Είναι μία φάση που δίχως να το επιδιώκω, όλα όσα συναντώ συνεισφέρουν τον οβολό τους και νομίζω ότι με φτιάχνουν να με δω και να τα δω από πολλές πλευρές. Τώρα, που έχω συμπεράνει ότι στην πραγματικότητα όλα και όλοι λιγοστεύουν, παίζει όμως η πιθανότητα στα ψέματα να τα πολλαπλασιάζουμε.  

Ένα από αυτά που μου έκανε εντύπωση σε αυτές τις βόλτες είναι τα πολλά μικρά ακατοίκητα σπιτάκια των φτωχών και τα σπίτια των αστών που συναντώ. Σπίτια για εργένηδες, για ζευγάρια και για μικρές και μεγάλες οικογένειες. Πάρα πολλά τέτοια σπίτια, που τα προηγούμενα χρόνια περνώντας με το αμάξι δεν τους έδινα σημασία.Τώρα όμως με τα πόδια τα βλέπω και κατά κάποιο τρόπο τα ακούω.

Αρκετές φορές μάλιστα όταν μπορώ να κρυφοκοιτάξω μέσα τους σταματώ και το κάνω. Και τότε παίρνοντας αμπάριζα από τον ερειπωμένο χώρο και τα ξεχαρβαλωμένα πράματα που έχουν απομείνει φτιάχνω ιστορίες, ροκανίδια του μυαλού μου δηλαδή, γι'αυτούς τους άγνωστους που έζησαν εκεί. Συχνά αναρωτιέμαι που να'ναι τώρα αυτοί οι τύποι, κι αν ζουν αυτοί και τα παιδιά τους που πάνε, τι κυνηγούν και τι να θέλουν άραγε από τη ζωή τους. Κάπως έτσι μπλέκω τη ζωή μου με αυτών των ακατοίκητων. Και η ώρα περνά δίχως να το καταλάβω και δίχως να με βαραίνει, δίνοντάς τους ρόλους με λόγια και κίνηση και προσπαθώ να βγάλω με αυτά τα ξέφτια σεναρίων νόημα από τις ονειροφαντασίες μου. 

Σπανίως μέσα στη λάσπη της ζωής μου, που ανάμεσα σε όλα αναδύεται κι αυτή σ'αυτές τις βόλτες, διακρίνω ξαφνικά να λάμπει ένα διαμαντάκι. Μια λάμψη δηλαδή που με ανάβει και ψάχνω ποιανού πάθους μου η υπέρμετρη θερμοκρασία το έφτιαξε από το κοινό κάρβουνο της ζωής μας. Όλων αυτών δηλαδή που μέσα τους μεγαλώσαμε και για να ανασάνουμε προσπαθήσαμε να τα βιώσουμε με τον δικό μας τρόπο. Αν δεν καταφέρω να βρω την άκρη, τότε μονολογώ, βρε καλέ μου δεν υπήρξε διαμαντάκι, δεν υπήρξε κακομοίρη μου γιατί έτρωγες από τα έτοιμα και είναι η στιγμή που νιώθω ακατοίκητος, να, όπως αυτά τα έρημα σπίτια. Αν όμως τη βρω, τότε, αχ τι ωραία, η ομορφιά της ζωής μου νιώθω να στάζει μέσα από τις ρωγμές της ύπαρξής μου φτιάχνοντας τη διάθεσή μου για να την απολαύσω όσο ακόμα μπορώ.  

Αν τώρα αγαπητέ επισκέπτη σε ενδιαφέρει το θέμα με τα πολλά ακατοίκητα σπίτια και σπιτάκια, μαγαζιά και μαγαζάκια, και όχι μόνο στο λεκανοπέδιο, ο οικονομολόγος και συγγραφέας Δημήτρης Ιωάννου σε μία συζήτηση με την Ντίνα Καράτζιου αναφέρει κάποια στοιχεία που φωτίζουν το θέμα και κάνει κάποιες πειστικές σκέψεις για το τι μπορεί να γίνει την ώρα που ένας στους πέντε πολίτες της χώρας ζουν υπό τον μόνιμο φόβο της απώλειας της στέγης τους.

Πατώντας  podcasts/originals/ Πώς η Αθήνα έφτασε να έχει παγκόσμια πρωτιά στα άδεια και εγκαταλελειμμένα σπίτια  θα εμφανιστεί το podcast.