Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας εδώ και 6 χρόνια από την μια υπόσχεται την επίλυση καίριων προβλημάτων της εκπαίδευσης και από την άλλη επιδεικνύει αδιαφορία. Το έργο που έχει αξιόλογες επιδόσεις είναι να παρέχει αβάντες: Υποτίθεται ότι μια σοβαρή κυβέρνηση θα αξιοποιούσε τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης επ ωφελεία:
● Των πιο αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων που δεν δύνανται να αγοράσουν εκπαιδευτικές υπηρεσίες. Των παιδιών που τα κίνητρα τους δεν είναι ισχυρά και θέλουν επιπλέον βοήθεια. Κοντολογής υπερ εκείνων που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα.
● Των παιδιών που ανεξάρτητα από κοινωνική προέλευση έχουν τη λαχτάρα της μάθησης και δημιουργίας. Των κάθε λογής ταλέντων που τόσο έχει ανάγκη η Πατρίδα.
Και επειδή η εκπαίδευση για να τα κάνει αυτά χρειάζεται πόρους, έλεγχο, λογοδοσία και εφαρμογή του νόμου μια σοβαρή κυβέρνηση θα έπρεπε να αντιμετωπίσει την υποχρηματοδότηση, την έλλειψη αξιολόγησης, την ασυμμετρία κριτηρίων και την ανομία (ιδίως στα Πανεπιστήμια).
Η παρούσα κυβέρνηση από δειλία, αδιαφορία ή πονηριά φαίνεται να πορεύεται σε ένα μοίρασμα του δημόσιου εκπαιδευτικού χώρου:
● κρατάει ένα μέρος ελέγξιμο όπου θα παριστάνει ότι κυβερνά,
● ένα μέρος το δίνει ξετσίπωτα στην αγορά
● και ένα τρίτο μέρος στις δυνάμεις που παριστάνουν τις προοδευτικές ώστε οι φύλαρχοι τους να προβάλλουν ελεύθερα τις φαντασιώσεις τους. Από κοντά τους και μέρος του υποκόσμου που δεν παριστάνουν τους εγκληματίες: Είναι! Kαι κάνουν την δουλίτσα τους.
ΥΓ Ανάλογες παρατηρήσεις θα μπορούσαν ίσως να γίνουν και για άλλα πεδία. Περιορίζομαι στο εκπαιδευτικό γιατί το ξέρω κάπως καλλίτερα.
