5 χρόνια μετά, τα πούλμαν από Θεσσαλονίκη και Κοζάνη και Λαμία έκαναν ουρές, οι διαφημίσεις μας αποσπούσαν βραβεία δημιουργικότητας, οι μετρήσεις μας στα δύο Πάρκα μας αξιολογούσαν θεαματικά, οι τουαλέττες μας ήταν αστραφτερές, οι άνθρωποί μας χαμογελαστοί και σχεδόν συντροφικοί, το φαγητό μας μοδάτο και συνέχεια επικαιροποιημένο, η ασφάλεια των παιχνιδιών υποδειγματική, το χιούμορ έρρεε μαζί με την πρωτοτυπία και την διασκέδαση παντού, από τα γραφεία μέχρι τα ταμεία και από τους εξαιρετικούς και υπεύθυνους gamers (τα παιδιά που συνόδευαν τους τολμηρούς μας πελάτες) μέχρι τους συνεργάτες μας σε κάθε επίπεδο, εταιρείες παραγωγής, εταιρείες παιχνιδιών, διαφημιστικές εταιρείες, εταιρείες τροφοδοσίας, εταιρείες συντήρησης, εταιρείες ασφάλειας.  

Τι είχε συμβεί? Βρήκα (ή και προσέλαβα) μία κεφάτη και εξαιρετικά ικανή ομάδα, με ταλέντο, με φαντασία και με απίστευτο πείσμα και εργατικότητα. Ο Στράτος Δρυμαλίτης, ο Μάκης Γιορντάμης, η Τάνια Ξύγκου, η Χαρά Νταλέκου, ο Κωνσταντίνος Τσαπραλής, η Βάγια Κλίγκου, ο Τάσος Ιορδάνου και δεκάδες άλλα στελέχη, που καθοδηγούσαν και ενέπνεαν τους εποχικά έως και 600 εργαζόμενους των Πάρκων, με εμπιστεύτηκαν και γίναμε μιά σφιχτοδεμένη ομάδα, που δεν σηκώναμε μύγα στο σπαθί μας (όλοι άλλωστε έγιναν έπειτα προσωπικότητες στις μετέπειτα δουλειές τους). Πήραμε τις ζημιές και τις μεταμορφώσαμε, όχι απλά σε κέρδη, αλλά σε πολύτιμες εμπειρίες δύο γενιών παιδιών και νεαρών. Χάλια ο Ρέντης το καλοκαίρι? Ε, και, εμείς προσφέραμε τεράστιες νεροτσουλήθρες, που δεν είχε ξαναδεί κανείς στην Ελλάδα, οργανωμένο μπουγέλωμα με γέλιο, τέλεια νέα δροσιστικά φαγητά και ποτά κάθε καλοκαίρι. Έμεινε κι εκείνο το "Ταν-Ταν Καλοκαίρι στο Allou" με τον ήχο των σαγονιών του καρχαρία πάνω στην ιστοσανίδα που ξεβραζόταν στον Ρέντη. Ψόφος από το κρύο στον Ρέντη το χειμώνα? Ε, και, εμείς δίναμε κι άλλο πόνο. Χιόνια παντού. Με τα έλκυθρα στις εντυπωσιακές τεχνητές πλαγιές με αληθινό χιόνι. Έλα να ξεπαγιάσεις. Κι ερχόντουσαν. 20 παιδιά με τους κολλητούς/κολλητές τους έκαναν τον πραγματικό γύρο του κόσμου γιατί έτσι κληρώθηκαν μία χρονιά, άλλοι 400 (αν θυμάμαι καλά) έκαναν το γύρο της Αθήνας με ελικόπτερο μία άλλη χρονιά. Πουλήσαμε μαγεία και εισπράξαμε λατρεία. Γιατί η μαγεία ήθελε απίστευτη δουλειά. Ποτέ δεν έχω δουλέψει περισσότερο στη ζωή μου, βράδυα, Κυριακές και αργίες, όλες τις καλοκαιρινές και Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Και μας άρεσε κιόλας. Κάποτε φτιάξαμε και ένα event με μιά πανίσχυρη τουρμπίνα,. Οι παίκτες μας φοροιύσαν μιά φαρδειά φόρμα και πετούσαν στον αέρα χωρίς βοήθημα. SkyFly λεγόταν. Ποιά άλλη φαντασίωση να υπηρετήσουμε? Γίναμε ένα mega icon brand, πασίγνωστο σε όλη την Ελλάδα και την Κύπρο. Γνωρίζοντας πως αν κάτι πάει στραβά στην ασφάλεια (είτε των παιχνιδιών είτε στην κυκλοφορία στα Πάρκα) εμείς θα πηγαίναμε σπίτι μας ταπεινωμένοι. Και τίποτα δεν έγινε, γιατί φτύσαμε αίμα να μη γίνει.

Το 2009 η εταιρεία, που είχε εν τω μεταξύ εξαγοραστεί από θεσμικό επενδυτή γνωστής οικογένειας, απέλυσε πρώτα εμένα (ως πανάκριβο και περιττό) και σταδιακά και όλους τους υπόλοιπους εκείνης της υπέροχης Ομάδας, της καλύτερης, της πιό τρελής και πιό επαγγελματικής που γνώρισα στα 38 χρόνια που δουλεύω.

Το Πάρκο έκλεισε σήμερα μετά από 15 ακόμη χρόνια που προσπαθούσε να μιμηθεί τις δόξες του. Είμαι σίγουρος ότι δεν το άξιζε να περιπέσει όπως περιέπεσε. Αλλά έτσι γίνεται στις δουλειές - όπως άλλωστε και στις αυτοκρατορίες. Δεν νιώθω ίχνος χαιρεκακίας, αντίθετα νιώθω ευγνωμοσύνη γιά τα χρόνια που έζησα εκεί, γιά την ένταση των εμπειριών που σε καμμία άλλη δουλειά δεν θα είχα, γιά τους πολύτιμους φίλους που έκανα (όλους τους παραπάνω, αλλά και τον Παναγιώτη, την Μαρία και τόσους άλλους) και γιά το πιό σημαντικό : γιά το ότι κατάλαβα στο πετσί μου ότι όταν κρατάς την μπαγκέτα, καλό είναι να κοιτάς τα πρόσωπα και όχι τα χέρια των μουσικών της ορχήστρας σου. Αυτό δεν το μαθαίνεις στα σεμινάρια, το μαθαίνεις μόνο αν έχεις τύχη. Και εγώ είχα την μεγάλη τύχη να συμπλεύσουμε τόσοι άνθρωποι με μεγάλο ή μικρότερο ταλέντο, αλλά πάντως με ψυχάρα.