία δεν θέλει πόλεμο. Θέλουμε εγγυήσεις ασφαλείας». Οι κάμερες κατέγραφαν λόγια καθησυχαστικά, την ώρα που οι στρατιωτικές φάλαγγες πλησίαζαν ήδη στα ουκρανικά σύνορα. Δέκα μέρες αργότερα, ο Σεργκέι Λαβρόφ διαβεβαίωνε τον Όλαφ Σολτς ότι «όλα αυτά είναι δυτική προπαγάνδα». Και στις 15 Φεβρουαρίου, στην ίδια τη Μόσχα, ο Πούτιν μιλούσε ξανά στον γερμανό καγκελάριο για «αποχώρηση στρατευμάτων» και για «απουσία πρόθεσης επίθεσης». Οι δορυφόροι, όμως, κατέγραφαν το αντίθετο: οι μονάδες συγκεντρώνονταν σε μια τεράστια αρμάδα γύρω από την Ουκρανία.

Η επίσημη αφήγηση περί μη εισβολής συνεχίστηκε μέχρι και το βράδυ της 23ης Φεβρουαρίου 2022. Το ξημέρωμα της 24ης, ολόκληρος ο κόσμος παρακολούθησε την ομιλία του Πούτιν που ανακοίνωνε την «ειδική στρατιωτική επιχείρηση», διαψεύδοντας θεαματικά κάθε προηγούμενη διαβεβαίωση. Αξίζει να σημειωθεί ότι στην ομιλία εκείνη ο ρώσος πρόεδρος δεν αρκέστηκε σε στρατιωτικές δικαιολογίες· επανέλαβε σχεδόν λέξη προς λέξη το αναθεωρητικό αφήγημα του Ερντογάν περί «Γαλάζιας Πατρίδας». Μίλησε για μια «νέα Ρωσία», επικαλούμενος «ιστορικά εδάφη» που δήθεν ανήκαν ανέκαθεν στη Μόσχα, ακριβώς όπως η Άγκυρα αξιώνει θαλάσσιες ζώνες και νησιά στο Αιγαίο με την επίκληση κατασκευασμένων ιστορικών δικαιωμάτων.

Οι συνέπειες αυτής της αναξιοπιστίας δημιούργησαν νέα και ιδιαίτερα ανησυχητικά δεδομένα στο διεθνές σύστημα. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες του Ντόναλντ Τραμπ να διατηρήσει ανοικτούς διαύλους με το Κρεμλίνο, η Ρωσία θεωρείται σήμερα από την πλειονότητα των δυτικών κυβερνήσεων ένας συνομιλητής χωρίς αξιοπιστία. Η εμπειρία των ψεύτικων διαβεβαιώσεων πριν από την εισβολή καθιστά αδύνατη οποιαδήποτε νέα συνθήκη ασφαλείας με τη Μόσχα, ακόμη κι αν υπογραφεί η πιθανότητα παραβίασής της θεωρείται δεδομένη.

Εξίσου σημαντικό, και λιγότερο συζητημένο, είναι το πλήγμα που υπέστη η ίδια η λογική της μη διάδοσης των πυρηνικών όπλων. Το ουκρανικό προηγούμενο στέλνει το πιο επικίνδυνο μήνυμα: ότι μια χώρα που παραδίδει τα πυρηνικά της με αντάλλαγμα διεθνείς εγγυήσεις ασφαλείας μπορεί αργότερα να βρεθεί εκτεθειμένη και ανυπεράσπιστη απέναντι σε μια επιθετική δύναμη. Αυτό το προηγούμενο δεν αφορά μόνο την Ουκρανία, καθώς δημιουργεί κίνητρο σε κράτη όπως το Ιράν, η Βόρεια Κορέα ή ακόμη και σε αναδυόμενες περιφερειακές δυνάμεις να κρατήσουν ή να επιδιώξουν πυρηνικά όπλα ως έσχατη εγγύηση επιβίωσης.

Με άλλα λόγια, αυτό που καλούμαστε να καταλάβουμε είναι ότι η παραβίαση της Βουδαπέστης από τη Ρωσία δεν είναι μόνο μια ουκρανική τραγωδία αλλά μια συστημική απειλή που διαβρώνει την ίδια τη λογική πάνω στην οποία χτίστηκε η παγκόσμια αρχιτεκτονική ασφαλείας μετά τον Ψυχρό Πόλεμο.

Πηγή: booksjournal.gr/gnomes: Η αναξιοπιστία της Ρωσίας

 Άλλη μια επιβεβαίωση της αναξιοπιστίας στις 27 Αυγούστου

Η μαζική επίθεση με μη επανδρωμένα αεροσκάφη και πυραύλους που εξαπέλυσε η Ρωσία κατά τη διάρκεια της νύχτας στο Κίεβο έχει στοιχίσει τη ζωή σε τουλάχιστον 19 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων και τέσσερα παιδιά, ενώ οι τραυματίες ανέρχονται σε δεκάδες. Όλοι άμαχοι. 

