Θυμάμαι ότι στο περιβάλλον μου το  "Ρομάντσο" διαβάζονταν όλο. Για παρόμοιους λόγους. 

Θυμάμαι ότι την περίοδο των Ιουλιανών άνθρωποι που έκοβαν με ξυραφάκι για οικονομία το τσιγάρο, έκαναν το έξοδο και αγόραζαν εφημερίδα. 

Την οποία αντάλλασσαν με εκείνη των άλλων. Για να δούν τι γίνεται. Όταν ήλθε η δικτατορία σταμάτησαν. 

Οι άνθρωποι διαβάζουν όταν έχουν κίνητρο. Που δεν είναι ίδιο για όλους και επομένως δεν διαμορφώνουν τις ίδιες αναγνωστικές προτιμήσεις. 

Θεωρώ εξαιρετικά θετικό το ότι το Υπουργείο Παιδείας δρομολογεί την συστηματική ανάγνωση ολόκληρων λογοτεχνικών κειμένων. 

Κατά την γνώμη μου τα παρακάτω τρία πράγματα θα μπορούσαν να βοηθήσουν: 

α) Να υπάρχει μια μεγάλη επιτελική ομάδα από ανθρώπους της τάξης που ασχολούνται με την προαγωγή της ανάγνωσης. Άνθρωποι που σε ενεστώτα χρόνο τρέχουν λέσχες, ζωντανεύουν ταπεινές σχολικές βιβλιοθήκες κ.α. Η φαντασία τους και η γνώμη τους αξίζει περισσότερο από εκείνη των παιδαγωγών καριέρας. 

β) Να μελετάται η εμπειρία άλλων χωρών που στο θέμα αυτό έχουν προηγηθεί. Ιδιαίτερα να μελετώνται υπάρχουσες στρατηγικές για τον αναγνωστικό γραμματισμό παιδιών που προέρχονται από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα ή έχουν μεταναστευτικό υπόβαθρο. 

γ) Όλοι οι εμπλεκόμενοι να μελετήσουν το "Σαν ένα μυθιστόρημα" του Ντανιέλ Πενάκ.