Ο δήμαρχος του Κιέβου Βιτάλι Κλίτσκο περιέγραψε την επίθεση ως μία από τις μεγαλύτερες επιθέσεις στην πόλη τους τελευταίους μήνες. Τουλάχιστον 63 άνθρωποι τραυματίστηκαν στην επίθεση που διήρκεσε ώρες και η οποία προκάλεσε ζημιές σε κτίρια σε όλες τις συνοικίες της πόλης, δήλωσαν αξιωματούχοι.

Ο πρόεδρος της Ουκρανίας Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε ότι η επίθεση, η δεύτερη μεγαλύτερη από τότε που η Ρωσία ξεκίνησε την εισβολή τον Φεβρουάριο του 2022, ήταν η απάντηση της Μόσχας στις διπλωματικές προσπάθειες για τον τερματισμό του πολέμου.

Nicolas Sevastakis, από το fb

 Τα φονικά χτυπήματα στο Κίεβο, τη στιγμή που υποτίθεται ότι κινούνται διαδικασίες, προθέσεις, σχέδια κάποιας ειρήνης. Ένας τύπος τρομοκρατικής ενέργειας που η μόνη του διαφορά είναι ότι την ασκεί ένα κράτος και όχι μια οργάνωση ή μια ομάδα ατόμων. Έχει όμως ακριβώς την ίδια λογική, αφού σκοπός είναι η ψυχολογική τρομοκράτηση και η συμβολική επιβεβαίωση της ικανότητας πληγμάτων- και επειδή τώρα υπήρξε και στόχος ευρωπαϊκός (η αντιπροσωπεία της ΕΕ στην ουκρανική πρωτεύουσα η οποία επλήγη).

Κάθε φορά, νιώθω την ανάγκη να γράφω πως ο χώρος της χειραφέτησης δεν μπορεί παρά να νιώθει απέχθεια για τέτοιου τύπου βαρβαρότητες. Και ότι αυτή η απέχθεια δεν είναι απλώς μια 'ηθική' συνείδηση αλλά μια πολιτική μαρτυρία κατά των αυτοκρατορικών σχεδίων και των ζωτικών χώρων τους.

Σ.Δ. Νομίζω ότι αρκετοί πολίτες μέσα στους αιώνες θα έχουν συμπεράνει ότι σε κάθε εποχή οι μεγάλες δυνάμεις πάνω από όλα βάζουν το συμφέρον τους, δίχως αυτό να σημαίνει φυσικά ότι καταφέρνουν να πετυχαίνουν πάντοτε αυτό που θέλουν. Βάζοντας λοιπόν, πάνω από όλα και όλους το συμφέρον τους συχνά δεν εξυπηρετούν τα πάσης φύσεως δικά τους συμφέροντα, σε συνδυασμό με τα συμφέροντα των μικρών και μεγάλων συμμάχων τους. Σε κάτι τέτοιες φάσεις αρχίζουν τα δύσκολα. Τότε για να πετύχουν αυτό που επιδιώκουν η ψαλίδα ανάμεσα σε αυτά που λένε και κάνουν μεγαλώνει και πολύ γρήγορα γίνονται αναξιόπιστες ιδιαίτερα στον κόσμο εκείνο που θέλει να είναι άψογες οι σχέσεις και ένας παράγοντας που βοηθάει είναι τα λόγια και οι πράξεις των υπερδυνάμεων να κουμπώνουν.

Εμείς εδώ στην Ελλάδα από την ιστορία μας έχουμε μάθει γιατί πάθαμε ότι οι Αμερικάνοι είναι, ανάμεσα στα άλλα, μία αναξιόπιστη δύναμη, με πιο τρανταχτό παράδειγμα αυτό της Κύπρου. Άλλοι λαοί έχουν βγάλει το ίδιο συμπέρασμα για τους Ρώσους (ακόμα και όταν ήταν ΕΣΣΔ) και άλλοι, σε πιο ήπιους τόνους ακόμα, στα ίδια συμπέρασμα έχουν καταλήξει για τους Κινέζους. Με λίγα λόγια, τις μεγάλες δυνάμεις το καλύτερο από όλα θεωρώ ότι είναι να μην τις εμπιστευόμαστε και να προσπαθούμε σε κάθε συγκυρία να επωφελούμαστε από αυτές όσο περισσότερο γίνεται. Πράμα που μας οδηγεί να έχουμε σ'αυτή την νοτιανατολική γωνίτσα της Μεσογείου σε πρώτη προτεραιότητα την στήριξη στις δικές μας δυνάμεις. Εννοείται, ότι είναι μία επιλογή που για να ευοδωθεί είναι πολύ δύσκολο, αλλά είναι η μόνη που μπορεί να μας δίνει αξιοπρέπεια και υπερηφάνεια.